“พ่อฮะ.. พ่อฮะ.. ลูกว่าเรา 2 คน ถูกเขาหลอกต้มจนเปื่อย กลับบ้านไปเลียแผลแล้วฝึกวิทยายุทธเหยียบหิมะไร้ร่องรอยกันใหม่ดีไหมพ่อ”
“ถูกเขาหลอกใช้ เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้เอามารองนั่ง เสือกถูกเอากระดูกมาแขวนคอ คนอื่นเขาคว้าพุงไปกินกัน”
“เสร็จศึกชิงเจ้ายุทธจักรครั้งนี้ เค้าจะเอาพ่อแขวนขึ้นหิ้งอีกไหมนี่ หลังจากตระเวนขายชื่อพ่อไปรอบเมือง ทำอะไรก็ไม่เคยเห็นหัวพ่อ หลอกใช้ไปวันๆ”
นอจกากนี้ยังมีอีกภาพที่เป็นภาพของ นายชวน และ นายสุรบถในปัจจุบันที่นั่งคุยกัน และบรรยายว่า
“พ่อฮะ..พ่อฮะ แต่ในสมัยนี้ไม่มีเงินเล่นการเมืองไม่ได้ กำลังใจและกำลังกาย อุดมคติไม่พอสามารถพาเราไปถึงฝั่งฝันได้ จริงไหมฮะ ต้องจมปลักดักดาน คนมีเงินเขาก็จะใช้เงินซื้อวิญญาณคนชั่วทุกขั้นตอนข้ามหัวเราไป สุภาษิท โบราณ ว่าไว้ " มีเงินซื้อผีมาโม่แป้ง ก็ยังได้ " จริงไหมฮะ”
“แล้วสอนลูกว่า ..จะเล่นการเมืองในสมัยนี้มันไม่เหมือนสมัยพ่อ ที่ต้องใช้ ความดีความสามารถ ความอดทน เป็นที่พึ่งของประชาชน ต้องไปคอยพูดในตลาดสด ในงานวัด ในงานฉายเล่นหนังตลุง รอคอยขึ้นพูดสลับฉาก ตอนหนังตลุงเขาหยุดพัก พ่อก็จะได้ขึ้นพูด นอนรอจนตี2ตี3 ไม่ต้องใช้เงิน”
“ลูกเอ๋ย ...มีเงินเขานับเป็นน้อง มีทองเขานับเป็นพี่ ไม่มีทั้งเงินทั้งทอง เป็นขี้หมาได้อย่างเดียว”