ขยะพิษ หรือ กากอุตสาหกรรมนับเป็นขยะอันตราย ที่จำแนกได้เป็น 3 ประเภท ทั้ง สารเคมี โลหะ และเครื่องมืออิเลกทรอนิกส์ ในกระบวนการที่ถูกต้อง กากอุตสาหกรรมอันตรายทุกชนิดจะต้องถูกนำไปกำจัดในโรงงานประเภทที่มีศักยภาพในการกำจัดกากอันตราย แต่ในข้อเท็จจริง ไม่เป็นเช่นนั้น ขยะประเภทพวก "เครื่องมือ อิเล็กทรอนิกส์" ซึ่งมีใช้ในทุกบ้านเรือน แต่ถูกกำจัดแบบไม่รู้วิธี
วันนี้ (3 ก.ค.58) บิ๊กสตอรี่จึงพาไปดูหมู่บ้านคัดแยกขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ ที่ยังไม่มีกระบวนการจัดการตามกฎหมายที่ชัดเจน เมื่อเลิกใช้แล้ว ถูกส่งไปคัดแยกผ่านกระบวนการรับซื้อของเก่า สู่หมู่บ้าน ชุมชน ที่อาศัยการ "คัดแยก" เป็นอาชีพหลักพร้อมกันนี้ยังได้เปิดเส้นทาง ขยะอิเล็กทรอนิกส์ ให้ได้ติดตามเส้นทาง ที่ไม่เป็นระบบ และสุดท้ายก็มีสิ่งที่เรียกว่า "ของเสียจากการคัดแยก" ที่ไม่สามารถจัดการให้เข้าสู่ระบได้ เพราะหากนำไปกำจัดที่โรงงานจะมีราคาสูงมาก
และตอบไม่ได้ว่า เป็นความรับผิดชอบของใคร นำไปสู่การออกเป็นกฎหมาย ร่างกฎหมาย สู้ภัยขยะอิเลกทรอนิกส์ ที่มีสาระสำคัญของกฎหมายฉบับนี้ คือการหา "เครื่องมือ" ในการนำขยะอิเลกทรอนิกส์ไปกำจัดอย่างถูกวิธี ตามไปดูจุดจบของขยะที่ทำให้มองเห็นว่า หากไม่ร่วมด้วยช่วยกันแก้ที่ต้นเหตุ การหาวิธีบริหารจัดการขยะดูจะเป็นการแก้ไขส่วนมหภาคที่อาจจะต้องรอระยะเวลาแต่สิ่งที่สามารถทำได้ตอนนี้คือ รู้จักกินรู้จักใช้และทิ้งขยะให้น้อยลง พร้อมเรียนรู้จักคุณค่าของขยะที่อาจจะนำมาใช้ประโยชน์ต่อยอดได้ด้วยก็ดี