“เบ็ดระแวง” คือการใช้ตาเบ็ดหลายๆ ตัวมาร้อยต่อเรียงกันไปตามความต้องการของเหล่าพรานเบ็ด ซึ่งส่วนใหญ่จะนิยมขั้นต่ำตั้งแต่ 3 ตาไปจนถึง 9-10 ตา เพื่อเพิ่มโอกาสในการที่ปลาจะมาติดเบ็ด จากนั้นจึงถ่วงด้วยตะกั่ว เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้ตัวเบ็ดจมลงน้ำ ซึ่งวิธีการที่ปลาจะมาติดเบ็ดนั้น นักตกปลาจะใช้เบ็ดเหวี่ยงไปในน้ำที่เชี่ยวกราก แล้วทำการเย่อ(กระชากแรงๆ) พร้อมกับม้วนรอกกลับมา โดยอาศัยตาเบ็ดเหล่านี้ที่จะไปเกี่ยวกับอวัยวะส่วนใดส่วนหนึ่งของปลา เช่น ผิวหนัง ครีบ หัว หรือหาง
ส่วนสถานที่ที่นิยมตกปลาด้วยเบ็ดระแวง คือ บริเวณหน้าเขื่อน หรือประตูน้ำที่มีกระแสน้ำแรง เพราะจะมีปลาจำนวนมากถูกดูดและพัดวนจนไม่สามารถว่ายได้
แต่นักตกปลาก็ต้องระวังในการนำปลาขึ้นมาจากน้ำ เพราะกระแสน้ำที่แรงและวนไปมาอาจทำให้ปลาหลุดออกจากเบ็ดระแวง และไปเกี่ยวกับก้อนหินหรือเศษไม้ที่อยู่ใต้น้ำ ทำให้ต้องเสียทั้งปลาและเบ็ดระแวงได้
เรื่อง/ภาพ : สมศักดิ์ เนตรทอง