"เสือพูมาอเมริกาเหนือ" แมวป่าใหญ่สุดในอเมริกาเหนือ กระโดดไกลกว่า 6 เมตร!

โดย PPTV Online

เผยแพร่

"เสือพูมาอเมริกาเหนือ" แมวป่าใหญ่ที่สุดในอเมริกาเหนือ ขาหลังทรงพลัง กระโดดไกลกว่า 6 เมตร วิ่งได้กว่า 56 กม./ชม. แต่กลับไม่สามารถคำรามได้?!

ลำตัวสีน้ำตาลทอง กล้ามเนื้อแน่น หัวค่อนข้างเล็ก และหางยาวที่กินสัดส่วนเกือบหนึ่งในสามของลำตัว ทำให้ "เสือพูมาอเมริกาเหนือ" (North American Cougar) เป็นนักล่าที่มีรูปร่างแตกต่างจากเสือใหญ่ลายพร้อยที่หลายคนคุ้นเคย

เสือพูมาอเมริกาเหนือมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Puma concolor couguar เป็นชนิดย่อยของพูมา หรือ Puma concolor และถือเป็นแมวป่าที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในอเมริกาเหนือ ปัจจุบันพบประชากรหลักตั้งแต่แคนาดาตะวันตก สหรัฐฯ ฝั่งตะวันตก ฟลอริดา เม็กซิโก ไปจนถึงอเมริกากลาง ขณะที่ครั้งหนึ่งเคยกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ส่วนใหญ่ของทวีปอเมริกาเหนือ ก่อนถูกกำจัดออกจากพื้นที่ทางตะวันออกจำนวนมากหลังการขยายตัวของมนุษย์

นอกจากชื่อคูการ์ (Cougar) แล้ว สัตว์ชนิดเดียวกันยังถูกเรียกว่า พูมา, สิงโตภูเขา, แพนเธอร์, คาตาเมานต์ และอีกหลายชื่อแตกต่างกันไปตามภูมิภาค จนกลายเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งที่มีชื่อสามัญหลากหลายมากที่สุดในโลก

เสือพูมาอเมริกาเหนือ

คูการ์ - พูมา - สิงโตภูเขา ต่างกันไหม?

หากได้ยินชื่อ คูการ์ พูมา หรือสิงโตภูเขา อาจทำให้เข้าใจว่าเป็นแมวป่าคนละชนิด แต่ทั้งหมดใช้เรียกสัตว์ชนิดเดียวกัน คือ Puma concolor ในอเมริกาเหนือ ชื่อที่ใช้กันมากคือ คูการ์ และสิงโตภูเขา ขณะที่ประเทศในลาตินอเมริกามักใช้คำว่าพูมา ส่วนคำว่าแพนเธอร์เป็นชื่อที่ผู้ตั้งถิ่นฐานยุคแรกในบางพื้นที่ของอเมริกาเหนือใช้เรียกแมวขนาดใหญ่ที่มีขนสีเรียบ

สำหรับอนุกรมวิธานของประชากรในอเมริกาเหนือ ในอดีตเคยมีการแบ่งพูมาออกเป็นชนิดย่อยจำนวนมากตามพื้นที่ เช่น คูการ์ตะวันออก แพนเธอร์ฟลอริดา และชื่อท้องถิ่นอื่น ๆ แต่การศึกษาทางพันธุกรรมทำให้การจัดกลุ่มถูกลดจำนวนลงอย่างมาก

แนวทางอนุกรมวิธานที่ใช้ในปัจจุบันจัดประชากรพูมาของอเมริกาเหนือไว้ภายใต้ Puma concolor couguar ซึ่งครอบคลุมประชากรในแคนาดาตะวันตก สหรัฐฯ ฝั่งตะวันตก ฟลอริดา เม็กซิโก และอเมริกากลาง รวมถึงประชากรแพนเธอร์ฟลอริดาที่ยังเหลืออยู่ในฟลอริดาด้วย

ตัวผู้หนักได้ราว 80 กิโลกรัม หางยาวเกือบเมตร

เสือพูมาอเมริกาเหนือมีลำตัวยาวและเพรียว แต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ โดยขาหลังมีขนาดใหญ่และยาวกว่าขาหน้าอย่างชัดเจน เป็นโครงสร้างสำคัญสำหรับการกระโดดและพุ่งโจมตีเหยื่อ

ข้อมูลของสมาคมนานาชาติเพื่อแมวใกล้สูญพันธุ์แห่งแคนาดาระบุว่า เสือพูมาอเมริกาเหนือมีความยาวลำตัวประมาณ 100–150 เซนติเมตร หางยาวอีกประมาณ 60–90 เซนติเมตร สูงบริเวณหัวไหล่ประมาณ 60–76 เซนติเมตร และมีน้ำหนักประมาณ 30–80 กิโลกรัม

ส่วนศูนย์วิทยาศาสตร์สัตว์ป่าระบุว่า ตัวผู้โตเต็มวัยสามารถหนักประมาณ 64–79 กิโลกรัม ขณะที่ตัวเมียโดยทั่วไปมีขนาดเล็กกว่าและมักไม่เกินประมาณ 50 กิโลกรัม

ขนาดยังแตกต่างตามภูมิภาค โดยเสือพูมาทางตอนเหนือมักมีขนาดใหญ่กว่าประชากรทางใต้ ขณะที่ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัด ขนโดยทั่วไปมีสีเรียบตั้งแต่สีน้ำตาลทราย น้ำตาลอมแดง ไปจนถึงสีเทาเงิน ส่วนท้อง หน้าอก และด้านในขามีสีอ่อนกว่า ปลายหางมีสีเข้ม ใบหูกลมสั้น และบริเวณรอบปากมีแต้มสีเข้ม

ลูกพูมากลับมีลักษณะต่างจากตัวเต็มวัย เพราะเกิดมาพร้อมจุดสีน้ำตาลเข้มบนลำตัวและหางเป็นปล้อง ก่อนลวดลายเหล่านี้จะค่อย ๆ จางหายเมื่อโตขึ้น

แมวใหญ่ที่ "คำรามไม่ได้"

แม้เสือพูมาจะมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับเสือใหญ่อื่นหลายชนิด แต่กลับไม่สามารถส่งเสียงคำรามแบบสิงโต เสือโคร่ง เสือดาว หรือจากัวร์ได้ ศูนย์วิทยาศาสตร์สัตว์ป่าระบุว่า พูมา ไม่สามารถ Roar หรือคำรามแบบเสือใหญ่ในสกุล Panthera แต่สามารถส่งเสียงได้หลากหลาย ทั้งเสียงร้องคล้ายแมวบ้าน เสียงคราง เสียงขู่ เสียงนกหวีดหรือเสียงจิ๊บ รวมถึงเสียงกรีดร้องที่ดังมาก

เสียงที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเสียงร้องสูงคล้ายมนุษย์กรีดร้อง โดยเฉพาะจากตัวเมียในช่วงเป็นสัด ซึ่งใช้สื่อสารและดึงดูดตัวผู้

สวนสัตว์โทรอนโตระบุว่า ตัวเมียสามารถส่งเสียงร้องดังและแหลมในช่วงพร้อมผสมพันธุ์ เป็นเสียงที่อาจฟังน่าตกใจอย่างมากสำหรับผู้ที่ได้ยินในธรรมชาติยามค่ำคืน

กระโดดไกลกว่า 6 เมตร และทิ้งตัวจากที่สูง 15 เมตรได้

อาวุธสำคัญของเสือพูมาไม่ใช่แค่กรงเล็บหรือเขี้ยว แต่คือ ขาหลัง สวนสัตว์โทรอนโตระบุว่า ขาหลังของพูมามีสัดส่วนยาวมากเมื่อเทียบกับขาหน้า และเป็นหนึ่งในโครงสร้างที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มแมว ทำให้สามารถสร้างแรงส่งมหาศาลในช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาที

เสือพูมาสามารถกระโดดขึ้นในแนวดิ่งได้สูงกว่า 5 เมตร และกระโดดไปข้างหน้าได้ไกลกว่า 6 เมตร รวมถึงสามารถทิ้งตัวจากจุดที่สูงกว่า 15 เมตรลงมายังพื้นโดยไม่บาดเจ็บในสถานการณ์ที่เหมาะสม

เมื่อวิ่งระยะสั้นยังสามารถทำความเร็วได้มากกว่า 56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อวิ่งไล่เหยื่อเป็นระยะทางไกลแบบเสือชีตาห์

จุดแข็งของมันจึงอยู่ที่ การเร่งความเร็วและโจมตีระยะสั้น ขาหลังจะสร้างแรงผลักให้ร่างกายพุ่งเข้าหาเหยื่อ ก่อนใช้ขาหน้ากับกรงเล็บยึดตัว และใช้เขี้ยวกัดบริเวณคอเพื่อสังหาร

นักล่าซุ่มโจมตีที่รอเหยื่อได้เป็นชั่วโมง

เสือพูมาไม่ได้ใช้วิธีวิ่งไล่เหยื่อเป็นระยะทางไกล แต่เป็น Ambush Predator หรือนักล่าแบบซุ่มโจมตี มันสามารถซ่อนตัวอยู่ตามพุ่มไม้ ก้อนหิน หรือภูมิประเทศที่มีสิ่งกำบังเป็นเวลานาน ก่อนค่อย ๆ เข้าใกล้เหยื่อ และพุ่งโจมตีเมื่อระยะห่างเหมาะสม

สายตาเป็นประสาทสัมผัสสำคัญมาก ดวงตามีขนาดใหญ่และเหมาะกับการมองในสภาพแสงน้อย ขณะที่ประสาทการได้ยินก็มีความไวสูง แต่ประสาทรับกลิ่นไม่ได้โดดเด่นเท่ากับสัตว์นักล่ากลุ่มสุนัข

กิจกรรมส่วนใหญ่อยู่ในช่วง พลบค่ำ กลางคืน และรุ่งเช้า ซึ่งเป็นช่วงที่มีความมืดช่วยพรางตัว และตรงกับช่วงที่เหยื่อจำนวนมากออกหากิน

เมื่อฆ่าเหยื่อขนาดใหญ่สำเร็จ พูมามักลากซากไปยังบริเวณที่มีสิ่งกำบัง กินบางส่วนก่อนใช้ใบไม้ กิ่งไม้ หญ้า หรือดินปกคลุมซากไว้ แล้วกลับมากินซ้ำอีกหลายครั้งในวันต่อมา

เสือพูมาอเมริกาเหนือ

"กวาง" อาหารหลักในอเมริกาเหนือ

เสือพูมาเป็นสัตว์กินเนื้อและสามารถล่าเหยื่อได้หลากหลาย ตั้งแต่สัตว์ขนาดเล็กไปจนถึงสัตว์กีบที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวมันเอง ในอเมริกาเหนือ เหยื่อสำคัญที่สุดคือ กวาง โดยสมาคมนานาชาติเพื่อแมวใกล้สูญพันธุ์แห่งแคนาดาระบุว่า กวางสามารถคิดเป็นประมาณ 60–80% ของอาหาร ในหลายพื้นที่

ชนิดเหยื่อมีทั้งกวางหางขาว กวางมิวล์ วาพิติหรือเอลก์ รวมถึงกวางมูส นอกจากนี้ยังสามารถล่าแกะป่า บีเวอร์ กระต่าย เม่น สกังก์ กระรอก โคโยตี และนกได้ตามโอกาส

พื้นที่ที่มีกวางน้อย เช่น ฟลอริดา อาหารจากสัตว์ขนาดเล็กและกลางจึงมีบทบาทมากขึ้น แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการปรับเมนูให้เข้ากับทรัพยากรของแต่ละพื้นที่

ความยืดหยุ่นด้านอาหารเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้พูมาสามารถอยู่รอดในภูมิประเทศหลากหลาย ตั้งแต่ป่าหนาวไปจนถึงทะเลทราย

อยู่ได้ตั้งแต่ป่าสน หนองน้ำ ไปจนถึงทะเลทราย

พูมาเป็นหนึ่งในสัตว์ตระกูลแมวที่ปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมได้กว้างมาก สวนสัตว์โทรอนโตระบุว่า สามารถพบได้ทั้ง ป่าสน ป่าไม้ผลัดใบ ป่าฝน พื้นที่ชุ่มน้ำ ทุ่งหญ้า พุ่มไม้ และพื้นที่กึ่งทะเลทราย ตั้งแต่ระดับน้ำทะเลไปจนถึงพื้นที่สูงประมาณ 4,500 เมตร

สิ่งที่พื้นที่เหล่านี้ต้องมีร่วมกันไม่ใช่ชนิดของป่าที่เฉพาะเจาะจง แต่คือเหยื่อเพียงพอและพื้นที่กำบัง สำหรับการซ่อนตัวและซุ่มล่า

เสือพูมายังสามารถเคลื่อนตามเหยื่อขึ้นหรือลงจากพื้นที่สูงตามฤดูกาล และด้วยความสามารถในการปีนเขา กระโดดและว่ายน้ำ จึงสามารถใช้ภูมิประเทศที่แตกต่างกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ครั้งหนึ่งพูมาเคยมีเขตกระจายพันธุ์ทั่วอเมริกาเหนือ แต่หลังการตั้งถิ่นฐานของชาวยุโรป ประชากรส่วนใหญ่ในฝั่งตะวันออกของสหรัฐฯ ถูกกำจัดไปจากการล่า การวางยา และการสูญเสียถิ่นอาศัย

ปัจจุบันประชากรผสมพันธุ์ที่มั่นคงพบมากในแคนาดาตะวันตก รัฐฝั่งตะวันตกของสหรัฐฯ และประชากรโดดเดี่ยวในฟลอริดา ขณะที่มีสัตว์บางตัวเดินทางกระจายเข้าไปในพื้นที่ทางตะวันออกที่เคยสูญหายไปแล้วเป็นครั้งคราว

ใช้ชีวิตลำพัง อาณาเขตตัวผู้ครอบคลุมตัวเมียหลายตัว

เสือพูมาเป็นสัตว์ สันโดษ ตัวเต็มวัยใช้ชีวิตตามลำพังเกือบตลอดเวลา ยกเว้นช่วงผสมพันธุ์และแม่ที่เลี้ยงลูก

ตัวผู้มักมีพื้นที่หากินขนาดใหญ่ และอาณาเขตหนึ่งสามารถทับซ้อนกับพื้นที่ของตัวเมียหลายตัว ขณะที่ตัวผู้ด้วยกันมักหลีกเลี่ยงการใช้พื้นที่เดียวกันมากเกินไป

พูมาใช้ทั้งปัสสาวะ อุจจาระ กลิ่น และรอยข่วนเพื่อประกาศการใช้พื้นที่ โดยมักสร้างกองดิน ใบไม้ หรือเศษพืชแล้วทิ้งกลิ่นเอาไว้ เป็นสัญญาณให้สัตว์ตัวอื่นรับรู้ว่าเจ้าของพื้นที่อยู่บริเวณใกล้เคียง

การมีพื้นที่กว้างเป็นสิ่งจำเป็น เพราะแม้พูมาจะล่าเหยื่อขนาดใหญ่ได้ แต่สัตว์แต่ละตัวต้องเดินทางอย่างต่อเนื่องเพื่อค้นหาอาหารและคู่ผสมพันธุ์

สมาคมนานาชาติเพื่อแมวใกล้สูญพันธุ์แห่งแคนาดาระบุว่า ความหนาแน่นของพูมาในอเมริกาเหนืออาจอยู่ที่ไม่เกินประมาณ 4 ตัวเต็มวัยต่อพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร ในบางการประเมิน สะท้อนว่านักล่าชนิดนี้ต้องอาศัยพื้นที่จำนวนมากเมื่อเทียบกับจำนวนประชากร

ตั้งท้องราว 3 เดือน ลูกเกิดมามีลายจุด

เสือพูมาสามารถผสมพันธุ์ได้ตลอดปีในพื้นที่ส่วนใหญ่ โดยตัวผู้จะอยู่กับตัวเมียเพียงช่วงสั้น ๆ ขณะพร้อมผสมพันธุ์ ก่อนแยกออกจากกัน และตัวผู้แทบไม่มีบทบาทในการเลี้ยงลูก

ตัวเมียตั้งท้องประมาณ 80–96 วัน และโดยทั่วไปให้กำเนิดลูกประมาณ 2–4 ตัว แม้สามารถพบได้ตั้งแต่ 1–6 ตัวลูกแรกเกิดหนักประมาณ 226–453 กรัม และมีขนสีน้ำตาลอ่อนแต้มจุดสีเข้มทั่วลำตัว แตกต่างอย่างชัดเจนจากตัวเต็มวัยที่แทบไม่มีลวดลาย

ลูกลืมตาเมื่ออายุประมาณ 9–10 วัน เริ่มเดินได้ราว 2 สัปดาห์ และเริ่มกินเนื้อเมื่ออายุประมาณ 6 สัปดาห์ แม้จะยังคงกินนมแม่ต่ออีกหลายเดือน

เมื่ออายุประมาณ 6 เดือน แม่จะเริ่มสอนทักษะการล่า และลูกมักอยู่กับแม่นานถึง 18–24 เดือน ก่อนแยกตัวออกไปสร้างพื้นที่ของตัวเอง

ช่วงที่แยกจากแม่เป็นหนึ่งในช่วงชีวิตที่สำคัญ เพราะเสือพูมาวัยรุ่นอาจต้องเดินทางเป็นระยะทางไกลเพื่อค้นหาพื้นที่ว่างที่ไม่มีตัวเต็มวัยตัวอื่นครอบครอง

นักล่าที่ช่วยควบคุมจำนวนกวาง

ในฐานะนักล่าขนาดใหญ่ เสือพูมามีบทบาทสำคัญต่อระบบนิเวศ โดยเฉพาะการควบคุมจำนวนสัตว์กินพืชอย่างกวาง หากประชากรกวางมีจำนวนมากเกินไป การกินพืชอย่างหนักสามารถลดการฟื้นตัวของต้นไม้และไม้พุ่ม และเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของระบบนิเวศได้ การมีพูมาอยู่ในพื้นที่จึงช่วยสร้างแรงกดดันต่อประชากรเหยื่อและส่งผลต่อการกระจายตัวของสัตว์กินพืชด้วย

พูมายังไม่ได้เป็นผู้ชนะในทุกสถานการณ์ เพราะสามารถเผชิญการแข่งขันหรือถูกฆ่าจากนักล่าขนาดใหญ่อื่น เช่น หมาป่าและหมี โดยเฉพาะเมื่อสัตว์เหล่านี้เข้ามาแย่งซากเหยื่อที่พูมาล่าได้

การรักษาประชากรพูมาจึงไม่ได้หมายถึงการรักษาสัตว์นักล่าเพียงชนิดเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับการรักษาความสัมพันธ์ระหว่างผู้ล่า เหยื่อ และพืชพรรณในระบบนิเวศขนาดใหญ่

จากสัตว์ที่เคยอยู่ทั่วทวีป สู่การหายไปจากอเมริกาตะวันออก

ก่อนการขยายตัวของประชากรมนุษย์จากยุโรป เสือพูมาเคยพบทั่วพื้นที่ส่วนใหญ่ของอเมริกาเหนือ แต่เมื่อปศุสัตว์เพิ่มจำนวนและชุมชนขยายตัว พูมาถูกมองเป็นภัยต่อวัว แกะ และสัตว์เลี้ยง จึงถูกล่า วางกับดัก วางยา และมีการตั้งรางวัลสำหรับการฆ่าในหลายพื้นที่

ผลคือช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ประชากรในพื้นที่ฝั่งตะวันออกของสหรัฐฯ แทบทั้งหมดถูกกำจัดออกจากธรรมชาติ ขณะที่ฝั่งตะวันตกซึ่งมีภูมิประเทศทุรกันดารและพื้นที่ธรรมชาติขนาดใหญ่กว่ายังคงรักษาประชากรไว้ได้

ปัจจุบันพูมาในระดับชนิด Puma concolor ถูกจัดอยู่ในสถานะ Least Concern (LC) หรือ ความเสี่ยงต่ำ ในระดับโลก แต่สถานการณ์ของแต่ละประชากรแตกต่างกันอย่างมาก และพื้นที่หลายแห่งยังมีแนวโน้มประชากรลดลง

ประชากรที่เปราะบางที่สุดกลุ่มหนึ่งคือ Florida Panther ทางตอนใต้ของรัฐฟลอริดา ซึ่งเป็นประชากรขนาดเล็กและโดดเดี่ยวจากพูมากลุ่มอื่นในทวีป

เสือพูมาอเมริกาเหนือ

ถนน เมือง และปศุสัตว์ ปัญหาใหม่ของนักล่าที่ต้องใช้พื้นที่กว้าง

แม้การล่ากำจัดครั้งใหญ่ในอดีตจะลดลง แต่เสือพูมายังต้องเผชิญกับแรงกดดันจากมนุษย์หลายด้าน สำคัญคือ การสูญเสียและแบ่งแยกถิ่นอาศัย จากเมือง ถนน และการพัฒนาพื้นที่ ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งสำหรับสัตว์ที่ต้องใช้พื้นที่หากินขนาดใหญ่

เมื่อพื้นที่ธรรมชาติถูกแบ่งออก เสือวัยรุ่นที่ออกจากแม่ต้องข้ามถนนหรือเดินผ่านพื้นที่มนุษย์เพื่อค้นหาอาณาเขตใหม่ เพิ่มความเสี่ยงจากรถชนและความขัดแย้งกับคน

อีกปัญหาคือการล่าปศุสัตว์ แม้กวางและสัตว์ป่าจะเป็นอาหารหลัก แต่พูมาสามารถจับวัว แกะ หรือสัตว์เลี้ยงได้เมื่อมีโอกาส ทำให้เกิดการฆ่าตอบโต้จากเจ้าของฟาร์มในหลายพื้นที่

สวนสัตว์โทรอนโตระบุว่า มนุษย์ยังคงเป็นภัยคุกคามสำคัญ ทั้งจากการทำลายถิ่นอาศัย การล่า การวางยาและกับดัก ขณะที่บางรัฐทางตะวันตกของสหรัฐฯ ยังอนุญาตให้ล่าพูมาภายใต้ระบบควบคุม

เสือพูมาอเมริกาเหนือจึงเป็นนักล่าที่ดูเหมือนถูกออกแบบมาเพื่อความคล่องตัวแทบทุกด้าน ขาหลังที่ยาวช่วยส่งตัวขึ้นสูงกว่า 5 เมตร หางยาวช่วยรักษาสมดุล ขนาดตัวมากพอจะล่ากวางหรือกวางมูส แต่ยังสามารถปีนต้นไม้ ว่ายน้ำ และเคลื่อนผ่านหน้าผาสูงชันได้อย่างคล่องแคล่ว

ถึงจะไม่มีเสียงคำรามแบบสิงโตหรือเสือโคร่ง แต่ความเงียบกลับเป็นอาวุธสำคัญ เพราะพูมาไม่จำเป็นต้องไล่ล่าให้เหยื่อเห็น สิ่งที่มันต้องการคือ พื้นที่ให้ซ่อนตัว เหยื่อให้ล่า และผืนธรรมชาติที่เชื่อมต่อกันมากพอให้เดินทาง

สำหรับแมวป่าที่ครั้งหนึ่งเคยกระจายอยู่แทบทั่วอเมริกาเหนือ อนาคตจึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับพละกำลังหรือความสามารถในการกระโดด แต่ขึ้นอยู่กับว่า ภูเขา ป่า และทางเชื่อมระหว่างพื้นที่ธรรมชาติจะยังเหลือมากพอให้มันเคลื่อนที่โดยไม่ต้องเผชิญถนน เมือง และมนุษย์มากเกินไปหรือไม่

ที่มา: iNaturalist / Toronto Zoo / Wildlife Science Center / International Society for Endangered Cats (ISEC) Canada

วิดีโอยอดนิยม

ข่าวเด่นในรอบสัปดาห์

ขณะนี้ มีรายการกำลังถ่ายทอดสด คุณสนใจหรือไม่?

เข้มข่าวค่ำ

เข้มข่าวค่ำ

PPTVHD36

เพิ่ม PPTVHD36
ลงในหน้าจอหลักของคุณ