“โต๋” เคียงข้าง “ไบรท์” ในวันสูญเสีย น้ำตาคลอ แม่ไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป

เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของ ไบรท์ - พิชญทัฬห์ จันทร์พุฒ ผู้ประกาศข่าวสาว หวานใจของ โต๋ - ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร หลังคุณแม่ มนทิรา จันทร์พุฒ จากไปอย่างสงบ ด้วยโรคมะเร็ง ในวัย 67 ปี เมื่อวันที่ 23 มีนาคมที่ผ่านมา โดยทางครอบครัวได้จัดพิธีทางศานาที่วัดพระศรีมหาธาตุ บางเขน และวันนี้ ไบรท์ และ โต๋ ได้เปิดใจว่า 

ไบร์ท :  “คิดถึงนะ คิดถึงมากเลย (น้ำตาคลอ) ก็คงเป็นความคิดถึงค่ะ คือการจากลาทุกการจากลามันเจ็บปวด ทุกข์ทรมานทั้งใจยิ่งการจากลาจากคนที่เรารักที่สุดแล้วด้วย (เสียงสั่น) มันก็คงเจ็บปวดกับทุกข์แบบทวีคูณ แต่จริงๆถ้าเกิดมองในทางกลับกันบางทีไบรท์ก็คิดนะว่าไบรท์บอกลาแม่คนเดียว แต่แม่ต้องบอกลาคนที่แม่รักทั้งหมดเลย คิดว่าจริงๆแล้วแม่ก็อาจจะยากกว่าเรา ลูก 2 คน พ่ออีกหนึ่งคน ไหนจะน้องๆของแม่อีก ก็คงต้องใช้เวลาค่ะ จริงๆกับแม่นะคะที่เขาจะได้ไม่ต้องเจ็บปวด ไม่ต้องทุกข์ทรมานจากอาการปวดจากโรคมะเร็งอีกต่อไป”

เข้มแข็งและต่อสู้กับมันยังไง

ไบร์ท : “แม่เป็นมะเร็ง 20 ปี แต่ก็จะมีช่วงที่ได้พักช่วงที่ได้รักษาแบบเข้มข้นหนักหน่วง ผ่าตัดใหญ่ ช่วงฟื้นฟู ช่วงสบายดีเลย แต่ช่วง 2-3 ปีหลังมานี้ดูเหมือนเป็นช่วงของการพักผ่อนมันจะสั้นกว่าช่วงอื่นๆ มันจะมีแค่ช่วงการรักษาที่ยาวนานกับช่วงของการฟื้นฟูที่ทอดเวลาออกไป แต่แม่ก็คือแม่ ไม่เคยร้องไห้ ถ้าเขาจะร้องไห้จะร้องเพราะเขาเจ็บเขาปวด ร้องไห้เฉพาะเรื่องเฉพาะหน้า ไม่ได้ร้องไห้ว่าฉันเป็นมะเร็งฉันกำลังจะตาย แม่เป็นคนที่จิตใจเข้มแข็งมาก ผ่าตัดใหญ่ๆในช่วง 20 ปี โดยเฉพาะผ่าตัดใหญ่อย่างเดียว ที่ต้องเอาอวัยวะออกไปหรือเอาลำไส้มาต่อเป็นถุงปัสสาวะอยู่ที่หน้าท้อง เฉพาะผ่าตัดใหญ่ๆแบบนี้ประมาณ 3 ครั้ง นอกนั้นก็มีผ่าตัดเล็กๆอีกมากมาย แม่ก็อึดมาก แม่เข้มแข็งมาก เราก็ผ่านมันมาได้ทุกครั้ง

จนมาถึงครั้งนี้ที่แม่เข้าโรงพยาบาลนานที่สุดเลย เกือบ 6 เดือน ตอนที่เข้าโรงพยาบาลเราคิดทุกครั้ง แม้ตัวแม่เองเขาก็คิดแหละเขารู้เหมือนเราผ่านเส้นของความตาย ถ้าพูดกันตรงๆมาหลายรอบ พอมารอบนี้ก็คิดแหละ แต่เราก็แอบหวังว่ามันคงจะผ่านไปได้เหมือนทุกครั้ง เพราะตอนที่แม่เข้าโรงพยาบาลรอบนี้ แค่เป็นไข้อย่างเดียว คิดว่าน่าจะติดเชื้อ แต่ปรากฏว่ามีเรื่องอื่นๆตามมาอีกมากมาย ที่เราต้องกู้มันขึ้นมา จนกระทั่งช่วงหลังก็คือคุยกับคุณหมอว่า เอาเป็นว่าให้แม่สบายที่สุดดีกว่า ไม่ทุกข์ทรมานกับการป่วยดีกว่า รวมถึงไม่เจาะนู้น เจาะนี่ ไปทำหัตถการที่แม่เขาต้องเจ็บซ้ำอีก เขาก็จะได้พักสบายๆอย่างแท้จริงค่ะ”

ได้คุยกับคุณแม่ครั้งสุดท้ายยังไงบ้าง

ไบร์ท : "ไบรท์คุยกับแม่ทุกวันนะ คือไบรท์กับแม่สนิทกันมาก แม้กระทั่งเมื่อกี้ไบรท์บอกก็ยังแซวแม่ว่า แม่เห็นไหม แม่เป็นเซเลปนะเนี่ยเห็นไหมนักข่าวมาเต็มเลย พวงหรีดก็มีเต็มเลย และช่วงที่แม่อยู่โรงพยาบาลทางการแพทย์บอกว่า ถึงแม้แม่จะหลับตาอยู่ตลอดเวลา แต่หูเป็นประสาทสัมผัสสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ ดังนั้นเราพูดอะไรไปเขาได้ยิน ไบรท์ก็จะพูดเล่านู่นนี่ให้เขาฟัง พูดกับเขาทุกวัน จนพักหลังๆมานี้ เขาก็ไม่ค่อยมีแรงที่จะพูดโต้ตอบกับเรา"

แม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบยังไง

ไบร์ท : “ยิ้ม ยักคิ้ว พยักหน้า อะไรไม่เอาก็จะส่ายหน้า รอยยิ้มแม่นี่แหละ ที่ทำให้มันผ่านไปได้แต่ละวัน แม้กระทั่งวันจากกันเขาก็ยิ้มให้ (เสียงสั่น)”

เหมือนเป็นรอยยิ้มสุดท้ายของความทรงจำที่ดี

ไบร์ท : “ตอนที่เราถอดเครื่องทั้งหมดออกแล้ว มองไปที่เขาก็คือเขายิ้มให้ เขาไม่รู้สึกตัวแล้วค่ะตอนนั้น คือเราถอดเครื่องอะไรเสร็จหมดแล้ว โต๋ก็เห็น ก็คงเป็นการจากไปที่แม่อยากจะบอกเราว่า คนที่อยู่ต่อแม่ยังยิ้มเลย ลูกก็ต้องยิ้ม”

ที่ผ่านมาเราถือว่าได้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่ที่สุดแล้วใช่ไหม

ไบร์ท : “ไบรท์เต็มที่ที่สุดแล้วค่ะ เต็มที่มาโดยตลอด ไบรท์เลิกรายการแล้ว วันไหนแม่มีนัดหมอไบรท์ไปด้วยทุกครั้ง ช่วงที่แม่เข้าโรงพยาบาลก็คือเลิกรายการไบรท์ก็ไปทุกวัน ไปคุยกับคุณหมอ ไปดูแม่ คืออยู่กับเขาตลอด”

ตลอด 20 ปี เราได้เห็นความเข้มแข็งของผู้หญิงคนนี้ยังไงบ้าง

ไบร์ท : “ไบรท์ว่าเขาเข้มแข็งเกินกว่าที่ใครจะนึกถึงค่ะ ไบรท์เองยังนึกว่า โห... ถ้าเป็นเราล่ะ เอาจริงๆ วันที่ไบรท์รู้ว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้าย ไบรท์บอกเขาว่าขอให้ไบรท์เข้มแข็งได้ครึ่งหนึ่งของแม่ (เสียงสั่น) เพราะเขาเก่งมากๆ จริงๆค่ะ”

โต๋ : “ถ้าถามผมว่า ไบรท์เต็มที่กับที่มาแค่ไหน ผมจะตอบว่าผมภูมิใจในตัวไบรท์มากครับ เขาเต็มที่มาก ทุกๆ หัตถการไบรท์เข้าด้วยทุกครั้ง ไบรท์นั่งเฝ้าทุกครั้ง จะแสกนเป็นชั่วโมงหรือ 2-3 ชั่วโมง ไบรท์ก็จะนั่งรอข้างนอกทุกครั้ง ทุกๆ ยาที่คุณแม่ต้องรับประทาน ไบรท์จะรู้ว่าเพื่ออะไร ใช้ยังไง รู้ทุกอย่าง ผมเลยภูมิใจในตัวเขามาก เหมือนที่แม่พูดครับ ความกตัญญูที่เขามีมันจะเป็นสิ่งดีกลับสู่ตัวเขาเอง"

ได้มีคำพูดให้กำลังใจกันบ่อยไหมตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

โต๋ : “ผมว่ามันเป็นการเรียนรู้ไปด้วยกัน การเจอความยากลำบาก ตัวไบรท์เอง ยังไม่รู้ในการต้องรับมือกับการจากลา ผมเองก็ต้องเรียนรู้เติบโตไปด้วยกัน กับการที่เราต้องอยู่ข้างๆ ว่าเราควรทำอะไร เราควรเป็นยังไง มันก็เป็นเส้นทางหนึ่งที่โตไปด้วยกันครับ เราก็พูดกันตลอด ว่ามองไปข้างหน้านะ แล้วเดี๋ยวเดินไปด้วยกันนะ เราก็ดูแลกันอยู่แล้วครับ และผมคิดว่า เหมือนที่คุณแม่พูดว่า เราเป็นคนดี ความดีก็จะคุ้มครองเรา เราเป็นคนกตัญญู ความกตัญญูก็จะเป็นพรกลับมาสู่เรา ในฐานะลูกด้วย ก็ต้องดูแลกันต่อไป เป็นวันแรกหลังจากที่คุณแม่จากไป ไบร์ทเขารักคุณแม่มาก เขาก็จะเจ็บปวด คิดถึงมาก เป็นเรื่องปกติธรรมดาครับ แต่เราก็จะต้องอยู่ด้วยกันครับ แล้วเดี๋ยวมันจะค่อยๆ ดีขึ้น”

ไบร์ท : “คงต้องใช่เวลาค่ะ แต่ก็บอกแม่นะ บอกเอาไว้แล้วตั้งแต่วันสุดท้ายค่ะ บอกว่าถ้าแม่เห็นลูกร้องไห้เนี่ย ไม่ต้องเป็นห่วงนะ มันร้องไห้เพราะว่ามันเศร้า เพราะว่ามันสูญเสีย แต่แม่เนี่ย ต้องเอาใจช่วยลูกนะ ให้ลูกผ่านมันไปได้ ไบร์ทบอกเขาแบบนี้ประมาณ 2-3 ครั้ง เพราะไบร์ทกลัวว่าเดี๋ยวเขามาเห็นไบร์ทร้องไห้ แล้วเขาจะเป็นห่วง ก็เลยบอกว่าถ้าร้องไห้ ก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ร้องไห้เพราะคิดถึงแม่ ร้องไห้เพราะว่ามันเศร้าค่ะแม่ ก็บอกเขาไว้แบบนี้

อยากขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้ไบรท์ ให้คุณแม่ ทุกช่วงที่ไบรท์ลงรูปเขาแล้วมีคนมาอวยพรหายเร็วๆ ไบรท์เล่าให้แม่ฟังตลอด แม่รู้ไหมในไอจีมีคนมาอวยพรเต็มเลย ให้แม่หายเร็วๆ ไบรท์ขอบคุณทุกกำลังใจมากๆด้วย ที่ส่งมาทุกช่องทาง มันมีความหมายนะ และก็มันมากมายแม้กระทั่งวันนี้แม่ไม่อยู่แล้ว แต่กำลังใจก็มาต่อเนื่อง ขอบคุณมากๆจริงๆค่ะ”

ถามถึงเงินทำบุญ

“เงินทำบุญ เนื่องจากการป่วยของแม่ตลอด 20 ปี แม่รักษากับโรงพยาบาลรามาธิบดี ไบรท์ก็คิดว่าอยากให้แม่เป็นสะพานบุญ เพื่อที่จะต่อยอดออกไปให้คนที่อยากจะมาร่วมไว้อาลัยกับแม่ ร่วมทำบุญกับแม่ได้ใช้โอกาสตรงนี้บริจาคเงินเข้ามูลนิธิรามาธิบดี ซึ่งมีหลายโครงการ แต่โครงการที่คุยไว้คือ ผู้ป่วยยากไร้โรคมะเร็ง”

ขอบคุณ IG bright_ch3 , torsaksit