IMF–World Bank 2026 โอกาสของไทย วัดผลที่งานและรายได้คนไทย

IMF–World Bank 2026 ไทยเป็นเจ้าภาพ เงินสะพัด 1,050 ล้าน แล้วคนไทยได้อะไร?

ประชุมระดับโลก 7 วัน เงินสะพัดกว่า 1,050 ล้านบาท แต่ความสำเร็จของไทยอาจไม่ได้จบแค่โรงแรมเต็ม ร้านอาหารขายดี หรือมีนักลงทุนต่างชาติเข้ามาร่วมงาน เพราะโจทย์สำคัญกว่าคือ หลังการประชุมจบลง ประเทศไทยจะได้อะไรกลับมา และโอกาสจากเวทีนี้จะเปลี่ยนเป็นงานที่ดีขึ้น รายได้ที่เพิ่มขึ้น และโอกาสเติบโตของธุรกิจไทยได้มากแค่ไหน

 

รองศาสตราจารย์ ดร.อัทธ์ พิศาลวานิช อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต มองว่า การประชุม IMF–World Bank 2026 ซึ่งประเทศไทยเป็นเจ้าภาพระหว่างวันที่ 12–18 ตุลาคม 2569 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ เป็นโอกาสสำคัญในการสร้างความเชื่อมั่น เชื่อมโยงนักลงทุน และนำเสนอศักยภาพเศรษฐกิจไทยต่อผู้เข้าร่วมจาก 191 ประเทศ ซึ่งคาดว่าจะมีมากกว่า 15,000 คน

แต่การเป็นเจ้าภาพจะสร้างประโยชน์ให้ประเทศได้มากเพียงใด ขึ้นอยู่กับว่าไทยจะเปลี่ยนโอกาสจากเวทีระดับโลกให้กลายเป็นผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจที่จับต้องได้หรือไม่

7 วัน เงินสะพัด 1,050 ล้านบาท ธุรกิจไหนได้ประโยชน์?

ในระยะสั้น การประชุมย่อมสร้างเม็ดเงินหมุนเวียนให้ธุรกิจที่เกี่ยวข้อง ทั้งโรงแรม ร้านอาหาร การขนส่ง ร้านค้า และบริการท่องเที่ยว

จากการประเมินภายใต้สมมติฐานผู้เข้าร่วม 15,000 คน พำนักครบ 7 วัน และใช้จ่ายเฉลี่ยคนละ 10,000 บาทต่อวัน จะเกิดเงินสะพัดประมาณ 1,050 ล้านบาท โดยยังไม่รวมค่าใช้จ่ายในการจัดประชุมที่จ่ายแยกต่างหาก

อย่างไรก็ตาม เงินสะพัดจากการประชุมเป็นเพียงประโยชน์ระยะสั้น สิ่งที่ต้องติดตามต่อคือโอกาสทางธุรกิจหลังจากนั้น ไม่ว่าจะเป็นการจับคู่คู่ค้า การดึงดูดเงินลงทุน หรือการสร้างตลาดใหม่ให้ผู้ประกอบการไทย

หากจบงานแล้วมีเพียงรายได้จากการจัดประชุม แต่ไม่เกิดการลงทุนหรือความร่วมมือทางธุรกิจต่อเนื่อง ประโยชน์ระยะยาวที่ประเทศคาดหวังก็อาจไม่เกิดขึ้นเต็มที่

เศรษฐกิจไทยโตต่ำ โอกาสจากเวทีโลกยิ่งต้องใช้ให้เป็น

ความท้าทายคือ เศรษฐกิจไทยยังเผชิญแรงกดดันหลายด้าน ทั้งกำลังซื้อในประเทศ หนี้ครัวเรือน การเข้าถึงสินเชื่อของ SMEs การลงทุนที่ยังไม่เพียงพอ และผลิตภาพที่เติบโตช้า

ขณะเดียวกัน ความไม่แน่นอนของเศรษฐกิจโลก ทั้งสงครามการค้า ราคาพลังงาน และความผันผวนของตลาดการเงิน ยังส่งผลต่อการส่งออก ต้นทุนการผลิต และรายได้ของธุรกิจไทย

หากคำสั่งซื้อลดลง ผู้ประกอบการอาจต้องลดกำลังการผลิตหรือชะลอการจ้างงาน หากพลังงานแพงขึ้น ต้นทุนขนส่งและการผลิตก็เพิ่มตาม ส่วนความผันผวนของค่าเงินบาทยังส่งผลต่อทั้งต้นทุนนำเข้าและรายได้จากการส่งออก

ปัญหาเหล่านี้ทำให้การดึงดูดเงินลงทุนเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ แต่ไทยต้องทำให้การลงทุนช่วยเพิ่มผลิตภาพ สร้างงาน และเพิ่มรายได้ให้คนในประเทศด้วย

นักลงทุนมาแล้ว SMEs ไทยจะได้อะไร?

หนึ่งในโจทย์สำคัญคือ ทำอย่างไรให้ผู้ประกอบการรายเล็กของไทยเข้าถึงโอกาสจากการประชุมได้จริง เพราะ SMEs จำนวนมากยังมีข้อจำกัดทั้งด้านเงินทุน ข้อมูล มาตรฐานสินค้า และการเข้าถึงตลาดต่างประเทศ

ดร.อัทธ์เสนอให้ไทยเร่งเชื่อมโยง SMEs กับผู้ซื้อ คู่ค้า และนักลงทุนต่างชาติ พร้อมติดตามผลหลังการพบปะ เพื่อให้การเจรจาต่อยอดไปสู่คำสั่งซื้อและความร่วมมือทางธุรกิจได้จริง

ขณะเดียวกัน ต้องช่วยผู้ประกอบการยกระดับมาตรฐานสินค้า ใช้เทคโนโลยีลดต้นทุน และพัฒนาทักษะแรงงาน เพื่อให้สามารถเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่การผลิตจากการลงทุนใหม่ ไม่ใช่ปล่อยให้เม็ดเงินลงทุนหมุนเวียนอยู่กับธุรกิจขนาดใหญ่เพียงบางกลุ่ม

อีกด้านหนึ่ง รัฐบาลควรผลักดันให้การลงทุนเชื่อมโยงกับผู้ผลิตและผู้ให้บริการในประเทศมากขึ้น ทั้งการใช้วัตถุดิบและชิ้นส่วนจาก SMEs ไทย การถ่ายทอดเทคโนโลยี และการพัฒนาบุคลากร เพื่อให้ประโยชน์กระจายไปถึงธุรกิจท้องถิ่นและแรงงานไทย

ความสำเร็จไม่ใช่แค่จัดงานจบ แต่ต้องวัดผลได้

ดร.อัทธ์มองว่า รัฐบาลควรจัดทำแผนติดตามผลหลังการประชุมให้ชัดเจน ตั้งแต่การลงทุนที่เกิดขึ้นจริง การสร้างงาน การเพิ่มทักษะแรงงาน ไปจนถึงคำสั่งซื้อและรายได้ที่กระจายถึงผู้ประกอบการไทย

นอกจากนี้ ควรใช้ความร่วมมือจากเวทีนี้มาช่วยแก้ปัญหาเชิงโครงสร้างของประเทศ ทั้งการเพิ่มผลิตภาพ การลดต้นทุนธุรกิจ การแก้หนี้ครัวเรือน และการสนับสนุนให้ SMEs เข้าถึงแหล่งเงินทุนอย่างเหมาะสม

เพราะแม้การประชุมจะช่วยสร้างความสนใจจากต่างประเทศ แต่การเปลี่ยนความสนใจให้เป็นการลงทุนจริง ยังต้องอาศัยนโยบายที่ชัดเจน กฎระเบียบที่โปร่งใส และการติดตามแก้ไขอุปสรรคอย่างต่อเนื่อง

ความสำเร็จของการเป็นเจ้าภาพ IMF–World Bank 2026 จึงไม่ควรวัดแค่จำนวนผู้เข้าร่วมประชุมหรือเม็ดเงินที่หมุนเวียนในช่วง 7 วัน แต่ต้องดูด้วยว่า หลังงานจบ คนไทยมีงานที่ดีขึ้น รายได้เพิ่มขึ้น และ SMEs มีโอกาสเติบโตมากขึ้นเพียงใด