กอดความเศร้าแล้วให้เวลาทำหน้าที่ ประคองใจในวันที่ต้องโบกมือลาคนที่รัก

ฮีลใจยังไง เมื่อสูญเสียคนที่รัก...

การสูญเสียคนที่เราเติบโตมาด้วย มีความผูกพัน หรือรักมาก ๆ เป็นหนึ่งในความเจ็บปวดที่รุนแรงที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ ความรู้สึกแตกสลาย อ้างว้าง หรือแม้แต่ความโกรธและสับสนที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ และคุณมีสิทธิ์ที่จะรู้สึกแบบนั้นอย่างเต็มที่ โดยไม่จำเป็นต้องรีบ "หายดี" เพื่อใคร ดังนั้นกระบวนการเยียวยาจิตใจ ไม่มีสูตรสำเร็จและไม่มีทางลัด แต่สิ่งเหล่านี้อาจช่วยประคองใจคุณในวันที่สลายให้ค่อย ๆ กลับมาแข็งแรงขึ้นได้

• อนุญาตให้ตัวเองได้ "แตกสลาย"

อย่าพยายามฝืนยิ้มหรือบอกตัวเองให้ "ต้องเข้มแข็ง" ถ้าอยากร้องไห้ ให้ร้องออกมา การกลั้นความรู้สึกไว้ไม่ได้ทำให้ความเศร้าหายไป แต่การยอมรับว่าเรากำลังอ่อนแอและเสียใจอย่างสุดซึ้งต่างหากที่เป็นก้าวแรกของการเยียวยา

• ทำข้อตกลงกับ "ความเศร้าที่มาเป็นระลอก"

ความเศร้าจากการสูญเสียมักไม่ลดลงเป็นเส้นตรง วันนี้คุณอาจจะรู้สึกดีขึ้น แต่พรุ่งนี้แค่มองเห็นของบางชิ้น หรือได้กลิ่นที่คุ้นเคย ก็อาจจะกลับมาร้องไห้ฟูมฟายได้อีก

ให้มองว่าความเศร้าเหมือนคลื่นในมหาสมุทรครับ เมื่อมันซัดเข้ามา ให้ปล่อยให้มันซัดผ่านไป อย่าพยายามต้านมันไว้ แล้วรอให้ใจกลับมาสงบอีกครั้ง

• พูดคุยถึงพวกเขา และเก็บรักษาความทรงจำ

การที่เขาจากไปไม่ได้แปลว่าเราต้องลบเขาออกไปจากชีวิต คุณยังสามารถพูดถึงชื่อของเขา เล่าเรื่องตลก ๆ ที่เคยทำร่วมกัน หรือเขียนจดหมายถึงเขาในสิ่งที่คุณไม่มีโอกาสได้พูด การระบายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดหรือตัวอักษรจะช่วยลดความอัดอั้นในใจได้ดี

• ใส่ใจกับความต้องการพื้นฐานของร่างกาย

ในยามที่ใจพัง ร่างกายมักจะพังตามโดยที่เราไม่รู้ตัว พยายามบังคับตัวเองให้ดื่มน้ำ ทานอาหารที่มีประโยชน์แม้จะกลืนไม่เข้า และพยายามนอนหลับให้พอก่อน การมีแรงกายที่แข็งแรงพอจะช่วยให้จิตใจมีฐานที่มั่นคงขึ้นในการรับมือกับความเศร้า

• พาตัวเองไปอยู่ท่ามกลาง "สายป่านที่ปลอดภัย"

อย่าแยกตัวออกไปอยู่คนเดียวจนนานเกินไป พาตัวเองไปอยู่กับครอบครัว เพื่อนสนิท หรือคนที่พร้อมจะรับฟังคุณโดยไม่ตัดสิน ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกันตลอดเวลา แค่มีใครสักคนนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยลดความอ้างว้างไปได้มากแล้วครับ

สุดท้ายนี้ อยากให้จำไว้ว่า "การคิดถึงและเสียใจ" ไม่ได้แปลว่าคุณมูฟออนไม่ได้ และ "การกลับมายิ้มได้" ก็ไม่ได้แปลว่าคุณลืมหรือรักเขาน้อยลง

วันเวลาจะไม่ได้ทำให้เราลืมเขา แต่คราบน้ำตาจะค่อย ๆ แห้งไป และแปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำที่อบอุ่นใจทุกครั้งที่นึกถึงในอนาคต เป็นกำลังใจให้นะครับ ค่อย ๆ ก้าวไปทีละวัน หรือทีละชั่วโมงก็พอ

หากผ่านไปหลายเดือนแล้ว ยังรู้สึกดิ่งลึกจนไม่สามารถกลับมาดำเนินชีวิตประจำวันได้ตามปกติ (เช่น นอนไม่หลับเลย ทานอะไรไม่ได้ หรือมีความรู้สึกไม่อยากอยู่ต่อ) การไปพบจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาเพื่อรับคำปรึกษา เป็นทางเลือกที่ดีและปลอดภัยมากครับ ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย ไม่ได้กำลังเดินผ่านเส้นทางนี้คนเดียวนะครับ ค่อย ๆ ให้เวลาตัวเอง ค่อย ๆ ก้าวไปอย่างอ่อนโยนกับใจตัวเองนะครับ