10 ม.ค. 2569 พรรคประชาชน ได้เปิดตัว รองศาสตราจารย์ ดร.นพ.บวรศม ลีระพันธ์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นทีมบริหารด้านสาธารณสุข และคาดว่าเป็นแคนดิเดต รมว. สาธารณสุขของพรรค
โดย รองศาสตราจารย์ ดร.นพ.บวรศม ลีระพันธ์ แสดงวิสัยทัศน์ด้านสาธารณสุข – การแพทย์ผ่านเพจ พรรคประชาชน - People's Party ระบุว่า Passion ของตน คือเปลี่ยนภาระของหมอและคนไข้ ให้เป็นระบบสุขภาพที่เป็นธรรมและยั่งยืน ในฐานะอาจารย์แพทย์คนหนึ่ง
ตนเคยบอกนักเรียนแพทย์อยู่บ่อยๆ ว่า passion ที่แท้จริง ไม่ได้เริ่มจากสิ่งที่เราชอบ เพราะความชอบนั้นเปลี่ยนง่าย วันหนึ่งเราชอบ อีกวันอาจเหนื่อย ล้า หรือเจออะไรที่น่าสนใจกว่า แล้วก็อยากเปลี่ยนทาง วันนี้ตนต้องหันกลับมาเตือนตัวเองบ้างว่า เคยสอนคนอื่นไว้แบบนี้แล้ว ตัวเองก็ต้องกล้าทำให้ได้ด้วยเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคำสอนก็คงเหลือแค่คำพูดที่ไม่มีน้ำหนัก และอาจจะเจอนักเรียนแพทย์ย้อนเอาได้
สำหรับตน การค้นหา passion ใน career path ของตัวเองเริ่มจากสิ่งที่ไม่ชอบ ปีนี้ตนอายุย่างเข้า 50 ปี ยิ่งทำงานในระบบสุขภาพมานานเท่าไหร่ ยิ่งมองเห็นชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ ว่า ถ้าเราไม่ลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง สิ่งที่ไม่ชอบก็จะไม่มีวันหายไปไหน ระบบก็จะยังเดินไปในทิศทางเดิมต่อไป และคนจำนวนมากจะยังต้องแบกรับภาระ ที่เกิดจากการออกแบบระบบสุขภาพในอดีตต่อไป
สิ่งที่ตนไม่ชอบที่สุด คือการเห็นผู้กำหนดนโยบายสุขภาพ หรือผู้บริหารระบบบริการสุขภาพออกแบบนโยบายโดยไม่รับผิดชอบกับ“ภาระ” ที่มักจะเกิดขึ้นตามมา ภาระเหล่านั้นไม่ได้ตกอยู่กับใครคนใดคนหนึ่ง แต่มักจะกระจายออกไปทั่วทั้งระบบสุขภาพของเรา ความไม่เพียงพอของทรัพยากรสุขภาพ ทำให้ประชาชนต้องแบกรับความไม่เป็นธรรม ในการใช้สิทธิขั้นพื้นฐานของตนเอง การเข้าถึงบริการสุขภาพที่มีคุณภาพกลายเป็น ภาระที่ประชาชนต้องจ่าย คนมีเงินต้องใช้เงินเพิ่มเติม,คนชั้นกลางต้องใช้เส้นสาย ,คนจนต้องใช้เวลารอคอยเพื่อเข้าถึงหมอเวลาเจ็บป่วย
ในเวลาเดียวกันภาระจำนวนมาก ก็ถูกโยนไปให้หมอ พยาบาล และบุคลากรด่านหน้า โดยเฉพาะในระบบบริการสุขภาพภาครัฐ บ่อยครั้งต้องรับความเสี่ยง ทำงานเพิ่มขึ้นโดยไม่มีทรัพยากรเพิ่มเติม ต้องแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าภายใต้ระบบราชการที่บริหารจัดการยาก ปรับตัวช้า และแทบไม่เคยถูกปฏิรูปให้สอดคล้องกับการจัดการปัญหาสุขภาพในหน้างานที่ซับซ้อน ขณะเดียวกันเราก็ยังมีระบบบริการสุขภาพภาคเอกชน ที่ไม่ได้ถูกกำกับดูแลในมาตรฐานเดียวกัน เราคาดหวังผลลัพธ์ใหม่ๆ แต่ยังผูกการออกแบบนโยบายสาธารณสุข และการจัดการระบบบริการสุขภาพภาครัฐไว้กับวิธีคิดแบบราชการไทยดั้งเดิม
ตนคิดถึงสิ่งที่ไม่ชอบ เหล่านี้ด้วยความเคารพต่อการปฏิรูประบบสุขภาพของประเทศไทยในอดีต ประเทศไทยเป็นตัวอย่างของประเทศกำลังพัฒนาเพียงไม่กี่ประเทศ ที่มีระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า เป็นความสำเร็จที่นานาชาติชื่นชม และเป็นนโยบายที่ช่วยยกระดับความเป็นธรรมด้านสุขภาพในสังคมไทยอย่างแท้จริง แต่ผ่านมาแล้วกว่า 25 ปี วันนี้คำถามของยุคสมัยเปลี่ยนไป เราไม่ควรถามแค่ว่าคนไทยมีสิทธิประกันสุขภาพหรือยัง? แต่เราต้องกล้าถามให้ตรงกว่านั้นว่า สิทธิเหล่านั้นนำพาคนไทยไปสู่สุขภาพดีในชีวิตจริงได้หรือยัง?
ถ้าเรายังวัดความสำเร็จของระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าจากจำนวนกิจกรรม จำนวนโครงการ หรือจำนวนผลงานที่ถูกรายงาน และบางครั้งก็กลายเป็นเพียงนโยบายเพิ่มเติมที่เอาไว้ใช้ในฤดูหาเสียงมากกว่าการสร้างการเปลี่ยนแปลงในชีวิตจริงของประชาชน ระบบสุขภาพก็จะผลิตกิจกรรมได้เรื่อยๆ โดยไม่จำเป็นต้องผลิตสุขภาพที่ดีขึ้นของประชาชน
การเมืองที่ดีต้องกล้าวัดผลลัพธ์จากชีวิตของคน ไม่ใช่จากความคึกคักของการเขียนนโยบายบนกระดาษ การปฏิรูประบบสุขภาพครั้งใหม่ ไม่ได้เริ่มจากการเพิ่มโครงการหรือนโยบายใหม่ แต่เริ่มจากการเปลี่ยนวิธีคิดเชิงระบบจากการวัดปริมาณงาน ไปสู่การวัดผลลัพธ์สุขภาพ จากการผลักภาระ ไปสู่ความรับผิดชอบร่วม และจากการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไปสู่การลงทุนระยะยาวในสุขภาพของคนไทย
วันนี้ระบบสุขภาพไทยไม่ได้เผชิญแค่สังคมสูงวัย แต่ยังต้องรับมือกับโรคเรื้อรังที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เทคโนโลยีสุขภาพที่ดีขึ้นแต่ก็แพงขึ้นอย่างรวดเร็ว เศรษฐกิจ การเมือง และสิ่งแวดล้อมในระดับโลกที่ส่งผลให้เกิดความเจ็บป่วยแบบใหม่ๆ แต่กลับมีพื้นที่การคลังสาธารณะที่จะนำไปใช้ในระบบสุขภาพน้อยลง
ถ้าเรายังคิดแบบเดิม แก้ปัญหาแบบวันต่อวัน ประเทศไทยจะไม่เพียงแบกภาระด้านสุขภาพของประชาชนที่หนักขึ้นเรื่อยๆ แต่เราจะพลาดโอกาสสำคัญในการเปลี่ยนภาระของทุกคน ให้กลายเป็น การลงทุน ทำให้การสร้างสุขภาพ ซึ่งรวมทั้งการพัฒนาระบบบริการสุขภาพ และเทคโนโลยีสุขภาพ กลายเป็นทรัพยากรของสังคมไทย กลายเป็น “new S-curve” ของประเทศไทยในระยะยาว และโอกาสเหล่านี้ไม่ได้เปิดรอเราไปเรื่อย ๆ หากเรายังลังเลหรือผัดผ่อน การตัดสินใจในวันนี้จะกลายเป็นต้นทุนที่ต้องจ่ายแพงกว่าในวันข้างหน้า
ทุกวันนี้ตนยังมีความสุขดีกับการเป็นอาจารย์แพทย์ ได้สอนได้สร้างคนทำงานรุ่นใหม่ ได้ทำวิจัยเพื่อสนับสนุนการพัฒนานโยบายสุขภาพ และระบบสุขภาพทั้งในประเทศและระดับนานาชาติ ชีวิตไม่ได้ขาดอะไรมากนัก นอกจากขาดวันลาพักผ่อนกับครอบครัว
แต่ยิ่งทำงานเหล่านี้มากเท่าไร ตนยิ่งเห็นชัดว่า หากไม่เริ่มขยับจากพื้นที่ที่มีอำนาจตัดสินใจจริงตั้งแต่ตอนนี้ งานเชิงความรู้เพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพออีกต่อไป นี่คือเหตุผลที่ตัดสินใจอาสาเข้ามาทำงานการเมือง
ตนเลือกจะอาสาทำงานดังกล่าว เพราะไม่อยากมานั่งเสียใจในอนาคตว่า วันนั้นมองเห็นปัญหาเชิงโครงสร้างของระบบสุขภาพบ้านเราชัดเจนขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่ลงมาเล่นในสนามที่มีโอกาสสร้างการเปลี่ยนแปลงได้ แต่กลับเลือกยืนดูอยู่ข้างสนาม
เพราะสิ่งที่ผมไม่ชอบนี้เอง ที่กลายเป็นเข็มทิศชีวิต และวันนี้ตนเชื่อว่าสิ่งที่ไม่น่าพึงพอใจเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องของคนคนเดียวอีกต่อไป เพราะการไม่เปลี่ยนแปลง ก็คือการตัดสินใจแบบหนึ่ง การเลือกให้ปัญหาเดิมยังคงอยู่ และระบบแบบเดิมยังเดินต่อไป ในขณะที่โลกและบริบทของประเทศกำลังเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
“ถ้าอยากเห็นผลลัพธ์ที่ต่างออกไป เราต้องกล้าปฏิรูประบบสุขภาพอย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่ดำเนินนโยบายระยะสั้น ไม่ใช่เพียงแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า ผมจึงตัดสินใจอาสามาทำงานการเมืองกับพรรคประชาชนและอยากชวนทุกคนที่รู้สึกอึดอัดแบบเดียวกัน มาร่วมกันคิดเชิงระบบและร่วมผลักดันการเปลี่ยนแปลงของระบบสุขภาพไทยด้วยกัน เราอยากเห็นระบบสุขภาพไทยเปลี่ยนแปลงตรงไหนมากที่สุด?”
ประวัติด้านการศึกษา
- ปริญญาปริญญาเอก Health Services Research, Policy and Administration, University of Minnesota, สหรัฐอเมริกา
- ปริญญาโท Health Policy and Management,Harvard University, สหรัฐอเมริกา
- ปริญญาตรี แพทยศาสตรบัณฑิต คณะแพทยศาสตร์ ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
ประสบการณ์การทำงาน
- ประธานหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาระบบสุขภาพ มหาวิทยาลัยมหิดล
- กรรมการที่ปรึกษาวิชาการ มูลนิธิรางวัลสมเด็จเจ้าฟ้ามหิดลในพระบรมราชูปถัมภ์
- ประธานคณะทำงานวาระยุทธศาสตร์ด้านการเสริมสร้าง ความเข้มแข็งของระบบสุขภาพ สกสว.
- ที่ปรึกษาอาวุโส โครงการ Better Health Programme Thailand กระทรวงการต่างประเทศและการพัฒนาระหว่างประเทศ ของสหราชอาณาจักร
- ที่ปรึกษา โครงการทบทวนการใช้จ่ายภาครัฐ ด้านสาธารณสุขของประเทศไทย กลุ่มธนาคารโลก
- คอนเทนต์พิเศษ
สำหรับคุณ - TOP การเมือง
- วิดีโอยอดนิยม
