ชีวิตของนักฟุตบอลระดับโลกไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่สำหรับ อาโอะ ทานากะ มิดฟิลด์ชาวญี่ปุ่นที่โดดเด่นอยู่กับลีดส์ ยูไนเต็ดในตอนนี้ด้วยการยิงประตูใส่ทั้งลิเวอร์พูล และเชลซี เส้นทางของเขาคือบทเรียนแห่งความทะเยอทะยานที่ไม่เคยพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่…
"อาโอะ" (Ao) ซึ่งแปลว่า สีน้ำเงิน ในภาษาญี่ปุ่น เขาเกิดมาในวันที่ท้องฟ้าย่านคาวาซากิสว่างจนแทบมองไม่เห็นก้อนเมฆ พ่อแม่จึงตั้งชื่อให้ว่า อาโอะ ชื่อนี้เหมือนคำทำนายล่วงหน้าว่าเขาจะเป็นคนที่มองทุกอย่างเป็นสีฟ้า
มองโลกด้วยความหวัง และไม่กลัวเส้นทางที่ต้องเดินคนเดียว ความจริงแล้วชีวิตเขาไม่ได้ง่ายเลย แต่สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างคือความดื้อเงียบที่อยากเก่งขึ้นทุกวันแบบไม่ต้องให้ใครมาบอก
อาโอะเริ่มเล่นฟุตบอลตั้งแต่อนุบาล แม้เขาจะเคยลองเล่นกีฬาอื่น ๆ เช่น ยิมนาสติก แต่ฟุตบอลคือสิ่งที่เขารักที่สุด จนถึงขั้นต้องออกไปเตะบอลอัดกำแพงคนเดียวในสวนสาธารณะอย่างมีความสุข เมื่อเข้าเรียนชั้นประถม เขาได้เข้าร่วมสโมสรฟุตบอลโรงเรียน Saginuma SC ซึ่งเป็นสโมสรที่แข็งแกร่งในพื้นที่
ซึ่งเด็กส่วนใหญ่เข้าไปเพราะอยากสนุก อยากวิ่งเล่น อยากมีเพื่อน แต่ทานากะไม่เหมือนใคร เขาเข้าไปเพราะอยากเก่งขึ้นแบบจริงจังตั้งแต่ยังตัวเล็ก
โค้ชในสมัยนั้นอย่างคุณซาวาดะ ยังจำช่วงทดสอบฝีเท้าได้ดี ทานากะที่กำลังเตะบอลอย่างสนุกสนาน จู่ ๆ ก็ไปนั่งร้องไห้อยู่ที่มุมสนาม เมื่อถูกถามว่าร้องทำไม เขาตอบอย่างน่าประหลาดใจว่า "ผมเบื่อการฝึกซ้อมแบบนี้ครับ ผมอยากฝึกให้หนักกว่านี้!" การได้เห็นความทะเยอทะยานในเด็กเล็กขนาดนี้ทำให้คุณซาวาดะถึงกับประหลาดใจ
หลังซ้อม เด็กคนอื่นวิ่งเล่นกันอย่างร่าเริง แต่ทานากะเลือกฝึกซ้ำท่าที่โค้ชให้จนกว่าจะคล่อง เขาเป็นเด็กที่ไม่กลัวการถาม เขาจะถามทันทีเมื่อไม่เข้าใจอะไร บางครั้งโค้ชยังหัวเราะเพราะเขาถามแบบไม่อายใครเลย ถ้าขาดตรงไหนก็จะพยายามเติมตรงนั้นเอง
สไตล์ของเขาคือพัฒนาแบบละเอียดทีละจุดทีละนิดแบบไม่เร่งรีบ แต่นิ่งพอที่จะไปได้ไกลกว่าใครในระยะยาว ความคิดแบบนี้คล้ายกับทฤษฎีจิตวิทยาที่บอกว่าเด็กที่เชื่อว่าความสามารถพัฒนาได้จะเติบโตเร็วกว่าคนที่เชื่อว่าพรสวรรค์เป็นสิ่งตายตัว ทานากะไม่รู้จักทฤษฎีพวกนี้หรอก แต่เขามีสิ่งนั้นติดตัวมาตั้งแต่เด็ก
นอกจากนี้เขายังมีอีกอย่างที่โดดเด่นไม่แพ้ใคร สายตาที่อ่านเกมได้ตั้งแต่ยังไม่ถึงสิบขวบ เกมระดับประถมคือจุดที่เด็ก ๆ ยังชนกันมั่ว แต่ทานากะกลับเดาได้ว่าใครคุมพื้นที่ไหน ต้องประกบใคร ต้องระวังอะไร เขาออกคำสั่งเพื่อนร่วมทีมก่อนโค้ชจะพูดเสียอีก
เหมือนเขามีเลนส์พิเศษที่มองเห็นสนามชัดกว่าคนอื่นในวัยเดียวกัน และมันทำให้เขาดูเป็นผู้เล่นตัวเล็กที่นิ่งเกินวัย พอโตขึ้นมาอีกหน่อยเขาได้ฝึกกับรุ่นพี่ที่ต่อมากลายเป็นแข้งทีมชาติญี่ปุ่นอย่างมิโตมะและอิตาคุระ มันเหมือนเขาโดนบังคับให้โตขึ้นเร็วโดยไม่รู้ตัว เพราะต้องตามฝีเท้าคนเก่งกว่าในทุกวัน
แต่ชีวิตไม่ได้เป็นเส้นตรง ช่วงมัธยมต้น ทานากะเริ่มผ่อนตัวเองลงเล็กน้อยตามประสาเด็ก เขาไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือเขาไม่เคยขาดซ้อมแม้จะกลับดึกหรือเหนื่อยแค่ไหน เขาคิดเสมอว่าฟุตบอลเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ไม่ใช่ภาระที่ต้องทำ
วันหนึ่งเขาถูกเรียกให้ไปซ้อมกับทีม U-18 ของคาวาซากิฟรอนตาเล่ และนั่นคือวันที่เขาช็อกที่สุดในชีวิต เพราะคุณภาพของรุ่นพี่อย่างมิโตมะ อิตาคุระ มิโยชิ อยู่ในระดับที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขามองแล้วรู้ทันทีว่าเขายังห่างจากคำว่าเก่งมากแค่ไหน
แต่ความตกใจวันนั้นไม่ได้ฆ่าความมั่นใจของเขาแต่อย่างใด กลับกลายเป็นแรงผลักที่ทำให้เขาเริ่มวิ่งอีกครั้ง หลังซ้อมกับทีมเขาไม่กลับบ้านไปพัก แต่เดินไปสวนสาธารณะเพื่อซ้อมต่อคนเดียวเหมือนตอนเด็ก วันหยุดก็ฝึกเองแบบไม่ต้องมีใครบอก
เขาทำทุกอย่างให้ตัวเองไล่ตามรุ่นพี่ที่เห็นวันนั้นอย่างจริงจัง และผลลัพธ์ก็เริ่มปรากฏไม่นานนัก เขาถูกเลื่อนขึ้นไปอยู่ในทีม U-18 ทั้งที่อายุต่ำกว่าเกณฑ์และได้เป็นตัวจริงในเวลาไม่นาน มันเหมือนเขาค่อย ๆ ปีนขึ้นไปด้วยมือของตัวเองทีละขั้นโดยไม่มีเสียงดังหรือคำอวดอะไรทั้งนั้น
ช่วง ม.4 เขาได้ติดทีมชาติญี่ปุ่นชุด U-16 ไปแข่งที่ไทย และประสบการณ์นั้นเป็นเหมือนหน้าต่างที่เปิดให้เขาเห็นว่าโลกฟุตบอลมันใหญ่แค่ไหน หลายแมตช์ทำให้เขารู้ว่าร่างกายตัวเองยังไม่แข็งแรงพอ
ความฟิตยังไม่ถึงระดับสากล เวลาเจอกับทีมใหญ่จะเห็นชัดเลยว่าเขาโดนเบียดง่ายแค่ไหน เมื่อรู้จุดอ่อนเขากลับญี่ปุ่นแล้วเริ่มฝึกความแข็งแรงทุกวันแบบไม่เว้น เขาเป็นคนที่เมื่อรู้ว่าตัวเองขาดตรงไหนก็จะลงมือแก้ทันที ไม่ผัดวันประกันพรุ่ง ไม่บอกว่าจะเริ่มพรุ่งนี้ แต่เริ่มเลยในวันที่รู้ตัวว่าต้องเปลี่ยน
ไม่นานเขาถูกดันขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ของฟรอนตาเล่ในช่วง ม.6 ซึ่งเป็นช่วงที่เขารู้ดีว่าตัวเองยังต้องเติบโตอีกมาก เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ลงสนามทันที แต่สิ่งที่เขาทำคือเขียนทุกอย่างลงในสมุดบันทึก ตั้งแต่สิ่งที่ตัวเองยังทำไม่ได้จนถึงสิ่งที่ทำได้ดีอยู่แล้ว
เขาจัดหมวดหมู่สิ่งที่ตัวเองต้องปรับและเริ่มแก้ทีละจุดเหมือนนักวิจัยที่ทำงานกับข้อมูลขนาดใหญ่ การจดบันทึกนั้นช่วยให้เขาเห็นตัวเองชัดขึ้น และกลายเป็นนิสัยที่ช่วยให้เขาเติบโตอย่างก้าวกระโดด
จนกระทั่งอายุ 20 ปีเขาได้ลงเล่นในเกมอาชีพครั้งแรกและในครึ่งหลังเขายิงประตูแรกของชีวิตนักฟุตบอลอาชีพได้สำเร็จ เขาบอกว่าเป็นช่วงเวลาที่สนุกที่สุดในชีวิต เพราะเป็นช่วงที่เขารู้สึกว่าทุกอย่างที่ทำมาตลอดมันพาเขามาถึงตรงนี้จริง ๆ เพื่อนร่วมทีมดีใจกับเขาอย่างสุดใจ และเสียงเหล่านั้นเป็นกำลังใจที่ทำให้เขารู้ว่าเขาเดินมาถูกทางแล้ว
หลังจากนั้นเขากลายเป็นตัวหลักของทีม คว้ารางวัลผู้เล่นเยาวชนยอดเยี่ยม เป็นคนแรกของสโมสรที่ทำได้ ก่อนย้ายไปยุโรป เล่นให้ฟอร์ทูน่า ดุสเซลดอร์ฟ และล่าสุดกับการย้ายมาอยู่กับลีดส์ ยูไนเต็ดในปี 2024
ทุกก้าวของเส้นทางนี้สะท้อนบุคลิกเดิมที่เห็นตั้งแต่วันแรก เด็กที่ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองดีพอ เด็กที่เชื่อว่าเขาต้องเก่งขึ้นได้อีกเสมอ เด็กที่พร้อมซ้อมหนักกว่าใครเพราะอยากไล่ตามความฝันอย่างไม่หลบสายตา
เรื่องราวของอาโอะ ทานากะทำให้เห็นว่าพรสวรรค์อาจเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่ความมุ่งมั่นที่ไม่รู้จักพอคือสิ่งที่ผลักคนให้ไปถึงจุดที่ตั้งใจไว้จริง ๆ ชื่อที่ได้มาจากท้องฟ้าสีฟ้าในวันเกิดอาจไม่ใช่คำทำนาย แต่เมื่อมองเส้นทางทั้งหมดแล้วมันก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นคนที่เกิดมาเพื่อมองไปข้างหน้าเสมอเหมือนท้องฟ้าที่กว้าง
ขนาดวันที่เขาหลงทางหรือเหนื่อยล้าความเชื่อแบบเด็กที่เคยร้องไห้เพราะอยากซ้อมหนักกว่านั้นก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม และบางทีนี่แหละคือเหตุผลที่เขาเดินไปได้ไกลจนถึงวันนี้ เพราะเขาเป็นคนที่ไม่เคยมองลงดินนานเกินไป แต่เลือกมองท้องฟ้าที่ตัวเองถูกตั้งชื่อตามอยู่เสมอนั่นเอง
- คอนเทนต์พิเศษ
สำหรับคุณ - TOP ข่าวกีฬา
- วิดีโอยอดนิยม
