เปิดใจ !นศ.หนุ่มช่างยนต์ พิการครึ่งท่อนสู้ชีวิต หาที่ฝึกงาน ขอโอกาสทดลองฝีมือ

เผยแพร่ 23 ก.ย. 2562 ,16:01น.

หนุ่มนักศึกษา แผนกช่างยนต์ พิการแต่กำเนิดร่างกายครึ่งท่อน ขอโอกาสฝึกงาน ซ่อมรถจักรยานยนต์ เพื่อได้ทดลองฝีมือ หลังจากเรียนจบหลักสูตร พร้อมขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจ

วันนี้ 23 ก.ย. 2562 จากกรณีที่โลกโซเชียลผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อ “Chatree Konwatcharathada” ได้โพสต์รูปภาพพร้อมข้อความขอสถานที่ฝึกงาน “สวัสดีครับ ผมชื่อ ต๊อด ตอนนี้ผมเรียนช่างยนต์อยู่ครับแล้วเดือนตุลาคมนี้ ผมต้องไปฝึกงานตามอู่หรือศูนย์บริการซ่อมละครับแต่ผมอาจจะไม่เหมือนช่างทั่วๆไปตรงที่ว่าผมมีเเค่ครึ่งท่อน ไม่ทราบว่าพอจะมีอู่หรือศูนย์บริการซ่อมที่ไหน รับผมฝึกงานบ้างครับ ขอเป็นอู่ซ่อมเตอร์ไซค์ครับ”

ปรากฏว่าหลังจากโพสต์ไปได้ไม่นาน ได้มีชาวเน็ตเข้ามาให้กำลังใจและมีสถานประกอบการหลายแห่งเสนอให้ไปฝึกงานได้อย่างไม่มีเงื่อนไข

ผู้สื่อข่าวจึงได้เดินทางไปตรวจสอบ ยังบ้านเช่าไม่มีเลขที่ บริเวณชุมชนบ้านยวม ซอย 7 หมู่ที่ 5 ตำบลไชยสถาน อ.สารภี จ.เชียงใหม่ โดยพบว่าหนุ่มพิการดังกล่าวคือนายชาตรี กรวัชรธาดา อายุ 22 ปี ชาวอ.ปางมะผ้า จังหวัด แม่ฮ่องสอน อดีตหนึ่งในนักเต้นบีบอยวีลแชร์ ที่ชนะการประกวดมาแล้ว

จากการสอบถาม นายชาตรี เปิดเผยว่า ตนมีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่ จ.แม่ฮ่องสอน โดยมีพี่น้องทั้งหมด 5 คน ซึ่งตนได้พิการตั้งแต่กำเนิด ภายหลังได้มีโอกาสย้ายภูมิลำเนามาอยู่ในเมืองเชียงใหม่ มาอยู่กับน้องๆอีก 2 คน และได้ศึกษาจนจบชั้นมัธยมปีที่ 3 โรงเรียนศรีสังวาลย์ อ.สันทราย จ.เชียงใหม่ ซึ่งหลังจากเรียนจบมาตนก็ เลือกเรียนสายอาชีวะเพื่ออยากที่จะทำงานเพื่อแบ่งเบาภาระออกครอบครัว และได้ตัดสินใจลงทะเบียนเรียนในแผนกช่างยนต์ วิทยาลัยสารพัดช่าง ซึ่งเป็นงานที่ตนรัก

โดยหลังจากที่ได้เรียนจบหลักสูตรตนก็ได้โพสต์เฟซบุ๊กของตัวเองไปในโลกโซเชียลเพื่อหาที่ฝึกงาน ซึ่งประชาชนก็ได้ให้ความสนใจและให้กำลังใจกันเป็นจำนวนมาก

ต้องขอขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจและให้โอกาสในการฝึกงานของตน ซึ่งในเบื้องต้นก็กำลังเลือกสถานที่ฝึกงาน ซึ่งสถานที่ฝึกงานที่ตนอยากทำก็จะเป็นเกี่ยวกับซ่อมรถจักรยานยนต์ ที่อาจจะไม่ต้องเป็นสถานที่ประกอบการใหญ่โต อาจจะเป็นอู่เล็กๆ ที่เปิดโอกาสให้ตนได้เข้าไปฝึกงานทดลองฝีมือ และให้ตนได้ทำในสิ่งที่อยากทำ

ส่วนของความพิการที่ตนเป็นอยู่นั้นก็อาจจะเป็นอุปสรรคในการทำงานอยู่บ้าง เช่นในเรื่องของการยกของหรือวัตถุบางอย่างที่ไม่สามารถยกคนเดียวได้ รวมไปถึงเรื่องของการเดินทาง ตนจึงอยากได้สถานที่ฝึกงานที่อาจจะอยู่รอบนอกตัวเมืองเชียงใหม่ หรือใกล้กับที่พัก เพื่อให้สะดวกต่อการเดินทาง

ส่วนความฝันของตนนั้นก็อยากที่จะมีธุรกิจส่วนตัว มีอู่ซ่อมรถเล็กๆ หรือร้านซ่อมรถ โดยทุกวันนี้จะทำอะไรตนจะคิดถึงพ่อ แม่ ไว้ก่อนเสมอ ถ้าตนยังไม่สบายยังไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง พ่อกับแม่ตนก็ยังคงเป็นห่วง และก็จะไม่สบายใจที่เห็นว่าลูกคนนี้ยังไม่ได้ดี

ทั้งนี้ตนอยากฝากถึงใครที่กำลังท้อแท้ในการใช้ชีวิต อยากให้มองว่าการใช้ชีวิตก็เหมือนกับการที่ตัวเองได้ผจญภัยไปเรื่อยๆ และไม่รู้ว่าในวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นและหากคิดว่าในวันนี้ตัวเราเองทำไม่ได้พรุ่งนี้มันก็จะไม่เกิด ดังนั้นตนมองว่าเมื่อได้เกิดมาเป็นคนทั้งที ไม่ว่าจะพิการหรือเป็นปกติก็ควรจะสู้ไว้ก่อน และมีกำลังใจที่ดีนึกคนที่อยู่ข้างหลังและคนที่คอยอยู่ข้างๆ เราไม่ใช่นึกถึงแต่ตัวเอง