เป็นปกติ “บรรพต ตันสุวรรณ์”จะคุยกับแม่ที่แก่ชราของเขา ผ่านทางโทรศัพท์ทุกวัน แต่วันนี้พิเศษกว่าวันอื่น เพราะเขาโทรหาผู้หญิงที่รักที่สุด ในโอกาสวันแม่เวียนมาบรรจบครบปี ชายที่จากบ้านเกิด ในจังหวัดราชบุรีคนนี้ เล่าว่า เพราะเขามีที่นาไม่มาก ทำให้ยอมจากบ้านเกิด เข้าเมืองหลวงมาตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 20ปี และมีโอกาสกลับไปเจอหน้าแม่ ได้เพียงปีละ1 -2 ครั้ง แต่ยังโชคดีที่แม่ไม่เคยทำให้รู้สึกว่าอยู่ไกลบ้าน
เช่นเดียวกับ “ถนอม สุขสวัสดิ์” คนขับแท็กซี่จากกาฬสินธุ์ ที่เลือกเข้ากรุงเทพฯ มางานทำงาน เป็นคนขับรถแท็กซี่ได้เกือบ 4 ปี เขาตัดพ้อว่าไม่ค่อยได้กลับบ้าน เพราะมีเงินเก็บไม่มาก จากการหาเช้ากินค่ำในเมืองใหญ่ และยังมีภาระหนี้สินรัดตัว กลายเป็นรายจ่ายประจำ การพูดคุยกับแม่ผ่านทางโทรศัพท์ และโอนเงินเล็กน้อย ที่พอแบ่งมาได้ให้กับแม่ จึงถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุด ที่เขาพอจะทำให้แม่ได้บ้าง
ความฝันของชายทั้ง 2 คนนี้ คือ หาเงินเก็บให้ได้สักก่อนนึง เพื่อใช้เป็นทุนกลับไปประกอบกิจการ เลี้ยงตัวและครอบครัวในบ้านเกิด แม้การจากคนที่รักเข้ามาทำงานหารายได้ในเมืองหลวง จะไม่ได้ทำให้เขาทั้งคู่อบอุ่นเหมือนเคย แต่ทั้งบรรพตและถนอมเชื่อว่า คนจำนวนไม่น้อยก็เผชิญอยู่ในชีวิตแบบเดียวกับเขา และจำเป็นต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดในฐานะลูกของแม่คนหนึ่ง