"นกบลูเบิร์ดภูเขา" นกสีฟ้าแห่งอเมริกาเหนือ ทำรังในโพรง แต่เจาะโพรงเองไม่ได้?!

โดย PPTV Online

เผยแพร่

"นกบลูเบิร์ดภูเขา" นกสีฟ้าแห่งอเมริกาเหนือ ตัวผู้สีฟ้าทั้งตัว ส่วนตัวเมียใช้สีเทาช่วยพรางตัว ทำรังในโพรง แต่เจาะโพรงเองไม่ได้ซะงั้น?!

ท่ามกลางทุ่งหญ้าโล่งและเนินเขาของอเมริกาเหนือตะวันตก หากมองเห็นจุดสีฟ้าสดบินขึ้นจากเสารั้ว ก่อนหยุดลอยตัวอยู่กลางอากาศแล้วพุ่งลงไปบนพื้น นั่นอาจเป็น "นกบลูเบิร์ดภูเขา" (Mountain Bluebird) หนึ่งในนกที่มีสีสันโดดเด่นที่สุดของภูมิภาค

นกบลูเบิร์ดภูเขามีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Sialia currucoides อยู่ในวงศ์ Turdidae หรือวงศ์เดียวกับนกเดินดงและโรบิน เป็นหนึ่งในบลูเบิร์ด 3 ชนิดของสกุล Sialia ร่วมกับ Eastern Bluebird และ Western Bluebird โดยชนิดนี้กระจายพันธุ์หลักอยู่ทางตะวันตกของทวีปอเมริกาเหนือ ตั้งแต่อะแลสกาและแคนาดา ลงผ่านสหรัฐฯ ไปจนถึงเม็กซิโก

ความโดดเด่นไม่ได้อยู่ที่สีเพียงอย่างเดียว เพราะต่างจากบลูเบิร์ดชนิดอื่นที่มักนั่งบนกิ่งหรือเสารอจังหวะพุ่งลงจับแมลง นกบลูเบิร์ดภูเขาสามารถ ลอยตัวกลางอากาศคล้ายเหยี่ยวขนาดจิ๋ว ก่อนทิ้งตัวลงจับเหยื่อบนพื้น และยังสามารถไล่จับแมลงที่กำลังบินอยู่กลางอากาศได้ด้วย

นกบลูเบิร์ดภูเขา

ตัวผู้สีฟ้าทั้งตัว ส่วนตัวเมียใช้สีเทาช่วยพรางตัว

ความแตกต่างระหว่างเพศของนกบลูเบิร์ดภูเขามองเห็นได้อย่างชัดเจน ตัวผู้โตเต็มวัยมีขน สีฟ้าสดหรือฟ้าเทอร์ควอยซ์แทบทั้งตัว โดยบริเวณปีกและหางมีสีเข้มกว่าเล็กน้อย ส่วนท้องด้านล่างซีดกว่าและบริเวณใต้โคนหางออกสีขาว ทำให้เมื่อยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าหรือบนยอดเสารั้ว สีของมันโดดเด่นอย่างมาก

ตัวเมียกลับมีสีเรียบกว่ามาก ลำตัวส่วนใหญ่เป็นสีเทาอมน้ำตาล แต่ยังมีสีฟ้าจาง ๆ บริเวณปีกและหาง บางช่วงของปีบริเวณอกอาจมีสีน้ำตาลแดงหรือส้มอ่อนเจืออยู่ ขณะที่ลูกนกและนกวัยอ่อนมีสีใกล้เคียงตัวเมียและอาจมีจุดประปรายตามลำตัว

สีที่แตกต่างกันดังกล่าวเป็นตัวอย่างของ Sexual Dimorphism หรือความแตกต่างทางรูปลักษณ์ระหว่างเพศ โดยตัวผู้ใช้ขนสีสดทั้งในการสื่อสารและดึงดูดคู่ ขณะที่สีเทาน้ำตาลของตัวเมียช่วยให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมมากขึ้น โดยเฉพาะช่วงที่ต้องอยู่ใกล้รังเป็นเวลานาน

แม้สีจะต่างกันมาก แต่ขนาดของทั้งสองเพศใกล้เคียงกัน ลำตัวยาวประมาณ 16–20 เซนติเมตร น้ำหนักเฉลี่ยประมาณ 30 กรัม และมีช่วงปีกกว้างราว 28–36 เซนติเมตร

สีฟ้าไม่ได้เกิดจากเม็ดสีฟ้าในขนนก

ขนสีฟ้าสดของนกบลูเบิร์ดภูเขามีความน่าสนใจตรงที่ไม่ได้เกิดจากเม็ดสีฟ้าโดยตรงแบบที่หลายคนอาจเข้าใจ เช่นเดียวกับนกสีฟ้าหลายชนิด สีเกิดจาก โครงสร้างจุลภาคภายในขนที่กระเจิงและสะท้อนแสงบางช่วงคลื่นกลับเข้าสู่สายตา ทำให้มนุษย์มองเห็นเป็นสีฟ้า ขณะที่เม็ดสีภายในขนไม่ได้มีสีน้ำเงินสดแบบสีที่เห็นจากภายนอก

ด้วยเหตุนี้ ความเข้มของสีจึงเปลี่ยนไปตามสภาพแสง หากตัวผู้อยู่ท่ามกลางแดดจัด ขนสามารถดูเป็นสีฟ้าสดเกือบเรืองแสง แต่เมื่ออยู่ในร่มหรือแสงน้อย สีอาจดูเทาหรือหม่นลงอย่างชัดเจน

ลักษณะนี้ทำให้ภาพของ Mountain Bluebird แตกต่างไปตามสภาพอากาศ เวลา และมุมของแสง แม้จะเป็นนกตัวเดิมก็ตาม

ชื่อนกบลูเบิร์ดภูเขา แต่ไม่ได้อยู่เฉพาะบนภูเขา

ชื่อนกบลูเบิร์ดภูเขาอาจทำให้เข้าใจว่าพบนกชนิดนี้เฉพาะตามยอดเขา แต่ความจริงสิ่งที่มันต้องการมากกว่าความสูงคือ พื้นที่เปิดโล่ง ช่วงฤดูสืบพันธุ์พบได้ตามทุ่งหญ้า ทุ่งพุ่ม Sagebrush ชายป่า ทุ่งหญ้าอัลไพน์ ทุ่งเลี้ยงสัตว์ พื้นที่ป่าที่ถูกไฟไหม้หรือเปิดโล่ง รวมถึงพื้นที่ตัดไม้เก่า โดยสามารถขึ้นไปทำรังที่ระดับความสูงถึงประมาณ 12,500 ฟุต หรือราว 3,800 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล

องค์ประกอบสำคัญคือพื้นที่ต้องค่อนข้างเปิดเพื่อให้นกสามารถมองเห็นและโฉบจับแมลงได้ แต่ยังต้องมีต้นไม้ ตอไม้ เสารั้ว หรือจุดเกาะสำหรับใช้สังเกตเหยื่อ และที่สำคัญที่สุดต้องมี โพรงสำหรับทำรัง

ในฤดูหนาว นกจำนวนมากจะลงจากพื้นที่สูงไปยังบริเวณระดับต่ำกว่า เช่น ทุ่งหญ้า พื้นที่เกษตร พื้นที่พุ่มไม้ และป่าโปร่งที่มีสนจูนิเปอร์ โดยมักหลีกเลี่ยงทะเลทรายที่แห้งแล้งรุนแรงที่สุด

อพยพขึ้นถึงอะแลสกา แล้วลงใต้ถึงเม็กซิโก

นกบลูเบิร์ดภูเขา เป็นนกอพยพ แม้ประชากรบางพื้นที่จะพบได้ตลอดทั้งปี ฤดูร้อนและฤดูสืบพันธุ์ นกกระจายขึ้นไปทางเหนือถึง อะแลสกา แคนาดาตะวันตก และพื้นที่ภูเขาของสหรัฐฯ ฝั่งตะวันตก ก่อนประชากรจำนวนมากจะเคลื่อนลงใต้ในฤดูหนาว บางส่วนเดินทางไกลถึงเม็กซิโก

ข้อมูลแบบจำลองของ eBird แบ่งช่วงฤดูสืบพันธุ์หลักประมาณ 19 เมษายน–30 สิงหาคม ตามด้วยการอพยพหลังฤดูสืบพันธุ์ในเดือนกันยายนถึงพฤศจิกายน ก่อนเข้าสู่ฤดูหนาว และเริ่มอพยพกลับขึ้นเหนืออีกครั้งตั้งแต่กลางเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน

กรมสัตว์ป่าเนวาดาระบุว่า ในนีวาดาสามารถพบนกชนิดนี้ทั่วรัฐ โดยเฉพาะตามทุ่งหญ้าบนภูเขา ป่าอัลไพน์ และทุ่งหญ้าเปิด รวมถึงพื้นที่ป่าที่ผ่านไฟไหม้ ซึ่งมักมีโครงสร้างเหมาะทั้งสำหรับหาอาหารและทำรัง

นักล่าแมลงที่ลอยตัวกลางอากาศได้

แม้รูปร่างจะเป็นนกร้องเพลงขนาดเล็ก แต่วิธีหาอาหารของ Mountain Bluebird บางครั้งกลับดูคล้ายเหยี่ยว วิธีทั่วไปคือเกาะบน เสารั้ว กิ่งไม้ สายไฟ หรือยอดพุ่มไม้ มองหาการเคลื่อนไหวบนพื้น ก่อนพุ่งลงจับเหยื่อแล้วกลับขึ้นมาบนจุดเกาะอีกครั้ง

แต่วิธีที่โดดเด่นกว่าคือการบินขึ้นแล้ว Hover หรือลอยตัวอยู่กลางอากาศ คล้าย American Kestrel ก่อนลดระดับหรือทิ้งตัวลงไปหาแมลงบนพื้น นอกจากนี้ยังสามารถใช้วิธี Hawking คือไล่จับแมลงที่กำลังบินอยู่กลางอากาศโดยตรง

การลอยตัวและการบินพุ่งไปมาใช้พลังงานสูงกว่าการนั่งรอบนจุดเกาะมาก โดยข้อมูลจากห้องปฏิบัติการวิทยานกคอร์เนลล์ระบุว่า การล่าแบบดังกล่าวสามารถใช้พลังงานมากกว่าการล่าจากจุดเกาะประมาณ 4–8 เท่า นกจึงมักหันมาใช้วิธีนี้มากขึ้นเมื่ออาหารหาได้ยากหรือไม่มีจุดเกาะที่เหมาะสม

ฤดูร้อนกินแมลง ฤดูหนาวเปลี่ยนไปกินผลไม้

อาหารของนกบลูเบิร์ดภูเขาเปลี่ยนไปตามฤดูกาล ในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน โดยเฉพาะช่วงเลี้ยงลูก อาหารหลักคือ แมลงและสัตว์ขาปล้อง เช่น ด้วง ตั๊กแตน หนอนผีเสื้อ แมลงวัน และแมงมุม โดยลูกนกในรังได้รับอาหารอย่างด้วงและตั๊กแตนเป็นหลัก

อาหารโปรตีนสูงช่วยให้ลูกนกเติบโตอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันการล่าแมลงจำนวนมากทำให้นกชนิดนี้มีบทบาทช่วยควบคุมประชากรแมลงตามทุ่งหญ้าและพื้นที่เกษตร

เมื่อเข้าสู่ฤดูหนาวและแมลงลดจำนวนลง นกจะเพิ่มผลไม้ขนาดเล็กเข้ามาในอาหาร เช่น จูนิเปอร์เบอร์รี เอลเดอร์เบอร์รี องุ่น เคอร์แรนต์ และผลหรือเมล็ดจากพืชชนิดต่าง ๆ

ช่วงนอกฤดูสืบพันธุ์จึงสามารถพบฝูง Mountain Bluebird รวมตัวอยู่ตามพุ่มจูนิเปอร์ที่เต็มไปด้วยผลไม้ และบางครั้งหากินร่วมกับ Western Bluebird, American Robin และ Cedar Waxwing ได้

นกบลูเบิร์ดภูเขา

จากนกที่อยู่เป็นคู่ สู่ฝูงมากกว่า 30 ตัว

พฤติกรรมทางสังคมของนกบลูเบิร์ดภูเขาเปลี่ยนไปตามฤดูกาล ช่วงฤดูผสมพันธุ์ นกบลูเบิร์ดภูเขามักอยู่เป็นคู่และปกป้องบริเวณรัง แต่หลังลูกเริ่มออกจากรังและฤดูสืบพันธุ์สิ้นสุดลง จะเริ่มเกิดฝูงขนาดใหญ่ขึ้น

ห้องปฏิบัติการวิทยานกคอร์เนลล์ระบุว่า หลังฤดูสืบพันธุ์สามารถพบฝูง 30 ตัวหรือมากกว่า โดยช่วงแรกฝูงมักประกอบด้วยครอบครัวหนึ่งหรือหลายครอบครัว ก่อนนกตัวเต็มวัยที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จในการสืบพันธุ์จะเข้ามารวมกลุ่มภายหลัง

กรมสัตว์ป่าเนวาดาระบุว่าสามารถพบฝูงประมาณ 50 ตัว ได้เช่นกัน โดยเฉพาะนอกช่วงทำรัง การรวมฝูงช่วยให้นกค้นหาอาหารได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น และเมื่อเข้าสู่ช่วงอพยพยังทำให้สัตว์จำนวนมากเดินทางไปตามแหล่งอาหารหรือพื้นที่พักในทิศทางเดียวกัน

ทำรังในโพรง แต่เจาะโพรงเองไม่ได้ซะงั้น?!

หนึ่งในข้อจำกัดสำคัญที่สุดของนกบลูเบิร์ดภูเขา คือ แม้มันต้องวางไข่ในโพรง แต่กลับไม่สามารถเจาะโพรงในต้นไม้ด้วยตัวเอง ในธรรมชาติจึงต้องพึ่งโพรงที่เกิดขึ้นเอง หรือโพรงเก่าที่นกหัวขวานและสัตว์ชนิดอื่นสร้างทิ้งไว้ รวมถึงรอยแตกตามหินและสิ่งปลูกสร้างบางแห่ง

ตัวผู้เป็นฝ่ายออกสำรวจโพรงหลายแห่งภายในอาณาเขต จากนั้นจะแสดงตำแหน่งให้ตัวเมียตรวจสอบ แต่ผู้ตัดสินใจเลือกโพรง คือ ตัวเมีย

สิ่งที่น่าสนใจคือ การศึกษาพฤติกรรมชี้ว่า ตัวเมียให้ความสำคัญกับ คุณภาพและตำแหน่งของโพรง มากกว่าความโดดเด่นของตัวผู้ ไม่ว่าจะเป็นเสียงร้อง ความสามารถในการบิน หรือรูปลักษณ์ก็ตาม สำหรับนกชนิดนี้ การมีบ้านดีจึงอาจมีความสำคัญต่อความสำเร็จในการหาคู่ไม่น้อยไปกว่าการมีขนสีฟ้าสวย

ตัวผู้แสร้างว่าสร้างรัง ที่ลงมือจริงคือตัวเมีย!

หลังตัวเมียเลือกโพรงแล้ว หน้าที่การสร้างรังเกือบทั้งหมดตกอยู่กับมัน ตัวเมียจะนำ หญ้าแห้ง ลำต้นพืช เปลือกไม้เส้นเล็ก ขนสัตว์ หรือขนนก เข้าไปวางเป็นฐาน ก่อนกดตรงกลางให้กลายเป็นถ้วยขนาดเล็กสำหรับวางไข่ กระบวนการอาจใช้เวลาตั้งแต่หลายวันจนมากกว่าหนึ่งสัปดาห์

ส่วนตัวผู้มีพฤติกรรมที่ดูคล้ายช่วยสร้างรัง แต่บางครั้งกลับเป็นเพียงการแสดง มีการพบตัวผู้ทำท่าคาบวัสดุไปยังโพรง ทั้งที่ไม่ได้ถืออะไรอยู่จริง หรือคาบวัสดุมาแล้วปล่อยทิ้งระหว่างทาง คล้ายกับกำลังแสดงให้ตัวเมียเห็นว่ามีส่วนร่วมกับการสร้างบ้าน แม้ผู้ลงมือสร้างจริงแทบทั้งหมดจะเป็นตัวเมีย

ตัวผู้ไม่ได้ไร้บทบาทเสียทีเดียว เพราะมีหน้าที่ปกป้องอาณาเขต และในช่วงที่ตัวเมียกกไข่หรือดูแลลูกเล็ก ยังสามารถนำอาหารกลับมาป้อนคู่ของตัวเองได้

วางไข่ 4–8 ฟอง ลูกอยู่ในรังไม่ถึงหนึ่งเดือน

หนึ่งครอกมีไข่ประมาณ 4–8 ฟอง โดยไข่มักเป็นสีฟ้าอ่อนหรือฟ้าอมขาว ไม่มีลวดลาย และบางครั้งอาจพบไข่สีขาวล้วน ตัวเมียออกไข่ประมาณวันละ 1 ฟอง และทำหน้าที่กกไข่เป็นหลักประมาณ 2 สัปดาห์ ก่อนลูกฟักออกมาในสภาพยังไม่มีขนมากนักและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

หลังจากนั้นพ่อและแม่จะหาแมลงกลับมาป้อนอย่างต่อเนื่อง ลูกใช้เวลาในรังประมาณ 18–21 วัน ก่อนเริ่มบินออกจากโพรง แต่ยังต้องพึ่งพาพ่อแม่ต่ออีกระยะหนึ่งจนสามารถหาอาหารด้วยตัวเองได้เต็มที่

ในพื้นที่ที่ฤดูสืบพันธุ์ยาวพอ คู่หนึ่งสามารถมีลูกได้ 1–2 ครอกต่อปี ขณะที่กรมสัตว์ป่าเนวาดาระบุว่าประชากรในรัฐสามารถทำรังระหว่างเดือนเมษายนถึงกันยายนและมักมีลูก 2 ครอกในหนึ่งฤดู

"บ้านกล่อง" ของมนุษย์ช่วยเพิ่มพื้นที่ทำรัง

เพราะนกบลูเบิร์ดภูเขาเจาะโพรงเองไม่ได้ การขาดแคลนต้นไม้เก่าและโพรงธรรมชาติจึงกลายเป็นข้อจำกัดต่อประชากร แต่สัตว์ชนิดนี้ปรับตัวเข้ากับ Nest Box หรือกล่องรังเทียม ได้ดีมาก

พื้นที่ทุ่งหญ้า ฟาร์ม และเส้นทางในชนบทหลายแห่งของอเมริกาเหนือจึงมีการติดตั้งกล่องรังตามเสารั้วและแนวพื้นที่เปิด เพื่อเพิ่มตำแหน่งทำรังให้บลูเบิร์ด โดยเฉพาะบริเวณที่มีอาหารเพียงพอแต่ต้นไม้มีโพรงน้อย

ข้อมูลจำนวนมากที่นักวิทยาศาสตร์รู้เกี่ยวกับการสืบพันธุ์ของนกบลูเบิร์ดภูเขาก็มาจากการศึกษาในกล่องรังเหล่านี้

อย่างไรก็ตาม โพรงเป็นทรัพยากรที่มีการแข่งขันสูง เพราะนกชนิดนี้ต้องแย่งพื้นที่กับ Western Bluebird, Eastern Bluebird, Tree Swallow รวมถึงชนิดต่างถิ่นอย่าง European Starling และ House Sparrow

การมาถึงพื้นที่ทำรังเร็วในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิจึงสร้างข้อได้เปรียบ เพราะช่วยให้ Mountain Bluebird ยึดครองโพรงที่เหมาะสมก่อนคู่แข่งบางชนิดจะเดินทางมาถึง

กล่องรังไม่ได้แค่ให้บ้าน แต่ช่วยประชากรได้จริง

ในอดีตนกบลูเบิร์ดภูเขาพึ่งพาโพรงตามต้นไม้ที่นกหัวขวานเจาะทิ้งไว้เป็นหลัก แต่การเปลี่ยนแปลงป่าและการจัดการพื้นที่ของมนุษย์ทำให้จำนวนต้นไม้ที่เหมาะกับการทำรังลดลงในบางภูมิภาค การติดตั้งกล่องรังในพื้นที่เปิดที่เหมาะสมจึงช่วยเพิ่มตำแหน่งสำหรับสืบพันธุ์ และถูกมองว่าเป็นหนึ่งในปัจจัยที่สนับสนุนประชากรในหลายพื้นที่

แต่การติดตั้งกล่องเพียงอย่างเดียวไม่ได้รับประกันความสำเร็จ ตำแหน่งควรอยู่ในพื้นที่เปิด ห่างจากป่าทึบและบริเวณที่มีการใช้สารกำจัดศัตรูพืชมาก ทางเข้าควรหลบลมหลักและไม่รับแสงแดดร้อนจัดช่วงบ่าย รวมทั้งอาจต้องมีอุปกรณ์ป้องกันผู้ล่าที่พยายามเข้าไปกินไข่หรือลูกนก

การอนุรักษ์นกชนิดนี้จึงเป็นตัวอย่างว่าบางครั้ง “บ้าน” ขนาดเล็กเพียงกล่องเดียวสามารถมีความสำคัญต่อวงจรชีวิตของสัตว์ทั้งครอบครัวได้

นกประจำรัฐของทั้งไอดาโฮและเนวาดา

สีฟ้าสดของนกบลูเบิร์ดภูเขา ทำให้นกชนิดนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ที่ได้รับความนิยมในพื้นที่ทางตะวันตกของสหรัฐฯปัจจุบัน มันได้รับเลือกเป็น นกประจำรัฐของไอดาโฮและเนวาดา โดยเนวาดารับรองนกบลูเบิร์ดภูเขาเป็นนกประจำรัฐ และสามารถพบได้ทั่วพื้นที่ภูเขาของรัฐ

สีฟ้าของนกบลูเบิร์ดภูเขายังมีความเชื่อมโยงกับภาพของความสุขและความหวังในวัฒนธรรมตะวันตก จนคำว่า “Bluebird of Happiness” ปรากฏอยู่ในบทกวี เพลง และวรรณกรรมจำนวนมาก แม้แนวคิดดังกล่าวไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะนกบลูเบิร์ดภูเขาเพียงชนิดเดียวก็ตาม

ความโดดเด่นของสีทำให้ตัวผู้เป็นหนึ่งในนกที่นักดูนกตามหาง่าย หากอยู่ในถิ่นอาศัยที่เหมาะสม เพราะมักเลือกเกาะอยู่ตามจุดเปิด เช่น เสารั้ว ยอดไม้ และสายไฟ แทนการซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้หนาทึบ

ยังอยู่ในสถานะ "ความเสี่ยงต่ำ" ประชากรบนโลกมีหลักล้าน

ปัจจุบัน นกบลูเบิร์ดภูเขาถูกจัดอยู่ในสถานะ Least Concern (LC) หรือ ความเสี่ยงต่ำ ตามบัญชีแดงของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ ข้อมูลที่ห้องปฏิบัติการวิทยานกคอร์เนลล์รวบรวมจาก Partners in Flight ประเมินประชากรผสมพันธุ์ทั่วโลกไว้ประมาณ 5.6 ล้านตัว และจัดเป็นนกที่มีความกังวลด้านการอนุรักษ์ค่อนข้างต่ำ ขณะที่ข้อมูลสำรวจช่วงปี 1966–2019 ระบุว่าประชากรโดยรวมค่อนข้างทรงตัว

กรมสัตว์ป่าเนวาดาก็จัดสถานะภาพรวมไว้ในกลุ่ม Least Concern แต่ยังระบุภัยสำคัญคือ การเสื่อมโทรม การแบ่งแยก และการสูญเสียถิ่นอาศัย สถานการณ์ในแต่ละพื้นที่จึงไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด โดยเฉพาะบริเวณที่มีต้นไม้ขนาดเล็กเกินกว่าจะเกิดโพรง หรือการจัดการป่าและพื้นที่เกษตรทำให้ตำแหน่งทำรังตามธรรมชาติลดลง ประชากรสามารถลดจำนวนได้แม้อาหารในพื้นที่จะยังมีอยู่

นกบลูเบิร์ดภูเขา

ที่มา: Cornell Lab of Ornithology – All About Birds / eBird / Nevada Department of Wildlife

วิดีโอยอดนิยม

ข่าวเด่นในรอบสัปดาห์

ขณะนี้ มีรายการกำลังถ่ายทอดสด คุณสนใจหรือไม่?

EXCLUSIVE Talk คุยข้ามช็อต

EXCLUSIVE Talk คุยข้ามช็อต

PPTVHD36

เพิ่ม PPTVHD36
ลงในหน้าจอหลักของคุณ