เปิดแผนที่ “ใจแผ่นดิน” พื้นที่เผาบ้านกะเหรี่ยงแก่งกระจาน

แผนที่จุดที่เรียกว่า “บ้านโป่งลึก – บางกลอย” จุดที่เป็นที่อยู่ของกะเหรี่ยง แก่งกระจานในปัจจุบัน และในคำพิพากษา เป็นจุดที่ถูกระบุว่า “เป็นพื้นที่จัดสรร” ที่รัฐจัดให้ ซึ่งสามารถอยู่อาศัยได้หากอยู่ที่นี่

ในคำพิพากษา ระบุว่า พื้นที่อีกจุดหนึ่ง ที่ชาวกะเหรี่ยงเรียกว่า “ใจแผ่นดิน” อยู่เหนือขึ้นไปจากพื้นที่บ้านโป่งลึก บางกลอย เป็นจุด ที่ถูกระบุว่า ชาวกะเหรี่ยง “บุกรุก”

นี่เป็นการตีความในมุมของฝ่ายเจ้าหน้าที่รัฐ ซึ่งยืนยันว่า พื้นที่นี้เป็นป่าดิบ ไม่มีร่องรอยการอยู่อาศัย ไม่ใช่บ้าน จึงถือเป็นการบุกรุก

แต่ถ้ามาตีความในมุมของชาวกะเหรี่ยง จะได้ใจความที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ในมุมของชาวกะเหรี่ยง “พื้นที่บ้านโป่งลึก – บางกลอย” ไม่ใช่บ้าน แต่เป็นที่อยู่ใหม่ ที่ถูกจัดสรรให้ ซึ่งไม่เหมาะสมกับสภาพการทำกินของพวกเขา

ส่วน “ใจแผ่นดิน” จุดที่ถูกเผา คือ บ้านเดิม หรือ บ้านจริงๆของพวกเขา แต่ที่มีบางช่วงที่ไม่ได้อยู่ เพราะถูกผลักดันลงมาอยู่ที่โป่งลึก – บางกลอย ดังนั้น ในมุมของชาว กะเหรี่ยง พื้นที่ ใจแผ่นดิน คือ บ้านที่แท้จริง ที่พวกเขาพยายามบอกว่า อยู่มานานกว่าร้อยปีแล้ว

อย่างที่เห็นว่าปัญหา คือ การตีความเรื่อง “ที่อยู่อาศัย” ทั้งคำว่า “เพิงพัก” กับ “บ้าน” โดยอุทยาน มองว่าการไปที่ใจแผ่นดิน คือการไปบุกรุกพื้นที่ใหม่ แต่ชาวกะเหรี่ยง บอกว่า ใจแผ่นดิน คือ บ้านเดิม แต่พวกเขาถูกผลักดันให้ลงมาที่โป่งลึก - บางกลอย ต่างหาก มาดูแผนที่นี้ นี่เป็นภาพถ่ายทางอากาศ ที่ทีมข่าว PPTV ได้มา เป็นพื้นที่ ที่ระบุพิกัดของจุด ที่บอกว่าคือ “ใจแผ่นดิน”

2 ภาพนี้ ภาพที่สีสด ถ่ายไว้เมื่อปี 2546 ส่วนภาพที่สีทึบ ถ่ายไว้เมื่อปี 2515 ซึ่งภาพถ่ายนี้ อาจกลายไปเป็นหลักฐานในอนาคตได้ เพราะปรากฏร่องรอยที่คล้าย หรือ อาจจะเคยมีการอยู่อาศัยหรือทำประโยชน์ ตั้งแต่ปี 2515 แต่นี่เป็นจุดสำคัญ เพราะ อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ถูกประกาศตั้งเมื่อปี 2524 นั่นหมายความว่า หากพิสูจน์ได้ว่า “มีชุมชน” ที่ “ใจแผ่นดิน” ก่อนปี 2524 ก็อาจเป็นหลักฐานใหม่

แต่อดีตหัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ก็ยืนยันมาตลอดว่า พื้นที่ตรง “ใจแผ่นดิน” หรือ “บางกลอยบน” เป็นพื้นที่ป่าสมบูรณ์ และคนที่เข้ามา เป็นการบุกรุก เปิดพื้นที่ใหม่ ซึ่งต่างจากข้อมูลที่ ทนายความของชาวกะเหรี่ยง อ้างถึง

เรื่องที่ถูกนำมาเชื่อมโยงกับประเด็นนี้ ยังมีเรื่องของบุคคลอีก 2 คน คนแรก คือ นายทัศน์กมล โอบอ้อม ซึ่งเป็นผู้ออกมาเปิดเผยเรื่องการเผาบ้านกะเหรี่ยงในอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน ให้สัมภาษณ์สื่อ และไปพูดในงานสัมมนาหลายเวที จนถูกติดประกาศ เป็นบุคคลที่ “ห้ามเข้า” อุทยาน และ นายทัศน์กมล ถูกยิงเสียชีวิตในรถเมื่อวันที่ 10 กันยายน 2554 จนถึงวันนี้ ยังจับใครไม่ได้

อีกหนึ่งคน คือ “บิลลี่” หรือ นายพอละจี รักจงเจริญ ชาวกะเหรี่ยงแก่งกระจาน ซึ่งเป็นหลานของ “ปู่คออี้” บิลลี่ เป็นชาวกะเหรี่ยง ที่เขียนและอ่านภาษาไทยได้ และเป็นผู้เขียนคำร้องต่างๆ ไปยังหลายหน่วยงาน ซึ่งต่อมา เขาหายตัวไป เมื่อ 17 เมษายน 2557 และยังไม่มีใครพบมาถึงปัจจุบัน ครั้งสุดท้าย ที่มีคนพบเห็นบิลลี่ ในวันที่หายตัวไป เขาอยู่กับ หัวหน้าอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานในเวลานั้น แต่จนถึงวันนี้ ก็ยังไม่มีข้อพิสูจน์ใดๆ ว่า การหายตัวไปของนายพอละจี เกี่ยวข้องกับใครบ้าง