เพราะขาทั้งสองข้างพิการตั้งแต่กำเนิด รถเข็นจึงเปรียบเสมือนอวัยวะส่วนหนึ่งในร่างกายของ ปิยะบุตร เทียนคำศรี เช่นเดียวกับวันนี้ ที่ต้องนั่งรถเข็นเดินทางไปธุระที่พญาไท การนั่งแท็กซี่จากบ้านย่านสะพานใหม่ และต่อรถไฟฟ้าบีทีเอส จึงเป็นทางเลือกที่ประหยัดเวลาและค่าใช้จ่ายมากที่สุด
สถานีหมอชิต เป็นสถานีต้นทางที่มีลิฟต์โดยสารสำหรับผู้พิการ โดยจะต้องกดกริ่งเรียกพนักงาน และต้องใช้เวลารอนานกว่า 5 นาที เพื่อขึ้นไปยังชั้นจำหน่ายตั๋วและชานชาลา เมื่อเดินทางถึงสถานีพญาไท ความยากลำบากก็เริ่มขึ้น เพราะไม่มีลิฟต์สำหรับผู้พิการ ทำให้ต้องลงทางบันไดเลื่อน แม้จะมีเจ้าหน้าที่ประคองอยู่ถึง 2 คน แต่ก็ถือเป็นวิธีที่ค่อนข้างอันตราย
ความยากลำบาก เช่นนี้ เกิดขึ้นกับผู้พิการที่ต้องใช้รถเข็นทุกคน จึงเป็นที่มาของการรวมตัวฟ้องร้องต่อศาลปกครองเมื่อ ปี 2550 แม้พวกเขาจะชนะคดีและศาลมีคำสั่งให้กรุงเทพมหานคร สร้างลิฟต์โดยสารสถานีบีทีเอส 23 สถานี แต่จนถึงวันนี้ก็ยังไม่สามารถทำได้ เพราะติดปัญหาโครงสร้างพื้นฐานเดิมที่ไม่ครอบคลุมการใช้งานของผู้พิการตั้งแต่ต้น
ตามกฎกระทรวงฉบับที่ 4 ออกเมื่อปี 2542 กำหนดให้บริการสาธารณะ ต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อคนพิการ แต่กลับพบว่าปัจจุบันผู้พิการยังไม่สามารถใช้บริการสาธารณะได้อย่างทั่วถึง สวนทางกับนโยบายพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้พิการโดยให้สิทธิใช้บริการขนส่งสาธารณะฟรี
เจริญศักดิ์ ศรีสุทธิพันธิพร ถ่ายภาพ
อรอุษา พรมอ๊อด รายงาน