เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2564 คุณยายป้อง ศรีวิชา อายุ 67 ปี ชาวบ้านโนนทองหลาง ตำบลดอนตะหนิน อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา ดำรงชีวิตด้วยการออกเก็บ “ข้าวเรี่ย” หรือเมล็ดข้าวบางส่วนที่หลงเหลืออยู่ในแปลงนาของชาวบ้าน หลังเสร็จสิ้นฤดูกาลเก็บเกี่ยวผลผลิตข้าวไปแล้ว เพื่อนำมาบริโภคในครัวเรือนประทังชีวิต ซึ่งเจ้าของที่นาหลายแห่งจะเปิดโอกาสให้ชาวบ้านที่ไม่ได้ทำนา หรือไม่มีที่ทำกิน เข้ามาเก็บข้าวที่เหลืออยู่ได้ เพราะหากเก็บข้าวเรี่ยหล่นนี้มาใช้ประโยชน์ ก็จะไม่คุ้มกับค่าแรงงานที่จะเสียไป
คุณยายป้อง เล่าว่า ตนรู้สึกเสียดายข้าวเรี่ยที่ตกหล่น หลังจากรถเกี่ยวข้าวเกี่ยวไปไม่หมด จึงขออนุญาตเจ้าของที่นา ออกมาเดินเร่เก็บข้าวเรี่ยที่ถูกทิ้งเอาไว้เพื่อนำไปบริโภค โดยต้องหาเก็บตามแปลงนาที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้ไม่นาน ซึ่งเจ้าของนามักจะไม่มาตามเกี่ยวข้าวที่เหลือ เพราะเป็นรวงข้าวเล็กไม่คุ้มที่จะตามเดินเก็บทั้งวัน หากเดินเก็บแต่ละวันจะได้ประมาณวันละ 1-2 ถุงปุ๋ย ตนจึงเก็บแล้วนำไปตีเก็บเมล็ดไว้สีกินเอง เพราะตนเป็นผู้สูงอายุ ไม่มีอาชีพประจำ มีรายได้เพียงแค่เบี้ยยังชีพคนชรา และบัตรสวัสดิการแห่งรัฐหรือบัตรคนจนเท่านั้น
ทั้งขาดแคลนที่ดินทำกิน ในแต่ละปีจึงต้องออกหาข้าวเรี่ยตามที่นาเป็นประจำหลังจากเสร็จสิ้นฤดูการเก็บเกี่ยวข้าว แต่ปีนี้สุขภาพไม่ดี เดินเก็บข้าวเรี่ยได้เพียง 4-5 กิโลกรัมเท่านั้น แต่ต้องออกหาเก็บทุกวันเพื่อให้มีข้าวเพียงพอสำรองไว้กินในแต่ละปี
- คอนเทนต์พิเศษ
สำหรับคุณ - TOP สังคม
- วิดีโอยอดนิยม
