เมื่อวันที่ 10 กันยายน 2564 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ราชกิจจานุเบกษา ได้เผยแพร่กฎกระทรวง "กำหนดให้ไม้ที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์เป็นไม้ทรงคุณค่า พ.ศ. 2564" โดยอาศัยอำนาจตามความในบทนิยามคำว่า "ไม้ทรงคุณค่า" ในมาตรา 4 และมาตรา 5 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติป่าชุมชน พ.ศ. 2562 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้
ให้ไม้ยืนต้นที่ยังมีชีวิตที่มีขนาดความโต ตั้งแต่สองร้อยเซนติเมตรขึ้นไป โดยวัดรอบลำต้นตรงที่ระดับความสูงหนึ่งร้อยสามสิบเซนติเมตรจากพื้นดิน เว้นแต่ต้นไม้ที่ลำต้นมีลักษณะผิดปกติ เช่น เป็นพูพอน ปุ่ม ตา หรือกิ่วคอดตรงที่ระดับความสูงหนึ่งร้อยสามสิบเซนติเมตร ให้วัดโดยรอบลำต้น ตรงที่ถัดจากที่มีลักษณะผิดปกติขึ้นไปใกล้ชิดที่สุดเป็น "ไม้ทรงคุณค่า"