เตือน “ขบวนการกินส่วนต่างโผล่” [ปล่อยคนทิ้งตะกรันลอยนวล]

เผยแพร่ 22 เม.ย. 2559 ,18:02น.

หากเป็นไปตามที่อุตสาหกรรมจังหวัดสมุทรสาครคาดการณ์ว่าจะสามารถจับผู้ก่อเหตุเหตุครั้งนี้ได้ ก็ถือเป็นเรื่องดี เพราะจะทำให้ ไม่ต้องนำเงินของรัฐมาใช้จ่ายแทนเอกชนในส่วนนี้ แต่หากผลเป็นไปในทางตรงข้าม ก็นับว่าอันตรายอย่างมาก เพราะนอกจากจะหาตัวผู้รับผิดชอบไม่ได้ ข้อมูลจากบริษัทรับกำจัดเอกชนรายหนึ่ง ยังระบุว่า จากประสบการณ์ที่เข้าไปรับกำจัดกากของเสียที่เกิดจากการลักลอบ สถานการณ์นี้มีความเสี่ยงที่จะทำให้เกิดขบวนการเรียกรับผลประโยชน์ต่อเนื่องไปอีก

เพื่อให้เห็นภาพรวมที่ชัดเจน บริษัทเอกชนรับกำจัดกากอุตสาหกรรมรายหนึ่ง เปิดเผยกับทีมข่าว PPTV ว่า จริงๆแล้วจังหวัดสมุทรสาครไม่ได้มีโรงหลอมอลูมิเนียมแค่กว่า 20 แห่งอย่างที่เสนอไปเมื่อวาน เพราะนั่นเป็นแค่ข้อมูลโรงงานที่ลงทะเบียนและกรมควบคุมมลพิษมีข้อมูลเท่านั้น

ยังมีโรงหลอมอลูมิเนียมที่ไม่ได้อยู่ในระบบล้อมรอบอยู่อีกกว่า 500 แห่ง ซึ่งเอกชนรายนี้ระบุว่า กรมโรงงานอุตสาหกรรมมีข้อมูล เฉพาะซอยเดียวในอำเภอเมืองคือ ซอยกองพนันพล มีโรงงานเหล่านี้ตั้งรวมกันอยู่กว่า 300 แห่ง โดยตะกรันอลูมิเนียมที่เกิดจากกระบวนการผลิตในซอยนี้ มีเพียงร้อยละ 20 ที่เข้าสู่ระบบกำจัดถูกต้อง ซึ่งเวลานี้ทั่วประเทศมีบริษัทกำจัดเพียง 5 บริษัทที่รับงานนี้อยู่ คำถามตะกรันอลูมิเนียมอีกร้อยละ 80 ไปอยู่ที่ไหน สถานการณ์นี้จึงไม่แปลกที่บริษัทกำจัดเหล่านี้ จะได้รับงานอีกครั้ง คือ การไปกำจัดกากที่เกิดจากการลักลอบทิ้งแล้ว

บริษัทเอกชนรายนี้ยังเปิดเผยอีกว่า ตลอดกว่า 10 ปีที่รับงานกำจัดกากอุตสาหกรรมที่เกิดจากการลักลอบทิ้ง มีเพียงครั้งเดียวที่ได้รับเงินโดยตรงจากเอกชนที่มีส่วนลักลอบทิ้ง ส่วนที่เหลือเป็นการทำภายใต้ TOR และสัญญาจ้างกับหน่วยงานรัฐอย่างอุตสาหกรรมจังหวัดและกรมโรงงานอุตสาหกรรม ที่จะต้องมารับผิดชอบค่าใช้จ่ายแทน เพราะไม่สามารถหาตัวผู้กระทำความผิดได้

สอดคล้องกับกรมควบคุมมลพิษที่ระบุว่า ตามหลักการต้องเป็นเช่นนั้น เพราะกฎหมายกำหนดให้รัฐต้องยับยั้งผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมที่จะเกิดขึ้นกับประชาชน แต่หากจับผู้ก่อเหตุได้ในภายหลัง ก็สามารถฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายกลับคืนได้

บริษัทเอกชนรับกำจัดกากอุตสาหกรรม ยังเปิดเผยข้อมูลที่น่าสนใจอีกจุด ก็คือโอกาสที่ปัญหานี้จะขยายและบานปลานเป็นการทุจริตคอรัปชั่น โดยระบุว่าหากไม่สามารถแก้ไขระบบนี้ได้ นอกจากรัฐจะต้องแบกภาระนำภาษีประชาชนมาจ่ายเป็นค่ากำจัดแทนบริษัทเอกชนผู้ลักลอบทิ้ง ระบบแบบนี้ยังมีความเสี่ยงที่จะทำให้เกิดการเรียกเก็บส่วนต่างจากบริษัทรับกำจัด อย่างพวกเขาที่ต้องเสนอราคาแข่งกันด้วย หากการลักลอบทิ้งไปเกิดในพื้นที่ที่มีข้าราชการไม่สื่อสัตย์ และเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็จะทำให้การตามหาผู้ลักลอบทิ้งกลายเป็นเรื่องไม่สำคัญ

ขณะที่กรมควบคุมมลพิษ เปิดเผยว่า ทางกรมยังไม่มีข้อมูลที่จะจับได้ชัดเจนว่า มีขบวนการกินส่วนต่างในธุรกิจนี้ แต่ตามระบบและหลักการ การป้องกันและการติดตามหาผู้ลักลอบทิ้งสามารถทำได้ระดับหนึ่ง คือ ตรวจสอบข้อมูลจากกรมโรงงานอุตสาหกรรมย้อนหลัง ในช่วงเวลาที่เกิดการลักลอบทิ้ง มีบริษัทใดแจ้งขอนำกากของเสียออกจากโรงงาน ด้วยจำนวนเท่าไหร่ ไปกำจัดที่ที่หมายใด และบริษัทนั้นได้ทำถูกต้องตามที่แจ้งหรือไม่