ใต้ผิวน้ำของมหาสมุทรเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน มีสัตว์รูปร่างคล้ายเครื่องร่อนขนาดมหึมาชนิดหนึ่งเคลื่อนผ่านน้ำอย่างช้า ๆ ด้วยครีบอกที่แผ่ออกกว้างราวกับปีก มันคือ "กระเบนราหูยักษ์" หรือ "กระเบนแมนตามหาสมุทร" (Giant Oceanic Manta Ray)
กระเบนที่ใหญ่ที่สุดในโลก
สิ่งที่อาจสวนทางกับขนาดร่างกายคือ มันไม่ได้ว่ายไล่กัดปลาขนาดใหญ่หรือใช้พละกำลังล่าเหยื่อ เพราะอาหารสำคัญกลับเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ อย่างแพลงก์ตอนสัตว์ กุ้งขนาดเล็ก และสัตว์ทะเลขนาดจิ๋ว ที่ลอยอยู่ในน้ำ
กระเบนราหูยักษ์จะกางส่วนที่คล้ายเขาสองข้างบริเวณศีรษะออกเพื่อรวบรวมน้ำและอาหารเข้าสู่ปาก ก่อนกรองสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นออกจากน้ำผ่านโครงสร้างบริเวณเหงือก
แม้จะมีขนาดมหึมาและกระจายพันธุ์อยู่ในทะเลหลายส่วนทั่วโลก แต่ชีวิตของกระเบนราหูยักษ์กลับเปราะบางอย่างมาก เนื่องจากเติบโตช้า ออกลูกน้อย และตัวเมียโดยทั่วไปให้กำเนิดลูกเพียงหนึ่งตัวทุก 2–3 ปี
เมื่อรวมกับภัยจากการประมง การติดเครื่องมือประมง และการค้าชิ้นส่วนเหงือก จึงทำให้ปัจจุบันกระเบนราหูยักษ์ถูกจัดอยู่ในสถานะ Endangered (EN) หรือ ใกล้สูญพันธุ์
กระเบนราหูยักษ์มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Mobula birostris จัดอยู่ในชั้น Chondrichthyes ชั้นย่อย Elasmobranchii อันดับ Myliobatiformes วงศ์ Mobulidae สกุล Mobula ชนิด Mobula birostris มันจึงเป็นปลากระดูกอ่อนเช่นเดียวกับฉลามและกระเบนชนิดอื่น
กระดูกของสัตว์กลุ่มนี้ไม่ได้สร้างขึ้นจากกระดูกแข็งแบบปลากระดูกแข็งหรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แต่ประกอบด้วยกระดูกอ่อนเป็นหลัก
กระเบนราหูยักษ์เป็นหนึ่งในกระเบนแมนตา 3 ชนิดที่ได้รับการยอมรับในปัจจุบัน ร่วมกับกระเบนราหูแนวปะการัง (Mobula alfredi) และกระเบนแมนตาแอตแลนติก (Mobula yarae) ซึ่งมีรูปร่างเด่นจากครีบอกขนาดมหึมา ปากกว้างอยู่ด้านหน้าศีรษะ และมีครีบคู่หนึ่งบริเวณหน้าเรียกว่า Cephalic Fins หรือ Cephalic Lobes
ผู้ที่ค้นข้อมูลจากเอกสารเก่าอาจพบชื่อวิทยาศาสตร์ Manta birostris แทนที่จะเป็น Mobula birostris สาเหตุเกิดจากการปรับปรุงอนุกรมวิธานของกระเบนกลุ่ม Manta และ Devil Ray หลังการศึกษาทางพันธุกรรมแสดงให้เห็นว่า กระเบนแมนตามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสมาชิกบางชนิดในสกุล Mobula นักอนุกรมวิธานจึงยุบสกุล Manta เข้าไปรวมในสกุล Mobula ชื่อที่ใช้ในปัจจุบันจึงเป็น Mobula birostris
กระเบนราหูยักษ์ถือเป็นกระเบนชนิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดย Manta Trust องค์กรการกุศลและมูลนิธิเพื่อการอนุรักษ์ทางทะเลจากสหราชอาณาจักร ความกว้างของแผ่นลำตัว หรือระยะจากปลายครีบด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง โดยทั่วไปอยู่ประมาณ 4–5 เมตร ส่วนตัวขนาดใหญ่มากสามารถกว้างได้ประมาณ 6.8 เมตร และมีน้ำหนักได้ถึงประมาณ 2,000 กิโลกรัม
ขณะที่ องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ (NOAA) ให้ค่าขนาดสูงสุดกว้างประมาณ 26 ฟุต หรือเกือบ 8 เมตร และน้ำหนักสูงสุดประมาณ 5,300 ปอนด์ หรือราว 2.4 ตัน
สิ่งที่ดูเหมือนปีกขนาดใหญ่สองข้างของกระเบนราหูยักษ์แท้จริงคือ ครีบอก หรือ Pectoral Fins ครีบดังกล่าวขยายออกจนกลายเป็นส่วนสำคัญของแผ่นลำตัวรูปคล้ายเพชร ขณะว่ายน้ำ กระเบนราหูยักษ์จะขยับครีบอกขึ้นและลงคล้ายการกระพือปีกของนก ทำให้สามารถเคลื่อนที่ผ่านน้ำอย่างนุ่มนวล
ลำตัวที่แบนจากด้านบนลงด้านล่างและครีบอกขนาดใหญ่ช่วยให้กระเบนสร้างแรงยกขณะเคลื่อนผ่านน้ำ ทำให้สัตว์น้ำหนักเป็นตันสามารถเคลื่อนตัวได้โดยไม่ต้องกระพืออย่างรวดเร็วเหมือนปลาหลายชนิด ด้วยเหตุนี้ เวลามองจากด้านล่าง กระเบนราหูจึงดูคล้าย “นกยักษ์แห่งมหาสมุทร” ที่กำลังบินผ่านผืนน้ำ
“เขา” สองข้างบนหัวมีไว้ทำอะไร?
ส่วนที่ดูคล้ายเขาสองข้างบริเวณหน้าศีรษะเรียกว่า Cephalic Fins หรือ Cephalic Lobes มันไม่ได้มีไว้ต่อสู้ ขณะว่ายน้ำทั่วไป กระเบนสามารถม้วนส่วนนี้ขึ้นได้ แต่เมื่อเริ่มกินอาหาร มันจะคลี่ Cephalic Fins ออกและวางในลักษณะคล้ายกรวย เพื่อช่วยนำกระแสน้ำที่มีแพลงก์ตอนเข้าสู่ปากขนาดใหญ่
NOAA อธิบายว่า เมื่อกินอาหาร Cephalic Fins จะถูกจัดให้อยู่ในลักษณะคล้ายตัว “O” เพื่อสร้างทางนำกระแสน้ำเข้าสู่ปาก จากนั้นอาหารจะถูกกรองออกขณะที่น้ำไหลผ่านบริเวณเหงือก ส่วนนี้จึงเป็นหนึ่งในการปรับตัวสำคัญที่ทำให้กระเบนราหูสามารถกินสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจำนวนมหาศาลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
กระเบนราหูยักษ์มีปากกว้างมากและอยู่บริเวณด้านหน้าของศีรษะ แต่ไม่ได้ใช้ปากเพื่อกัดเหยื่อขนาดใหญ่ มันเป็น Filter Feeder หรือสัตว์กรองกินอาหาร เมื่อว่ายผ่านบริเวณที่มีอาหารหนาแน่น กระเบนจะอ้าปากกว้างให้น้ำไหลเข้า ก่อนใช้โครงสร้างบริเวณเหงือกช่วยกรองอาหารออก
อาหารสำคัญ ได้แก่ โคพีพอด คริลล์และกุ้งโอพอสซัม ตัวอ่อนกุ้งและปู กุ้งขนาดเล็ก และแพลงก์ตอนสัตว์ชนิดต่าง ๆ รวมถึงมีรายงานว่ากินปลาขนาดเล็กถึงปานกลางในบางโอกาส ขนาดตัวที่ใหญ่โตของมันจึงถูกหล่อเลี้ยงด้วยสิ่งมีชีวิตที่บางชนิดมีขนาดเพียงไม่กี่มิลลิเมตรเท่านั้น
หางยาวคล้ายแส้ แต่ไร้เงี่ยงพิษ
กระเบนราหูเป็นญาติกับกระเบนจำนวนมากที่มีเงี่ยงพิษบริเวณหาง แต่โครงสร้างหางของมันแตกต่างออกไป กระเบนราหูยักษ์มีหางยาวคล้ายแส้ แต่ไม่มีเงี่ยงพิษสำหรับใช้ต่อยแบบกระเบนหางแส้
Manta Trust ระบุว่าบริเวณโคนหางมีปุ่มซึ่งภายในเป็นที่อยู่ของโครงสร้างหนามที่หลงเหลือจากวิวัฒนาการ หรือ Vestigial Spine แต่ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นอาวุธพิษแบบเงี่ยงของกระเบนทั่วไป ดังนั้น ภาพของกระเบนที่สามารถใช้หางฟาดพร้อมแทงเงี่ยงพิษจึงไม่ใช่ลักษณะของกระเบนราหูยักษ์ อย่างไรก็ตาม มันยังคงเป็นสัตว์ป่าขนาดมหึมา จึงควรสังเกตจากระยะที่เหมาะสมและไม่ไล่ตามหรือสัมผัสตัว
กระเบนราหูยักษ์มีรูปแบบสีหลักหลายแบบ รูปแบบที่พบทั่วไปมีด้านหลังสีดำหรือน้ำตาลเข้ม มีปื้นสีขาวบริเวณหัวไหล่ ด้านท้องส่วนใหญ่สีขาว มีจุดสีดำกระจายบางบริเวณ นอกจากนี้ยังพบแบบ Melanistic ซึ่งลำตัวมีสีดำเกือบทั้งหมดได้
Manta Trust ระบุลักษณะสำคัญของกระเบนราหูยักษ์แบบปกติว่า ปื้นสีขาวบนหลังสองข้างมีขอบค่อนข้างตรง เมื่อมองรวมกันจะเกิดพื้นที่สีดำคล้ายตัว “T” ลักษณะนี้ใช้เป็นหนึ่งในวิธีแยกออกจากกระเบนราหูแนวปะการัง หรือ Reef Manta Ray
ลายจุดใต้ท้องเหมือน “ลายนิ้วมือ”
หนึ่งในเครื่องมือสำคัญของนักวิจัยกระเบนราหูไม่ได้อยู่ในห้องทดลอง แต่คือ กล้องถ่ายภาพ เหตุผลคือ บริเวณท้องของกระเบนราหูแต่ละตัวมีรูปแบบจุดสีดำแตกต่างกัน ลวดลายดังกล่าวมีความเฉพาะตัวจนสามารถใช้ระบุตัวกระเบนแต่ละตัวได้คล้ายกับการใช้ลายนิ้วมือของมนุษย์
เมื่อมีผู้พบกระเบนตัวเดิมในปีต่อ ๆ ไป นักวิทยาศาสตร์สามารถเปรียบเทียบภาพท้องกับฐานข้อมูลและติดตามว่า ตัวนั้นเดินทางไปที่ไหน กลับมาพื้นที่เดิมหรือไม่ พบครั้งล่าสุดเมื่อไร มีบาดแผลหรือไม่ อยู่ร่วมกับกระเบนตัวใด
วิธี Photo-identification จึงมีบทบาทสำคัญมากในการศึกษาสัตว์ที่เดินทางไกลและไม่สามารถติดตามตัวได้ตลอดเวลา
กระเบนราหูยักษ์มีเขตกระจายพันธุ์กว้างในทะเลทั่วโลก หรือ Circumglobal Distribution พบในน่านน้ำเขตร้อน กึ่งเขตร้อน เขตอบอุ่นบางส่วน ทั้งมหาสมุทรแปซิฟิก อินเดีย และแอตแลนติก พื้นที่พบมักสัมพันธ์กับมหาสมุทรเปิด เกาะกลางมหาสมุทร ภูเขาใต้ทะเล บริเวณน้ำผุด และชายฝั่งที่มีผลผลิตทางชีวภาพสูง
การกระจายพันธุ์จึงไม่ได้หมายความว่ามันพบทั่วไปทุกจุดในมหาสมุทร เพราะสัตว์เหล่านี้มักเคลื่อนตามแหล่งอาหารและสภาพสมุทรศาสตร์
มีแนวโน้มใช้ชีวิตลำพัง
โดยทั่วไปกระเบนราหูยักษ์มีแนวโน้ม ใช้ชีวิตตามลำพัง แต่สามารถรวมตัวกันได้เมื่อมีทรัพยากรหรือกิจกรรมสำคัญ ตัวอย่างเช่น บริเวณที่อาหารอุดมสมบูรณ์ Cleaning Station ช่วงผสมพันธุ์ NOAA ระบุว่า แม้จะมีแนวโน้มอยู่ตามลำพัง แต่กระเบนราหูสามารถรวมตัวกันเพื่อกินอาหาร ทำความสะอาดร่างกาย และสืบพันธุ์ได้
เมื่อแพลงก์ตอนหนาแน่นมาก การรวมตัวของสัตว์ขนาดมหึมาหลายตัวพร้อมกันจึงกลายเป็นหนึ่งในภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดของมหาสมุทร
กระเบนราหูสามารถเดินทางไปยังจุดที่เรียกว่า Cleaning Station หรือสถานีทำความสะอาด บริเวณเหล่านี้มักอยู่ตามแนวปะการังหรือโครงสร้างใต้น้ำ และมีปลาขนาดเล็กบางชนิดอาศัยอยู่ กระเบนราหูจะว่ายหรือหยุดอยู่บริเวณดังกล่าว เพื่อให้ปลาเข้ามากินปรสิต เนื้อเยื่อที่ตาย สิ่งสกปรกบางชนิดออกจากผิวหนัง เป็นความสัมพันธ์ที่ปลาตัวเล็กได้รับอาหาร ขณะที่กระเบนได้รับการทำความสะอาดร่างกาย
กระเบนราหูไม่ได้ใช้วิธีว่ายตรงผ่านฝูงแพลงก์ตอนอย่างเดียว NOAA พบพฤติกรรมการกินหลายรูปแบบ หนึ่งในวิธีที่โดดเด่นคือ Barrel Rolling กระเบนจะหมุนตัวเป็นวงหรือคล้ายตีลังกาใต้น้ำซ้ำ ๆ ผ่านบริเวณที่อาหารหนาแน่น ทำให้สามารถวนกลับมากรองแพลงก์ตอนกลุ่มเดิมได้หลายครั้ง
อีกพฤติกรรมหนึ่งคือ Feeding Chain กระเบนหลายตัวว่ายเรียงตามกันเป็นแถวผ่านฝูงแพลงก์ตอน ช่วยให้กินอาหารในพื้นที่เดียวกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ สัตว์ที่ดูเหมือนเพียงลอยไปตามน้ำจึงมีวิธีเลือกใช้กลยุทธ์การกินที่หลากหลายตามลักษณะของอาหาร
ดำน้ำได้ลึกกว่า 1,000 เมตร
ภาพที่นักดำน้ำเห็นกระเบนราหูว่ายอยู่บริเวณน้ำตื้นอาจทำให้เข้าใจว่ามันเป็นสัตว์ผิวน้ำ แต่ข้อมูลจากอุปกรณ์ติดตามแสดงให้เห็นอีกโลกหนึ่งของมัน NOAA ระบุว่า กระเบนราหูยักษ์สามารถดำน้ำลงไปที่ระดับ 200–450 เมตร เป็นประจำในบางบริบท และมีการบันทึกการดำน้ำลึกกว่า 1,000 เมตร
Manta Trust ก็ระบุว่ามันใช้เวลาจำนวนมากในมหาสมุทรเปิด และลงไปหาแพลงก์ตอนในบริเวณ Deep Scattering Layer ซึ่งอยู่ลึกลงไปหลายร้อยเมตร ความสามารถนี้แสดงให้เห็นว่า ชีวิตส่วนใหญ่ของกระเบนราหูอาจเกิดขึ้นในพื้นที่ซึ่งมนุษย์แทบไม่มีโอกาสมองเห็น
ในมหาสมุทร สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจำนวนมากเกิดการอพยพขึ้น-ลงในแนวดิ่งทุกวัน หรือ Diel Vertical Migration สัตว์จำนวนมหาศาลจะเคลื่อนจากน้ำลึกขึ้นสู่ชั้นบนในช่วงกลางคืน และกลับลงไปด้านล่างในช่วงกลางวัน กระเบนราหูยักษ์สามารถปรับรูปแบบการดำน้ำตามตำแหน่งของเหยื่อเหล่านี้ได้
จึงเป็นเหตุผลหนึ่งว่าทำไมเราจึงไม่ควรมองกระเบนราหูเป็นเพียงสัตว์ที่กินแพลงก์ตอนบริเวณผิวน้ำ เพราะแหล่งพลังงานจำนวนหนึ่งอาจมาจากอาหารในทะเลลึก
กระเบนแมนตาเป็นปลาที่มีระบบประสาทและพฤติกรรมซับซ้อนกว่าที่รูปลักษณ์อาจทำให้คาดคิด ข้อมูลทางชีววิทยาระบุว่า กระเบนแมนตามี สมองขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับปลาหลายชนิด และมีอัตราส่วนมวลสมองต่อร่างกายสูงในกลุ่มปลา มีการศึกษาพฤติกรรมเกี่ยวกับการเรียนรู้ ความอยากรู้อยากเห็น การจดจำสภาพแวดล้อม และปฏิสัมพันธ์ทางสังคม รวมถึงการทดลองด้วยกระจกซึ่งทำให้เกิดข้อเสนอเกี่ยวกับความสามารถในการรับรู้ตัวเอง
ทั้งนี้ แม้จะมีการทดลองพฤติกรรมกับกระจกที่พบปฏิกิริยาน่าสนใจ และนำไปสู่ข้อเสนอว่ากระเบนแมนตาอาจมีความสามารถด้านการรับรู้ตนเอง อย่างไรก็ตาม ประเด็นนี้ยังไม่ควรถูกตีความว่าเป็นหลักฐานยืนยันอย่างเด็ดขาดว่ามันมี self-recognition แบบเดียวกับมนุษย์หรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิด
อาจมีอายุอย่างน้อยหลายสิบปี
ข้อมูลอายุของสัตว์ที่ใช้ชีวิตในมหาสมุทรเปิดติดตามได้ยาก Manta Trust ประเมินว่า กระเบนราหูยักษ์น่าจะมีอายุประมาณ 40 ปี ขณะที่ NOAA ระบุว่า มีรายงานกระเบนแมนตาที่มีอายุอย่างน้อย 45 ปี อายุที่ยืนยาวมาพร้อมกับการเติบโตช้าและการสืบพันธุ์ต่ำ ซึ่งกลายเป็นจุดอ่อนสำคัญเมื่อประชากรถูกมนุษย์จับออกจากธรรมชาติ
แม้จัดอยู่ในกลุ่มปลา แต่กระเบนราหูไม่ได้วางไข่ออกมานอกตัวเหมือนปลาจำนวนมาก ไข่ได้รับการปฏิสนธิและพัฒนาภายในระบบสืบพันธุ์ของตัวเมีย
ตัวอ่อนระยะแรกได้รับสารอาหารจากไข่แดง ก่อนฟักจากเปลือกไข่ขณะที่ยังอยู่ภายในตัวแม่ และได้รับสารคัดหลั่งที่มีสารอาหารเพิ่มเติมจนพัฒนาสมบูรณ์ จากนั้นตัวเมียจึงให้กำเนิดลูกเป็นตัว รูปแบบดังกล่าวเป็นลักษณะการสืบพันธุ์ที่พบในฉลามและกระเบนหลายชนิด
NOAA ระบุว่า ระยะตั้งท้องของกระเบนแมนตาน่าจะอยู่ที่ประมาณ 1 ปี ระยะตั้งท้องที่แน่นอนของกระเบนราหูยักษ์ยังไม่เป็นที่ทราบชัด แต่คาดว่าใกล้เคียงประมาณ 12–13 เดือน โดยอิงจากข้อมูลของกระเบนแมนตาที่เกี่ยวข้อง
ลูกที่เกิดออกมามีรูปร่างเหมือนกระเบนตัวเต็มวัยขนาดย่อส่วนและสามารถว่ายน้ำได้เอง ต่างจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กระเบนแม่ไม่ได้ให้นมหรือเลี้ยงลูกต่อเป็นเวลานานหลังคลอด
นี่คือหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้ประชากรกระเบนราหูยักษ์เปราะบาง ตัวเมียโดยทั่วไปให้กำเนิด ลูกเพียง 1 ตัวต่อครั้ง การมีลูก 2 ตัวเกิดขึ้นได้ แต่พบไม่บ่อย ที่สำคัญ NOAA ระบุว่า ตัวเมียมักให้กำเนิดลูกเพียงประมาณ หนึ่งตัวทุก 2–3 ปี ถือเป็นหนึ่งในอัตราการสืบพันธุ์ต่ำที่สุดในกลุ่มฉลามและกระเบน
นั่นหมายความว่า หากกระเบนโตเต็มวัยถูกจับเสียชีวิตจำนวนมาก ประชากรไม่สามารถผลิตลูกจำนวนมากมาทดแทนได้ในเวลาไม่กี่ปี
ปัจจุบันยังไม่มีตัวเลขประชากรทั่วโลกแน่นอน
NOAA ระบุว่า Global Population Size is Unknown หนึ่งในเหตุผลคือ กระเบนราหูยักษ์เดินทางไกล กระจายตัวเบาบาง และใช้พื้นที่มหาสมุทรเปิด จึงไม่สามารถนับจำนวนได้ง่ายเหมือนสัตว์ที่อาศัยอยู่ประจำพื้นที่ ประชากรในพื้นที่ที่มีข้อมูลหลายแห่งถูกประเมินไว้เพียงประมาณ 600–2,000 ตัว
แต่มีข้อยกเว้นสำคัญคือ เอกวาดอร์ NOAA ระบุว่า เอกวาดอร์น่าจะมีประชากรกระเบนราหูยักษ์ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ทราบ โดยมีมากกว่า 22,000 ตัว และมีพื้นที่รวมฝูงสำคัญบริเวณอุทยานแห่งชาติมาชาลียา และเขตอนุรักษ์ทางทะเลกาลาปากอส
ปัจจุบันกระเบนราหูยักษ์ได้รับการจัดสถานะเป็น Endangered (EN) หรือ ใกล้สูญพันธุ์ ตามบัญชีแดง IUCN Red List ก่อนหน้านี้สัตว์ชนิดนี้เคยถูกจัดในระดับ Vulnerable ก่อนมีการปรับสถานะขึ้นเป็น Endangered หลังหลักฐานชี้ให้เห็นการลดลงของประชากรอย่างรุนแรงในหลายพื้นที่
นอกจากนี้ ยังอยู่ใน CITES Appendix II ซึ่งควบคุมการค้าระหว่างประเทศ เพื่อให้การค้าไม่ส่งผลกระทบต่อการอยู่รอดของประชากรธรรมชาติ ส่วนในสหรัฐฯ NOAA ขึ้นทะเบียนเป็น Threatened ภายใต้ Endangered Species Act ตั้งแต่ปี 2018
ภัยใหญ่ที่สุดคือ “การประมง”
NOAA ระบุว่า ภัยคุกคามสำคัญที่สุดของกระเบนราหูยักษ์คือ การใช้ประโยชน์จากการประมงมากเกินไป สัตว์สามารถถูกจับได้สองรูปแบบ ทั้งการจับโดยตั้งใจเพื่อนำเนื้อหรือส่วนต่าง ๆ ไปใช้ประโยชน์ และ Bycatch หรือสัตว์พลอยจับ กระเบนติดเครื่องมือประมงที่ใช้จับสัตว์ชนิดอื่นโดยไม่ได้เป็นเป้าหมาย
เครื่องมือที่สร้างความเสี่ยง ได้แก่ อวนล้อม อวนติดตา เบ็ดราว อวนลาก ปัญหาคือ กระเบนสามารถติดหรือพันอยู่ในเครื่องมือจนบาดเจ็บ จมน้ำ หรือเสียชีวิต สำหรับสัตว์ที่มีลูกเพียงหนึ่งตัวทุกหลายปี การเสียตัวเต็มวัยแม้จำนวนไม่มากก็สร้างผลกระทบระยะยาวต่อประชากรได้
ที่มา: NOAA / Manta Trust / iNaturalist