วิเคราะห์ โกฮัง..หัวใจโกโฮม เมื่อหมาจรเล่าเศรษฐศาสตร์ชีวิต

ภาพยนตร์ โกฮัง..หัวใจโกโฮม ของ GDH ภาพยนตร์ที่เรียกน้ำตาจากหลายๆ คน ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นหัวใจ เมื่อชีวิตสุนัขจรจัด ตัวหนึ่งที่เดินทางผ่านผู้คนหลายชีวิต กรรวี วงษ์ศิริเลิศ Economist, Bnomics จากธนาคารกรุงเทพ ชวนมองในมุม “เศรษฐศาสตร์ของชีวิต” ผ่านภาพยนตร์ โกฮัง..หัวใจโกโฮม เรื่องนี้ ซึ่งมีอยู่หลายแง่มุม

Narrative Economics: เศรษฐศาสตร์ของเรื่องเล่า

กรรวี หยิบยก แนวคิดของ Robert J. Shiller ที่บอกว่า “เรื่องเล่า” มีพลังในการหล่อหลอมความคิด ความเชื่อ และอารมณ์ของผู้คน การที่โกฮังผ่านสามช่วงชีวิต

 

สุดท้ายโกฮังไม่ใช่แค่หมาตัวหนึ่งอีกต่อไป แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ของ บ้าน เวลา ความสัมพันธ์ และความไม่แน่นอนของชีวิตมนุษย์ เพราะโครงสร้างการเล่าเรื่องผ่านสามช่วงชีวิตของโกฮัง

ทำให้ผู้ชมค่อยๆ เติบโตไปพร้อมกับตัวละคร โกฮังไม่ได้มีเจ้าของคนเดียว แต่เดินทางผ่านผู้คนหลายชีวิต และแต่ละคนก็รับเขาไปดูแลในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตตัวเอง
เราเห็นการเข้ามาและจากไปของผู้คน เห็นความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ และทุกครั้งที่โกฮังเข้าไปอยู่ในชีวิตใคร ชีวิตของคนนั้นก็มักเปลี่ยนไปเล็กน้อยเสมอ

Utility beyond Money: เมื่อความสุขไม่ใช่แค่ตัวเงิน

ภาพยนตร์สะท้อนว่า ความสุขของมนุษย์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับทรัพย์สินเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์ ความผูกพัน และที่สำคัญความหมายของการมีชีวิตอยู่ เมื่อเกิดคำถามว่า “บ้าน” คืออะไรกันแน่ ซึ่งถ่ายทอดผ่านฮิโระซัง ชายวัยเกษียณที่มีความมั่นคงทางการเงินครบทุกอย่าง แต่กลับใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว ก่อนเจอโกฮัง บ้านสำหรับเขาเป็นเพียงสถานที่ แต่หลังจากนั้น บ้านกลับเริ่มมีความหมายขึ้นมาอีกครั้ง เพราะความสุขของเขาเกิดจากกิจวัตรเล็ก ๆ การให้อาหาร การพาเดินเล่น หรือแม้แต่การมีใครบางคนรออยู่เมื่อกลับถึงบ้าน

Opportunity Cost: ต้นทุนของการเลือก

เพราะ “ทุกการเลือก ต้องแลกกับบางสิ่ง” กรรวี  ยกให้ น้ำชา  คือตัวละครที่เจ็บปวดที่สุด เพราะการรับโกฮังมาเลี้ยง ไม่ได้มีแค่ความสุข แต่หมายถึงเวลา ค่าใช้จ่าย อิสระ และภาระที่เพิ่มขึ้นตามมา ดังนั้นแม้จะรักโกฮังมากเพียงใด แต่ข้อจำกัดของชีวิตจริงกลับบังคับให้เธอต้องปล่อยโกฮังไป เพราะบางครั้ง “ความรัก” กับ “ความอยู่รอด” ก็ไม่อาจเดินไปพร้อมกันได้

สะท้อน opportunity cost ในรูปแบบที่เราทุกคนต้องเผชิญ เมื่อการรักษาบางสิ่งไว้ อาจหมายถึงการสูญเสียบางอย่างที่อาจสำคัญไม่แพ้กัน

Behavioral Economics: มนุษย์ไม่ได้ตัดสินใจด้วยเหตุผลเพียงอย่างเดียว

เรามักถูกทำให้เชื่อว่า มนุษย์ตัดสินใจอย่างมีเหตุผลและคำนวณผลได้ผลเสียอย่างเป็นระบบ
แต่ โกฮังสะท้อนโลกจริงมากกว่าโลกในตำรา ทุกตัวละครที่รับโกฮังมาเลี้ยง ต่างรู้ดีว่าเขาอาจกลายเป็นภาระ แต่ก็ยังเลือกจะรัก เลือกจะดูแล และเลือกจะผูกพัน นี่คือสิ่งที่แนวคิด Behavioral Economics พยายามอธิบายมาตลอดว่า มนุษย์ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเหตุผลเพียงอย่างเดียว แต่อารมณ์ ความรัก และความผูกพัน ก็มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจไม่แพ้กัน

โกฮังจึงเป็นตัวแทนของ “การตัดสินใจด้วยหัวใจ”

Shared Value: เมื่อภาพยนตร์สร้างคุณค่าต่อสังคมจริง

โกฮัง..หัวใจโกโฮม ไม่ได้สร้างเพียงรายได้กว่า 100 ล้านบาทในโรงภาพยนตร์หรือรอยยิ้มของผู้ชมเท่านั้น แต่ยังกลายเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้คนหันกลับมาเห็นคุณค่าของชีวิตเล็ก ๆ ที่เคยถูกมองข้าม ผ่านโครงการ “โกฮัง..พาเพื่อน Welcome Home by Pramy” ที่ช่วยส่งต่อหมาจรและแมวจรให้ได้พบครอบครัวใหม่สะท้อนว่าคุณค่าของธุรกิจอาจไม่ได้จบลงแค่กำไร แต่สามารถต่อยอดไปสู่ผลกระทบเชิงบวกต่อสังคมได้จริง

สิ่งเล็กๆ ที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ทิ้งไว้

โกฮัง..หัวใจโกโฮม คือภาพยนตร์ที่พูดถึง “เศรษฐศาสตร์ของความเป็นมนุษย์” และทำให้เราเห็นว่า

• มนุษย์ไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยเหตุผลเพียงอย่างเดียว
• ทุกความสัมพันธ์ล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย
• และความสุขบางอย่าง ก็ไม่อาจตีค่าเป็นตัวเงินได้

แม้ทุกความสัมพันธ์จะจบลงด้วยการเปลี่ยนแปลงหรือจากลา แต่ช่วงเวลาที่เราเคยรัก เคยผูกพัน และเคยเดินร่วมทางกับใครบางคน อาจเป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตธรรมดา ๆ มีความหมาย

ขอบคุณภาพจาก : GDH