ไทยตั้งกำแพงเหล็ก สกัดภัยไซเบอร์ เมื่อเงินทั้งประเทศไหลไปอยู่บนโลกดิจิทัล

หากวันหนึ่งระบบธนาคารไม่สามารถให้บริการได้พร้อมกัน การโอนเงินระหว่างธุรกิจหยุดชะงัก หรือระบบชำระเงินออนไลน์ทั่วประเทศเกิดปัญหา ความเสียหายที่เกิดขึ้นจะมีมูลค่าเพียงใด และเศรษฐกิจไทยจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติ?

นี่ไม่ใช่เพียงสถานการณ์สมมติ แต่เป็นความเสี่ยงที่ประเทศไทยต้องเตรียมพร้อมรับมือ เมื่อเศรษฐกิจพึ่งพาระบบดิจิทัลมากขึ้น ขณะที่ภัยคุกคามทางไซเบอร์ก็พัฒนารูปแบบและวิธีการโจมตีอย่างต่อเนื่อง

 

ตั้งแต่การหลอกลวงประชาชนเพื่อขโมยเงิน ไปจนถึงการเจาะระบบองค์กรและโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ 

ข้อมูลจากสำนักงานคณะกรรมการการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์แห่งชาติ (สกมช.) ที่นำมาวิเคราะห์โดย รศ.ดร.อัทธ์ พิศาลวานิช อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต พบว่า ช่วงเดือนมกราคม-กันยายน 2569 ประเทศไทยมีเหตุการณ์โจมตีทางไซเบอร์ 3,264 ครั้ง เฉลี่ยประมาณ 12 ครั้งต่อวัน เพิ่มขึ้นจากปี 2567 ที่มี 2,135 ครั้ง และปี 2566 ที่มี 2,245 ครั้ง

สถานการณ์ดังกล่าวทำให้หน่วยงานด้านการเงินและความมั่นคงต้องเร่งยกระดับมาตรการป้องกัน โดยเฉพาะธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ที่เรียกผู้บริหารสถาบันการเงินหารือเพื่อเตรียมรับมือภัยคุกคาม ขณะที่สภาความมั่นคงแห่งชาติ (สมช.) ก็เดินหน้าวางกลไกรับมือสถานการณ์ตั้งแต่ภาวะปกติไปจนถึงภาวะวิกฤต

โจทย์สำคัญจึงไม่ใช่แค่ประเทศไทยจะป้องกันแฮกเกอร์ได้หรือไม่ แต่คือหากภัยไซเบอร์ลุกลามไปยังระบบเศรษฐกิจสำคัญ ประเทศไทยมีภูมิคุ้มกันเพียงพอที่จะลดความเสียหายและฟื้นฟูระบบได้อย่างไร

ภัยไซเบอร์รุกเศรษฐกิจไทย! 67.1% ของ GDP อยู่ในกลุ่มอุตสาหกรรมเสี่ยง

การเติบโตของเศรษฐกิจดิจิทัลทำให้เทคโนโลยีกลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมทางเศรษฐกิจแทบทุกด้าน ตั้งแต่ธนาคารและระบบชำระเงิน การผลิตสินค้า การขนส่งและโลจิสติกส์ ไปจนถึงการค้าออนไลน์ แต่ยิ่งระบบต่าง ๆ เชื่อมโยงกันมากขึ้น ความเสียหายจากการโจมตีทางไซเบอร์ก็มีโอกาสขยายวงกว้างตามไปด้วย

รศ.ดร.อัทธ์ พิศาลวานิช วิเคราะห์ว่า การโจมตีทางไซเบอร์ที่เพิ่มขึ้นในช่วงที่ผ่านมาเกิดจากปัจจัยสำคัญ 5 ด้าน ได้แก่

1. การขยายตัวของเศรษฐกิจดิจิทัล ทำให้ระบบธนาคาร การชำระเงิน และการดำเนินธุรกิจพึ่งพาเทคโนโลยีมากขึ้น ขณะที่บางระบบยังมีช่องโหว่ด้านความปลอดภัย
2. ความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ ทำให้การโจมตีทางไซเบอร์ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองและความมั่นคง เพื่อกดดันประเทศคู่ขัดแย้งหรือโจมตีโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ
3. การใช้ AI ช่วยให้การโจมตีทำได้ง่าย รวดเร็ว และมีต้นทุนต่ำลง ทั้งการสร้างโปรแกรมโจมตีและการปลอมแปลงข้อความ เสียง และภาพ
4. การขยายตัวของอาชญากรรมออนไลน์และแก๊งคอลเซ็นเตอร์ ซึ่งใช้วิธีหลอกลวงหลายรูปแบบ ทั้ง Romance Scam หลอกลงทุน และปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ
5. ข้อจำกัดด้านงบประมาณ บุคลากร และเทคโนโลยีในการป้องกัน โดยเฉพาะธุรกิจ SMEs ที่อาจไม่มีทรัพยากรเพียงพอในการลงทุนระบบ Cybersecurity

สิ่งที่น่าจับตาคือความเสี่ยงไม่ได้กระจุกตัวอยู่ในอุตสาหกรรมการเงินเท่านั้น

จากการประเมินอุตสาหกรรมสำคัญของประเทศไทย 10 สาขาที่มีความเสี่ยงต่อภัยไซเบอร์ พบว่ามีมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจรวม 12.74 ล้านล้านบาทในปี 2567 คิดเป็น 67.1% ของ GDP

เมื่อแยกตามระดับความเสี่ยง พบว่า

• กลุ่มเสี่ยงสูงมาก ได้แก่ การเงินและธนาคาร รวมถึงพลังงานและสาธารณูปโภค
• กลุ่มเสี่ยงสูง ได้แก่ สาธารณสุข โทรคมนาคม อุตสาหกรรมการผลิต ขนส่งและโลจิสติกส์ รวมถึงภาครัฐ
• กลุ่มเสี่ยงปานกลาง ได้แก่ การค้าและอีคอมเมิร์ซ การท่องเที่ยวและโรงแรม รวมถึงสื่อและบันเทิง

หากพิจารณาขนาดเศรษฐกิจรายอุตสาหกรรม พบว่า ภาคการผลิตมีมูลค่า 3.86 ล้านล้านบาท คิดเป็น 20.3% ของ GDP รองลงมาคือการค้าและอีคอมเมิร์ซ มูลค่า 2.54 ล้านล้านบาท คิดเป็น 13.4% ของ GDP

ตัวเลขนี้สะท้อนให้เห็นว่า หากระบบดิจิทัลที่เกี่ยวข้องกับการผลิตหรือการค้าถูกโจมตีจนไม่สามารถดำเนินงานได้ ผลกระทบอาจไม่ได้หยุดอยู่ที่บริษัทที่ถูกโจมตี แต่ยังอาจส่งต่อไปยังคู่ค้า การจ้างงาน การส่งออก และห่วงโซ่อุปทานของประเทศ

อย่างไรก็ตาม มูลค่า 67.1% ของ GDP เป็นสัดส่วนมูลค่าเพิ่มของอุตสาหกรรมที่อยู่ในกลุ่มเสี่ยง ไม่ใช่มูลค่าความเสียหายที่เกิดขึ้นจริงจากการโจมตีทางไซเบอร์ เพราะความเสียหายยังขึ้นอยู่กับความรุนแรงของเหตุการณ์ ระยะเวลาที่ระบบหยุดชะงัก และความสามารถในการฟื้นฟูของแต่ละธุรกิจ

อีกประเด็นที่น่าสนใจคือข้อมูล OECD ปี 2026 ที่นำมาวิเคราะห์ในเอกสาร ระบุว่า ในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกและอาเซียนที่ศึกษา ไทย สิงคโปร์ และฟิลิปปินส์ มีสัดส่วนเหตุการณ์โจมตีทางไซเบอร์ที่มีการรายงานเท่ากันที่ 10%

แสดงให้เห็นว่าไทยเป็นหนึ่งในประเทศที่มีสัดส่วนเหตุการณ์ที่ถูกรายงานอยู่ในระดับสูงของกลุ่มประเทศที่ศึกษา แต่ไม่ได้หมายความว่าไทยมีจำนวนการโจมตีมากเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก หรือมีอัตราการถูกโจมตีสูงที่สุดในอาเซียนในทุกมิติ

ธปท. เร่งตั้งแนวป้องกัน ธนาคารไทยต้องไม่ใช่จุดอ่อนของระบบเศรษฐกิจ

เมื่อระบบการเงินเป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่มีความเสี่ยงสูงมาก การป้องกันภัยไซเบอร์จึงไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของการรักษาความปลอดภัยให้บัญชีลูกค้า แต่เกี่ยวข้องกับการรักษาความต่อเนื่องของระบบเศรษฐกิจด้วย

นายวิทัย รัตนากร ผู้ว่าการ ธปท. เปิดเผยเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2569 ว่า ในช่วง 1-2 สัปดาห์ที่ผ่านมา การโจมตีทางไซเบอร์ทั่วโลกเพิ่มสูงขึ้น และประเทศไทยก็พบความพยายามโจมตีมากขึ้นเช่นกัน โดยบางกรณีมีความเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในต่างประเทศ

ยืนยันว่าระบบการเงินไทยยังสามารถรับมือและป้องกันได้ พร้อมขอบคุณสถาบันการเงินที่ลงทุนและให้ความสำคัญกับระบบรักษาความปลอดภัยมาอย่างต่อเนื่อง

สิ่งที่ ธปท. เร่งดำเนินการคือการเรียกผู้บริหารระดับสูงด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์จากธนาคารทุกแห่ง รวมถึงศูนย์ประสานงานด้านความมั่นคงปลอดภัยเทคโนโลยีสารสนเทศภาคธนาคาร หรือ TB-CERT เข้าหารือ เพื่อยกระดับการเฝ้าระวังและป้องกันภัยคุกคาม

หนึ่งในมาตรการสำคัญคือการรายงานความพยายามโจมตีให้รวดเร็วขึ้นเป็นรายวัน พร้อมแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างสถาบันการเงิน เพื่อให้สามารถประเมินสถานการณ์และรับมือได้ทันเวลา

ด้านนายผยง ศรีวณิช ประธานสมาคมธนาคารไทย ระบุว่า สมาคมธนาคารไทยร่วมกับธนาคารกสิกรไทย (KBANK) และธนาคารกรุงไทย (KTB) ได้ออกแนวทางมาตรการดูแลความมั่นคงปลอดภัยตั้งแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2569

โดยให้ TB-CERT เป็นศูนย์กลางเชื่อมโยงข้อมูลภัยคุกคามระหว่างสถาบันการเงินกับ ธปท. รวมถึงประสานงานกับ สกมช. เพื่อให้การติดตามและรับมือภัยคุกคามครอบคลุมมากขึ้น

อีกหนึ่งจุดที่ต้องให้ความสำคัญคือระบบ Third Party หรือผู้ให้บริการภายนอกที่เชื่อมต่อกับระบบของธนาคาร เพราะแม้ระบบหลักของธนาคารจะมีมาตรการป้องกันที่เข้มงวด แต่หากระบบของพันธมิตรหรือผู้ให้บริการที่เชื่อมต่อกันมีช่องโหว่ ก็อาจกลายเป็นช่องทางให้ผู้โจมตีเข้าถึงระบบสำคัญได้

ดังนั้น การควบคุมการเชื่อมต่อระบบ การตรวจจับความผิดปกติ และการปรับปรุงซอฟต์แวร์ให้ทันสมัย จึงเป็นอีกแนวทางที่ภาคธนาคารให้ความสำคัญ

ด้าน นายปิติ ตัณฑเกษม ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ทีทีบี กล่าวว่า ธนาคารเข้าใจถึงความกังวลของลูกค้าต่อสถานการณ์ภัยไซเบอร์ที่มีความซับซ้อนมากขึ้น ความปลอดภัยของระบบ ข้อมูล และการให้บริการ จึงเป็นสิ่งที่ธนาคารให้ความสำคัญสูงสุด เรามีทีมผู้เชี่ยวชาญ ระบบตรวจจับ และการเฝ้าระวังภัยคุกคามตลอด 24 ชั่วโมง พร้อมยกระดับมาตรการรักษาความปลอดภัยอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ลูกค้าสามารถใช้บริการของธนาคารได้อย่างมั่นใจ

ท่ามกลางภัยคุกคามทางไซเบอร์ที่มีการพัฒนาและซับซ้อนมากขึ้น ทีทีบีให้ความสำคัญกับการพัฒนาระบบ และมาตรการรักษาความปลอดภัยในทุกมิติ เพื่อดูแลให้ลูกค้าสามารถใช้บริการของธนาคารได้อย่างมั่นใจ โดยธนาคารยกระดับมาตรการรักษาความปลอดภัย ควบคู่กับการดูแลความต่อเนื่องของระบบงานสำคัญตามมาตรฐานที่กำหนด รวมถึงการทดสอบและซักซ้อมแผนบริหารความต่อเนื่องทางธุรกิจ และแผนรองรับเหตุการณ์ด้านไซเบอร์อย่างสม่ำเสมอ เพื่อให้พร้อมรับมือทุกสถานการณ์

นอกจากการดำเนินมาตรการด้านความปลอดภัยของธนาคารแล้ว ธนาคารขอแนะนำให้ลูกค้าเพิ่มความระมัดระวังในการใช้บริการดิจิทัล โดยไม่กดลิงก์จากข้อความ อีเมล หรือช่องทางสื่อสารที่น่าสงสัย ไม่เปิดเผยรหัสผ่าน PIN หรือ OTP ให้แก่บุคคลอื่น รวมถึงควรตรวจสอบความถูกต้องของเว็บไซต์และแอปพลิเคชันก่อนทำธุรกรรมทุกครั้ง

สิ่งที่เกิดขึ้นกำลังสะท้อนว่า การป้องกันภัยไซเบอร์ของภาคการเงินต้องเปลี่ยนจากการดูแลระบบแยกกันเป็นรายองค์กร ไปสู่การทำงานร่วมกันทั้งเครือข่าย เพราะภัยคุกคามในโลกดิจิทัลไม่ได้หยุดอยู่แค่ขอบเขตของธนาคารใดธนาคารหนึ่ง

สมช. ยกระดับรับมือภัยไซเบอร์ จากภาวะปกติสู่แผนบริหารวิกฤต

ภัยไซเบอร์ไม่ได้เป็นเพียงความเสี่ยงของภาคธนาคาร แต่ยังเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของประเทศ เพราะระบบราชการ พลังงาน สาธารณูปโภค และโครงสร้างพื้นฐานสำคัญต่างพึ่งพาเทคโนโลยีในการดำเนินงาน

พล.อ.ชัยพฤกษ์ ด้วงประพัฒน์ เลขาธิการ สมช. เปิดเผยเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2569 ว่า ประเทศไทยเผชิญความพยายามโจมตีทางไซเบอร์ทุกวัน ทั้งหน่วยงานราชการ ธนาคาร และระบบสาธารณูปโภค แม้ปัจจุบันหน่วยงานที่เกี่ยวข้องยังสามารถป้องกันและดูแลระบบได้ แต่ก็ไม่สามารถประมาทได้

สิ่งที่ทำให้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้นคือการนำ AI มาใช้ค้นหาและวิเคราะห์ช่องโหว่ของระบบ เพื่อหาจุดอ่อนสำหรับการโจมตี ทำให้หน่วยงานที่รับผิดชอบต้องพัฒนาขีดความสามารถในการป้องกันอย่างต่อเนื่อง

ในด้านการบริหารจัดการ สมช. วางมาตรการรับมือภัยคุกคามทางไซเบอร์ตามแผนเตรียมความพร้อมแห่งชาติและแผนบริหารวิกฤต แบ่งออกเป็น 3 ระดับ โดยในภาวะปกติ สกมช. และกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (ดีอี) จะเป็นหน่วยงานหลักในการกำกับดูแลและติดตามสถานการณ์ ส่วนกรณีเข้าสู่ภาวะวิกฤตจะเข้าสู่การบริหารจัดการของ สมช.

นอกจากนี้ ยังมีแผนจัดตั้งศูนย์ปฏิบัติการสำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติ (ศปก.สมช.) โดยมีเลขาธิการ สมช. เป็นผู้อำนวยการศูนย์ ทำหน้าที่รวบรวมข้อมูล ติดตามและประเมินสถานการณ์ตั้งแต่ภาวะปกติจนถึงภาวะวิกฤต พร้อมประสานความร่วมมือกับหน่วยงานราชการ ภาคเอกชน และเครือข่ายที่เกี่ยวข้อง

อีกด้านหนึ่ง สมช. ยังเสนอร่างกรอบนโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยความมั่นคงแห่งชาติฉบับใหม่ สำหรับช่วงปี 2570-2575 หลังแผนฉบับปัจจุบันจะสิ้นสุดในปี 2570

ขณะที่กระทรวงดีอีเตรียมเชิญหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้าร่วมเวิร์กช็อป เพื่อประเมินความพร้อมด้านบุคลากร เทคโนโลยี และระบบป้องกันภัยไซเบอร์ว่ามีส่วนใดที่ต้องพัฒนาเพิ่มเติม ซึ่งนายกรัฐมนตรีก็ได้กำชับว่าให้ยกระดับมาตรการป้องกัน และเตรียมแนวทางแก้ไขหากเกิดเหตุการณ์รุนแรงหรือเข้าสู่ภาวะวิกฤต โดยนำบทเรียนจากต่างประเทศมาวิเคราะห์และปรับปรุงแผนรับมือของไทย

ขณะเดียวกัน ยังมีการกำชับให้ธนาคารเร่งแก้ไขทันทีหากเกิดเหตุผิดปกติหรือเข้าสู่ภาวะวิกฤต เพื่อไม่ให้เกิดผลกระทบต่อประชาชนและผู้ฝากเงิน นั่นหมายความว่า การรับมือภัยไซเบอร์กำลังขยับจากการป้องกันเหตุการณ์เฉพาะหน้า ไปสู่การวางระบบบริหารความเสี่ยงระดับประเทศ ซึ่งต้องมีทั้งการเฝ้าระวัง การประสานงาน และแผนฟื้นฟูเมื่อเกิดเหตุการณ์จริง

ภัยไซเบอร์กำลังกัดกิน GDP ไทย และ SMEs คือจุดเปราะบางที่ต้องจับตา

รศ.ดร.อัทธ์ มีการรวบรวมงานศึกษาหลายชิ้นที่ประเมินผลกระทบทางเศรษฐกิจจากภัยไซเบอร์ ตั้งแต่ 0.32-2.3% ของ GDP ในบริบทของประเทศและกรณีศึกษาที่แตกต่างกัน

ตัวอย่างเช่น งานศึกษาของ Uguet และ Jung ซึ่งใช้ข้อมูลการโจมตีทางไซเบอร์ใน 59 ประเทศ ระหว่างปี 2023 ถึงครึ่งแรกของปี 2024 พบว่าความเสียหายใน 25 ประเทศรวมกันอยู่ที่ 111,140 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือคิดเป็น 0.32% ของ GDP ของประเทศที่ศึกษา

ส่วนรายงานของธนาคารโลกปี 2024 ยกกรณีประเทศคอสตาริกาที่ประเมินความเสียหายทางเศรษฐกิจจากเหตุการณ์ไซเบอร์ในปี 2022 ไว้ที่ 2.3% ของ GDP เป็นตัวอ่ย่างให้เห็นว่าภัยไซเบอร์สามารถสร้างผลกระทบทางเศรษฐกิจได้มากกว่ามูลค่าทรัพย์สินที่ถูกขโมยไป เพราะความเสียหายยังรวมถึงการหยุดชะงักของการผลิต การสูญเสียประสิทธิภาพแรงงาน การให้บริการที่ล่าช้า และผลกระทบที่ส่งต่อไปยังธุรกิจอื่น

งานศึกษาของธนาคารโลกยังพบความสัมพันธ์ระหว่างเหตุการณ์โจมตีทางไซเบอร์กับรายได้ต่อหัวที่ลดลง โดยเมื่อเหตุการณ์ไซเบอร์เพิ่มขึ้น 1% รายได้ต่อหัวของประชาชนในกลุ่มประเทศรายได้ต่ำและปานกลางมีแนวโน้มลดลง 0.0138% ขณะที่กลุ่มประเทศรายได้สูงลดลง 0.00872%

อีกหนึ่งกลุ่มที่น่ากังวลคือ SMEs ซึ่งมีข้อจำกัดในการลงทุนระบบรักษาความปลอดภัยและขาดแคลนบุคลากรผู้เชี่ยวชาญ

หากธุรกิจขนาดเล็กถูกโจมตีจนระบบไม่สามารถดำเนินงานได้ ความเสียหายอาจไม่ได้จำกัดอยู่แค่กิจการนั้น แต่ยังอาจส่งต่อไปยังบริษัทคู่ค้าและห่วงโซ่การผลิต โดยเฉพาะธุรกิจที่ต้องพึ่งพาระบบชำระเงินและการให้บริการออนไลน์

จึงเป็นเหตุผลที่การสร้างภูมิคุ้มกันไซเบอร์ให้ SMEs มีความสำคัญไม่แพ้การยกระดับระบบรักษาความปลอดภัยของธนาคารหรือองค์กรขนาดใหญ่

จากการหลอกโอนเงินสู่ Hybrid Warfare ความเสี่ยงที่ไทยต้องเตรียมรับมือ

อีกประเด็นที่ รศ.ดร.อัทธ์ ให้ความสำคัญคือความเสี่ยงจากสงครามลูกผสม (Hybrid Warfare) ซึ่งเป็นการผสมผสานเครื่องมือทางทหารและไม่ใช่ทางทหาร เช่น การโจมตีทางไซเบอร์ การบิดเบือนข้อมูล การกดดันทางเศรษฐกิจ และการก่อกวนโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ

ปัจจุบันภัยไซเบอร์ที่ไทยและอาเซียนเผชิญอยู่ยังมีทั้งการหลอกลวงและโจรกรรมทางการเงิน ไม่ว่าจะเป็น Phishing การหลอกลงทุน และเครือข่ายคอลเซ็นเตอร์

แต่หากความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์มีความซับซ้อนขึ้น ความเสี่ยงในอนาคตอาจขยายไปสู่การโจมตีรูปแบบอื่น เช่น

• Ransomware การเรียกค่าไถ่ข้อมูล ซึ่งอาจทำให้ธุรกิจสูญเสียข้อมูลหรือไม่สามารถดำเนินงานได้
• DDoS การโจมตีเพื่อทำให้ระบบหรือเว็บไซต์ไม่สามารถให้บริการได้
• Cyber Sabotage การบุกรุกหรือควบคุมระบบโครงสร้างพื้นฐานสำคัญ ซึ่งอาจกระทบต่อพลังงาน การผลิต และบริการสาธารณะ

หากเกิดเหตุการณ์รุนแรงขึ้น ความเสียหายอาจไม่ได้จำกัดอยู่แค่ภาคการเงิน แต่ยังอาจลุกลามไปถึงระบบการผลิต การขนส่ง ท่าเรือ โลจิสติกส์ และการค้าระหว่างประเทศ

สำหรับเศรษฐกิจไทยที่มีความเชื่อมโยงกับห่วงโซ่อุปทานโลก ความเสี่ยงดังกล่าวจึงเป็นประเด็นที่ต้องเตรียมพร้อมตั้งแต่วันนี้

เปิด 7 แนวทางรับมือ ไทยต้องสร้างภูมิคุ้มกันไซเบอร์ทั้งระบบ

รศ.ดร.อัทธ์ เสนอแนวทางรับมือภัยไซเบอร์ 7 ด้าน เพื่อเพิ่มความพร้อมของทั้งภาครัฐและภาคธุรกิจ ได้แก่

1. ป้องกันการโจมตีเรียกค่าไถ่ (Ransomware)

กำหนดให้หน่วยงานรัฐและธุรกิจสำคัญสำรองข้อมูลอย่างสม่ำเสมอ พร้อมจัดทำแผนฟื้นฟูระบบเมื่อถูกโจมตี เพื่อให้สามารถกลับมาดำเนินงานได้โดยเร็ว

2. ยกระดับการป้องกัน DDoS

เพิ่มมาตรการป้องกันระบบธนาคาร ระบบชำระเงินออนไลน์ เว็บไซต์หน่วยงานรัฐ และบริการดิจิทัลที่มีประชาชนใช้งานจำนวนมาก

3. เพิ่มความปลอดภัยให้โครงสร้างพื้นฐานสำคัญ

ครอบคลุมระบบไฟฟ้า ประปา การบิน โรงพยาบาล โรงงานอาหาร และระบบโลจิสติกส์ เพื่อป้องกันการโจมตีที่อาจทำให้กิจกรรมทางเศรษฐกิจหยุดชะงัก

4. สนับสนุน SMEs ให้เข้าถึงระบบ Cybersecurity

ใช้มาตรการลดหย่อนภาษี เงินสนับสนุน หรือบริการตรวจสอบความปลอดภัยไซเบอร์ในต้นทุนต่ำ เพื่อช่วยให้ธุรกิจขนาดเล็กสามารถลงทุนป้องกันตัวเองได้

5. เพิ่มงบประมาณและบุคลากรด้านความปลอดภัย

เร่งพัฒนาผู้เชี่ยวชาญ ตรวจสอบช่องโหว่ และปรับปรุงระบบเทคโนโลยีที่ล้าสมัย

6. ขยายความร่วมมือกับอาเซียนและต่างประเทศ

แลกเปลี่ยนข้อมูลภัยคุกคาม ติดตามเครือข่ายอาชญากรรม และเพิ่มความสามารถในการรับมือการโจมตีข้ามพรมแดน

7. เตรียมรับมือ Hybrid Warfare

บูรณาการการทำงานของหน่วยงานความมั่นคง หน่วยงานเศรษฐกิจ และภาคเอกชน เพื่อรับมือภัยคุกคามที่ผสมผสานการโจมตีไซเบอร์ การก่อวินาศกรรม และการบิดเบือนข้อมูล

กำแพงไซเบอร์ไม่ใช่แค่เรื่องธนาคาร แต่คือเกราะป้องกันเศรษฐกิจไทย

สิ่งที่เกิดขึ้นในเวลานี้สะท้อนว่า ภัยไซเบอร์กำลังเปลี่ยนจากปัญหาการหลอกลวงทางออนไลน์ไปสู่ความเสี่ยงเชิงระบบที่อาจกระทบต่อเศรษฐกิจและความมั่นคงของประเทศ

การที่ ธปท. ยกระดับมาตรการเฝ้าระวัง การที่สมาคมธนาคารไทยประสานความร่วมมือผ่าน TB-CERT และการที่ สมช. เตรียมกลไกบริหารจัดการตั้งแต่ภาวะปกติจนถึงภาวะวิกฤต ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างภูมิคุ้มกันให้กับประเทศ

แต่โจทย์ระยะยาวยังมีมากกว่านั้น เพราะประเทศไทยต้องทำให้ระบบการเงินปลอดภัย ธุรกิจขนาดเล็กเข้าถึงระบบป้องกันได้ และโครงสร้างพื้นฐานสำคัญสามารถดำเนินงานต่อเนื่องแม้เผชิญภัยคุกคามในโลกที่เงิน การค้า และการผลิตเชื่อมโยงอยู่บนระบบดิจิทัล ความมั่นคงไซเบอร์จึงไม่ใช่ต้นทุนด้านเทคโนโลยีที่องค์กรจะเลือกลงทุนหรือไม่ก็ได้ แต่เป็นหนึ่งในเงื่อนไขสำคัญของการรักษาความเชื่อมั่น ความสามารถในการแข่งขัน และเสถียรภาพเศรษฐกิจไทยในระยะยาว