"กิล่ามอนสเตอร์" กิ้งก่าพิษแห่งทะเลทราย ผู้กัดไม่ปล่อย!

โดย PPTV Online

เผยแพร่

"กิล่ามอนสเตอร์" กิ้งก่าพิษแห่งทะเลทรายอเมริกาเหนือ ตัวอ้วนป้อม เกล็ดเหมือนลูกปัด เคลื่อนที่ช้าแต่เมื่อกัดสามารถเกาะแน่นนานหลายนาที น้ำลายมีพิษ!

ลำตัวอ้วนป้อม หางหนา ขาสั้น และผิวหนังสีดำแต้มลวดลายสีชมพู ส้ม หรือเหลือง ดูราวกับถูกประดับด้วยเม็ดลูกปัด ทำให้ "กิล่ามอนสเตอร์" (Gila Monster) เป็นหนึ่งในกิ้งก่าที่มีรูปลักษณ์แปลกตาที่สุดของทะเลทรายอเมริกาเหนือ

กิล่ามอนสเตอร์มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Heloderma suspectum อยู่ในวงศ์ Helodermatidae เป็นกิ้งก่าพิษพื้นถิ่นของพื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐฯ และตะวันตกเฉียงเหนือของเม็กซิโก และเป็นกิ้งก่าพิษชนิดเดียวที่มีถิ่นกำเนิดตามธรรมชาติในสหรัฐฯ ตัวเต็มวัยสามารถยาวได้ประมาณ 56 เซนติเมตร จัดเป็นกิ้งก่าพื้นเมืองขนาดใหญ่ที่สุดของสหรัฐฯ

แต่สิ่งที่ทำให้มันน่าสนใจไม่ได้มีเพียงพิษ เพราะกิล่ามอนสเตอร์ใช้ชีวิตตรงข้ามกับภาพของนักล่าพิษที่ว่องไวอย่างสิ้นเชิง มันเดินได้เร็วสูงสุดเพียงราว 2.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน และสามารถกินอาหารมื้อใหญ่จนไม่จำเป็นต้องออกหาอาหารบ่อยครั้ง

กิล่ามอนสเตอร์

ชื่อ "Gila" มาจากแม่น้ำ

คำว่า Gila ในชื่อ Gila Monster มาจากบริเวณลุ่มแม่น้ำกีลา หรือ Gila River Basin ในรัฐแอริโซนาและนิวเม็กซิโก ซึ่งครั้งหนึ่งพบกิ้งก่าชนิดนี้ได้มาก ส่วนคำว่า Monster สะท้อนชื่อเสียงอันน่ากลัวที่มนุษย์มอบให้มันมากกว่าจะบอกพฤติกรรมจริงของสัตว์

ชื่อสกุล Heloderma มาจากภาษากรีก helos ซึ่งหมายถึงหมุดหรือตะปู และ derma หมายถึงผิวหนัง รวมความหมายประมาณว่า "ผิวหนังที่เต็มไปด้วยปุ่ม" ซึ่งตรงกับเกล็ดกลมแข็งคล้ายลูกปัดที่ปกคลุมศีรษะ หลัง และหางของมัน

ใต้เกล็ดเหล่านี้ยังมีกระดูกชิ้นเล็ก ๆ ฝังอยู่ เรียกว่า Osteoderm ช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้ผิวหนัง เสมือนชุดเกราะขนาดจิ๋วที่ติดมากับร่างกาย ขณะที่บริเวณท้องไม่มีโครงสร้างกระดูกชนิดนี้

ลวดลายสีสดไม่ได้เหมือนกันทุกตัว โดยสวนสัตว์แห่งชาติสมิธโซเนียนระบุว่า กิล่ามอนสเตอร์มีพื้นลำตัวสีดำแต้มสีชมพูหรือส้ม และการจัดจำแนกแบบดั้งเดิมแบ่งออกเป็น 2 ชนิดย่อย คือ Banded Gila Monster ซึ่งลวดลายสีอ่อนมักพาดเป็นแถบ และ Reticulated Gila Monster ซึ่งลายแตกออกคล้ายตาข่าย

ตัวหนา ขาสั้น และหนักได้กว่า 2 กิโลกรัม

รูปร่างของกิล่ามอนสเตอร์ไม่ได้เหมาะกับการวิ่งไล่ล่าเหยื่อ ลำตัวหนา ศีรษะใหญ่ จมูกสั้น ขาทั้ง 4 สั้นและแข็งแรง ส่วนหางอวบหนา ตัวขนาดใหญ่สามารถยาวได้ประมาณ 56 เซนติเมตร ขณะที่สวนสัตว์และสวนพฤกษศาสตร์ลอสแอนเจลิสให้น้ำหนักสูงสุดประมาณ 5 ปอนด์ หรือราว 2.3 กิโลกรัม

กิล่ามอนสเตอร์ส่วนใหญ่ที่พบในธรรมชาติมีน้ำหนักราว 550–800 กรัม แต่ขนาดสามารถแตกต่างกันตามอายุ เพศ ฤดูกาล และปริมาณไขมันที่สะสมอยู่ในร่างกาย

โดยหางที่ดูอวบไม่ได้มีไว้เพียงช่วยทรงตัว เพราะเป็นคลังพลังงานสำรอง เมื่อหาอาหารได้มาก กิล่ามอนสเตอร์จะเปลี่ยนพลังงานส่วนเกินเป็นไขมันสะสมไว้ทั้งตามลำตัวและโดยเฉพาะบริเวณหาง ทำให้หางของตัวที่มีสภาพร่างกายสมบูรณ์ดูหนาอย่างชัดเจน

ต่างจากกิ้งก่าหลายชนิด หากหางของกิล่ามอนสเตอร์ขาด มัน ไม่สามารถงอกหางใหม่ได้ ดังนั้นหางจึงเป็นอวัยวะสำคัญที่สัตว์ต้องรักษาไว้ทั้งชีวิต

มีพิษ แต่ไม่ได้มี "เขี้ยวฉีดพิษ" แบบงู

อาวุธสำคัญที่สุดของกิล่ามอนสเตอร์อยู่ภายในปาก แต่ระบบส่งพิษแตกต่างจากงูพิษอย่างชัดเจน งูพิษหลายชนิดมีต่อมพิษอยู่บริเวณศีรษะและใช้เขี้ยวกลวงหรือมีร่องฉีดพิษเข้าสู่เหยื่ออย่างรวดเร็ว ส่วนกิล่ามอนสเตอร์มีต่อมพิษอยู่บริเวณขากรรไกรล่าง และมีฟันขนาดใหญ่ที่มีร่องตามแนวยาว

เมื่อกัด พิษจะไหลจากต่อมเข้าสู่ปาก แล้วเคลื่อนตามร่องของฟันเข้าสู่บาดแผล ดังนั้นมันจึงไม่ได้กัดแล้วปล่อยทันที แต่ใช้ขากรรไกรอันแข็งแรง กัด เกาะ และเคี้ยวซ้ำ ๆ เพื่อช่วยให้พิษเข้าสู่เนื้อเยื่อ

สวนสัตว์แห่งชาติสมิธโซเนียนระบุว่า กิล่ามอนสเตอร์บางตัวสามารถเกาะผู้ล่าหรือสิ่งที่กัดเอาไว้นานกว่า 10 นาที และการง้างขากรรไกรออกอาจทำได้ยากมาก

อย่างไรก็ตาม พิษถูกมองว่ามีบทบาทหลักในการป้องกันตัว มากกว่าการฆ่าเหยื่อ เพราะอาหารจำนวนมากของกิล่ามอนสเตอร์ไม่จำเป็นต้องใช้พิษจัดการ เช่น ไข่ ลูกนก และสัตว์ขนาดเล็กในรัง

กัดเจ็บมาก แต่สัตว์ตัวจริงไม่ได้ไล่ล่ามนุษย์

ชื่อ "Monster" และพิษของมันทำให้กิล่ามอนสเตอร์มีชื่อเสียงน่ากลัวมานาน จนในอดีตเกิดความเชื่อว่ามันสามารถพ่นพิษ กระโดดเข้าโจมตี หรือแม้แต่มีลมหายใจเป็นพิษ แต่ทั้งหมดเป็นเรื่องแต่ง

กิล่ามอนสเตอร์เป็นสัตว์เคลื่อนที่ช้าและไม่ออกไล่ตามมนุษย์ การถูกกัดส่วนใหญ่มักเกี่ยวข้องกับการจับหรือรบกวนสัตว์มากกว่าการที่มันเข้ามาโจมตีเอง เมื่อรู้สึกถูกคุกคาม มันสามารถอ้าปาก ส่งเสียงขู่ และกัดอย่างรวดเร็ว หากกัดสำเร็จอาจเกาะแน่นและไม่ยอมปล่อย

พิษสามารถทำให้เกิดอาการปวดอย่างรุนแรง บวม คลื่นไส้ อ่อนแรง หรือความดันโลหิตเปลี่ยนแปลง และปัจจุบันไม่มีเซรุ่มต้านพิษเฉพาะสำหรับกิล่ามอนสเตอร์ การถูกกัดจึงต้องได้รับการรักษาทางการแพทย์ แม้ว่าการเผชิญหน้ากับสัตว์ในธรรมชาติโดยไม่ไปรบกวนจะมีความเสี่ยงต่ำมากก็ตาม

พิษของกิ้งก่า กลายเป็นต้นแบบ "ยาเบาหวาน"

สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดเกี่ยวกับพิษของกิล่ามอนสเตอร์อาจไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการถูกกัด แต่คือการที่สารในพิษชนิดหนึ่งนำไปสู่การพัฒนายาที่ใช้ในมนุษย์ ในพิษมีเปปไทด์หลายชนิด หนึ่งในนั้นคือ Exendin-4 ซึ่งมีคุณสมบัติบางส่วนคล้ายฮอร์โมน GLP-1 ในร่างกายมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด

นักวิทยาศาสตร์นำความรู้จากสารชนิดนี้ไปพัฒนาเป็น Exenatide ซึ่งเป็นสารสังเคราะห์ที่เลียนแบบ Exendin-4 และในปี 2005 สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาสหรัฐฯ อนุมัติยา exenatide ภายใต้ชื่อการค้า Byetta สำหรับรักษาโรคเบาหวานชนิดที่ 2

สวนสัตว์และสวนพฤกษศาสตร์ลอสแอนเจลิสระบุในทำนองเดียวกันว่า สารที่พบในน้ำลายและพิษของกิล่ามอนสเตอร์มีส่วนช่วยให้นักวิทยาศาสตร์พัฒนายาที่ใช้ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด

จึงเกิดความย้อนแย้งที่น่าสนใจ เพราะสารซึ่งวิวัฒนาการขึ้นมาเป็นอาวุธป้องกันตัวของกิ้งก่าทะเลทราย กลับกลายเป็นหนึ่งในจุดเริ่มต้นสำคัญของยากลุ่มที่นำมาใช้รักษาโรคเมตาบอลิกในมนุษย์

ไม่ต้องวิ่งเร็ว เพราะอาหารส่วนใหญ่ "หนีไม่ได้"

ด้วยความเร็วสูงสุดเพียงประมาณ 2.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง กิล่ามอนสเตอร์ไม่เหมาะกับการวิ่งไล่หนู กระต่าย หรือนกที่โตเต็มวัย แทนที่จะไล่ล่า มันใช้ประสาทรับกลิ่นที่ไวมากและลิ้นแยกสองแฉกตรวจจับสารเคมีในอากาศและบนพื้น เพื่อค้นหารังหรือเหยื่อที่ซ่อนตัวอยู่

อาหารสำคัญ ได้แก่ ไข่นก ไข่กิ้งก่า ไข่งู ไข่เต่าและเต่าบก ลูกนก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก กิ้งก่า กบ แมลง รวมถึงซากสัตว์ ไข่และลูกสัตว์ในรังเป็นอาหารที่เหมาะอย่างยิ่งสำหรับนักล่าเชื่องช้า เพราะไม่สามารถวิ่งหนีได้

กิล่ามอนสเตอร์สามารถปีนต้นไม้ กระบองเพชร และพื้นผิวขรุขระเพื่อค้นหารัง รวมถึงใช้กรงเล็บแข็งแรงขุดดินหาอาหารที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง

มื้อเดียวกินได้ถึงหนึ่งในสามของน้ำหนักตัว

กิล่ามอนสเตอร์ไม่ได้ต้องกินอาหารทุกวันเหมือนสัตว์นักล่าหลายชนิด สวนสัตว์แห่งชาติสมิธโซเนียนระบุว่า ตัวเต็มวัยสามารถกินอาหารได้ถึงประมาณ หนึ่งในสามของน้ำหนักตัวในมื้อเดียว ขณะที่ลูกและสัตว์วัยอ่อนบางตัวสามารถกินได้ถึงครึ่งหนึ่งของน้ำหนักตัว

หากเปรียบกับมนุษย์หนัก 60 กิโลกรัม การกินหนึ่งในสามของน้ำหนักตัวเท่ากับอาหารราว 20 กิโลกรัมในมื้อเดียว

อาหารจำนวนมหาศาลไม่ได้ถูกใช้ทันทีทั้งหมด ส่วนเกินจะกลายเป็นไขมันสะสมตามร่างกายและหาง เพื่อใช้เป็นพลังงานในช่วงที่หาอาหารไม่ได้

ด้วยอัตราการเผาผลาญต่ำ ความสามารถในการกินมื้อใหญ่ และการเก็บไขมัน ทำให้มีข้อเสนอว่ากิล่ามอนสเตอร์อาจได้รับพลังงานเพียงพอสำหรับช่วงกิจกรรมทั้งปีจากอาหารมื้อใหญ่เพียง 3–4 มื้อ แม้ในธรรมชาติจะกินเพิ่มเติมเมื่อพบอาหารที่เหมาะสมก็ตาม

กิล่ามอนสเตอร์

ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ใต้ดิน

แม้จะเรียกกิล่ามอนสเตอร์ว่าเป็นสัตว์ทะเลทราย แต่ความจริงแล้วมันไม่ได้เดินตากแดดอยู่กลางทะเลทรายตลอดวัน กลับกัน ชีวิตส่วนใหญ่เกิดขึ้น ใต้ดิน สวนสัตว์และสวนพฤกษศาสตร์ลอสแอนเจลิสระบุว่า กิล่ามอนสเตอร์สามารถใช้เวลาประมาณ 95% ของชีวิตอยู่ในโพรงใต้ดิน เพื่อหลบความร้อน ความหนาว และความแห้งแล้งของสภาพแวดล้อม

สวนสัตว์แห่งชาติสมิธโซเนียนระบุว่า กิจกรรมเหนือพื้นดินส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในช่วงประมาณ 3 เดือนของฤดูใบไม้ผลิ โดยมักออกมามากในช่วงเช้า ขณะที่ข้อมูลการศึกษาประชากรในรัฐยูทาห์พบว่า ฤดูที่สัตว์เคลื่อนไหวจริงกินเวลาประมาณ 90 วัน แต่ในช่วงดังกล่าวมีวันออกหากินอย่างจริงจังเพียงราว 10 วันเท่านั้น

ฤดูร้อนที่อากาศร้อนจัด มันจะหลบอยู่ใต้ดินช่วงกลางวันและออกเคลื่อนไหวในเวลาที่เย็นกว่า ส่วนฤดูหนาวจะเข้าสู่ภาวะพักตัวคล้ายการจำศีลของสัตว์เลื้อยคลาน และดำรงชีวิตจากไขมันที่สะสมไว้

นี่ทำให้มนุษย์สามารถอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีกิล่ามอนสเตอร์จำนวนไม่น้อย แต่กลับแทบไม่เคยเห็นตัวมันเลย

บ้านอยู่ตามทะเลทราย แต่ไม่ได้ชอบพื้นที่โล่ง

กิล่ามอนสเตอร์พบในพื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐฯ และตะวันตกเฉียงเหนือของเม็กซิโก โดยมีประชากรสำคัญในรัฐ แอริโซนา และรัฐโซโนราของเม็กซิโก รวมถึงบางส่วนของแคลิฟอร์เนีย เนวาดา ยูทาห์ และนิวเม็กซิโก

แม้ถูกเรียกว่าเป็นสัตว์ทะเลทราย แต่ไม่ได้เลือกพื้นที่ทรายโล่งกว้างเป็นบ้านหลัก มันชอบพื้นที่พุ่มไม้ทะเลทราย ทุ่งหญ้ากึ่งแห้งแล้ง หุบเขา ลำห้วยแห้ง เนินหิน และเชิงเขาที่มีซอกหรือโพรงสำหรับหลบซ่อน และสามารถพบได้สูงถึงประมาณ 1,500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล

พื้นที่ต้องมีความชื้นในระดับหนึ่งและมีแหล่งหลบภัยที่รักษาอุณหภูมิได้เหมาะสม จึงมักหลีกเลี่ยงพื้นที่เปิดโล่งและพื้นที่เกษตรกรรมที่ไม่มีที่กำบัง

ชื่อ Gila Monster จึงอาจสร้างภาพสัตว์เดินกลางทะเลทรายร้อนจัด แต่บ้านจริงของมันคือ เครือข่ายโพรง ซอกหิน พุ่มไม้ และพื้นที่ร่ม ที่ช่วยให้หลบสภาพอากาศสุดขั้วของทะเลทรายได้

ตัวผู้ปล้ำกันก่อนถึงฤดูผสมพันธุ์

กิล่ามอนสเตอร์โดยทั่วไปใช้ชีวิตลำพัง แต่เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิซึ่งเป็นช่วงที่อากาศเหมาะสมและอาหารเริ่มมีมากขึ้น สัตว์จะออกจากที่หลบและเข้าสู่ฤดูสืบพันธุ์ ช่วงประมาณปลายเดือนเมษายนถึงต้นเดือนมิถุนายน ตัวผู้สามารถเผชิญหน้ากับคู่แข่งและเกิดการต่อสู้ที่มีลักษณะคล้าย การปล้ำ มากกว่าการกัดกัน

ทั้งสองจะยกตัว ดัน ล็อก และพยายามพลิกอีกฝ่ายให้ล้ม ก่อนผู้ชนะจะได้โอกาสเข้าถึงตัวเมีย กิล่ามอนสเตอร์เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุประมาณ 4–5 ปี และผสมพันธุ์ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ

ตัวเมียวางไข่ลงในโพรงใต้ดิน โดยสวนสัตว์แห่งชาติสมิธโซเนียนระบุจำนวนประมาณ 2–12 ฟอง ไข่มีเปลือกเหนียวนุ่มคล้ายหนัง และใช้เวลาฟักประมาณ 120–150 วัน

ลูกแรกเกิดมีความยาวประมาณ 15–17 เซนติเมตร และมีรูปร่างคล้ายตัวเต็มวัยขนาดย่อส่วน หลังฟักออกมาไม่ต้องพึ่งพาพ่อแม่ และต้องเริ่มใช้ชีวิตด้วยตัวเองทันที

อายุยืนหลายสิบปี แม้ใช้เวลาแทบทั้งหมดหลบอยู่ใต้ดิน

สำหรับสัตว์ที่มีชีวิตค่อนข้างช้า กิล่ามอนสเตอร์กลับมีอายุค่อนข้างยืน สวนสัตว์และสวนพฤกษศาสตร์ลอสแอนเจลิสระบุช่วงอายุประมาณ 20–40 ปี ขณะที่สวนสัตว์แห่งชาติสมิธโซเนียนระบุว่า ภายใต้การดูแลของมนุษย์โดยทั่วไปอยู่ได้มากกว่า 20 ปี และมีสถิติถึงประมาณ 36 ปี

การใช้ชีวิตใต้ดินเป็นเวลานานช่วยหลีกเลี่ยงทั้งอุณหภูมิที่รุนแรงและผู้ล่า ตัวเต็มวัยมีศัตรูธรรมชาติไม่มากนักเมื่อเทียบกับสัตว์ขนาดเล็ก แต่ยังสามารถถูกล่าโดยโคโยตี แบดเจอร์ และนกล่าเหยื่อ ส่วนไข่และลูกกิ้งก่ามีความเสี่ยงสูงกว่า

เกล็ดที่มี Osteoderm ฝังอยู่ สีเตือนอันโดดเด่น และพิษจึงทำงานร่วมกันเป็นระบบป้องกันตัวสำหรับสัตว์ที่ไม่สามารถพึ่งความเร็วในการหลบหนีได้

สายวิวัฒนาการเก่าแก่จนถูกเรียกว่า "ฟอสซิลมีชีวิต"

รูปลักษณ์แบบลูกปัดของกิล่ามอนสเตอร์ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน กลุ่ม Helodermatidae มีประวัติวิวัฒนาการที่สามารถย้อนกลับไปได้ถึงยุคครีเทเชียส โดยพบญาติโบราณที่มีลักษณะบางอย่างคล้ายกลุ่มปัจจุบันเมื่อหลายสิบล้านปีก่อน ขณะที่สกุล Heloderma มีหลักฐานตั้งแต่ยุคไมโอซีน

เนื่องจากรูปร่างพื้นฐานของสัตว์กลุ่มนี้เปลี่ยนแปลงไม่มากนักตลอดช่วงเวลายาวนาน จึงมีการเรียกกิล่ามอนสเตอร์และญาติในบางบริบทว่า "Living Fossil" หรือฟอสซิลมีชีวิต

สวนสัตว์และสวนพฤกษศาสตร์ลอสแอนเจลิสยังชี้ว่าบรรพบุรุษของกิล่ามอนสเตอร์สามารถสืบย้อนไปถึงยุคไดโนเสาร์ และโครงสร้างพื้นฐานหลายส่วนของสัตว์กลุ่มนี้ยังคงใกล้เคียงกับญาติในอดีต

จาก "สัตว์ประหลาด" สู่สัตว์ที่ได้รับการคุ้มครอง

ปัจจุบันกิล่ามอนสเตอร์ถูกจัดอยู่ในสถานะ Near Threatened (NT) หรือ ใกล้ถูกคุกคาม ตามบัญชีแดงที่อ้างอิงโดยไอแนเชอรัลลิสต์และสวนสัตว์และสวนพฤกษศาสตร์ลอสแอนเจลิส โดยประชากรมีแนวโน้มลดลง

ภัยคุกคามสำคัญคือ การสูญเสียและแบ่งแยกถิ่นอาศัย จากการขยายตัวของเมือง เกษตรกรรม ถนน และโครงสร้างพื้นฐานต่าง ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐฯ ซึ่งมีการพัฒนาเมืองอย่างรวดเร็ว

ถนนยังสร้างอันตรายโดยตรง เพราะกิล่ามอนสเตอร์เคลื่อนที่ช้า เมื่อออกมาข้ามถนนจึงเสี่ยงถูกรถชน ขณะที่คลองหรือโครงสร้างคอนกรีตบางประเภทสามารถกลายเป็นกำแพงขวางเส้นทางเคลื่อนที่ของมันได้

อีกปัญหาคือ การจับไปเลี้ยงอย่างผิดกฎหมาย เนื่องจากสีสันและความหายากทำให้เป็นที่ต้องการในตลาดสัตว์เลื้อยคลาน แม้จะได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายในหลายพื้นที่ กิล่ามอนสเตอร์กลายเป็นสัตว์พิษชนิดแรกที่ได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายในปี 1952 และปัจจุบันยังได้รับการคุ้มครองในหลายรัฐของสหรัฐฯ

ชื่อ “Monster” อาจทำให้กิล่ามอนสเตอร์ดูเหมือนสัตว์ร้ายที่ควรหลีกหนี แต่ชีวิตจริงของมันแทบตรงกันข้าม มันเป็นกิ้งก่าที่เดินช้า ใช้เวลาส่วนใหญ่ซ่อนตัวใต้ดิน กินอาหารเพียงไม่กี่มื้อใหญ่ในแต่ละปี และอาศัยสีสัน เกราะใต้ผิวหนัง ขากรรไกรแข็งแรง และพิษเป็นเครื่องมือป้องกันตัวในโลกที่มันไม่สามารถวิ่งหนีได้รวดเร็ว

แม้กระทั่งพิษที่เคยทำให้มนุษย์หวาดกลัว ยังกลายเป็นกุญแจให้นักวิทยาศาสตร์ค้นพบ Exendin-4 และนำไปสู่การพัฒนา ยารักษาโรคเบาหวานชนิดที่ 2

เรื่องราวของกิล่ามอนสเตอร์จึงสะท้อนว่า สัตว์ที่ถูกตั้งชื่อว่า “สัตว์ประหลาด” อาจไม่ได้อันตรายอย่างภาพจำ และสิ่งที่มนุษย์เคยมองว่าเป็นเพียงอาวุธพิษ กลับสามารถกลายเป็นองค์ความรู้ที่ช่วยชีวิตมนุษย์ได้

ที่มา: iNaturalist / Smithsonian's National Zoo and Conservation Biology Institute / Los Angeles Zoo and Botanical Gardens

วิดีโอยอดนิยม

ข่าวเด่นในรอบสัปดาห์

ขณะนี้ มีรายการกำลังถ่ายทอดสด คุณสนใจหรือไม่?

EXCLUSIVE Talk คุยข้ามช็อต

EXCLUSIVE Talk คุยข้ามช็อต

PPTVHD36

เพิ่ม PPTVHD36
ลงในหน้าจอหลักของคุณ