หน้าผาเกือบตั้งฉาก ทางเดินแคบเพียงไม่กี่เซนติเมตร หรือพื้นหินที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็ง อาจเป็นเส้นทางที่สัตว์จำนวนมากพยายามหลีกเลี่ยง แต่สำหรับ "แพะภูเขา" (Mountain Goat) ภูมิประเทศเหล่านี้กลับเป็นบ้านที่ช่วยให้มันอยู่รอดจากผู้ล่า
แพะภูเขามีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Oreamnos americanus เป็นสัตว์กีบคู่ในวงศ์ Bovidae มีถิ่นกำเนิดเฉพาะตามภูเขาสูงทางตะวันตกของอเมริกาเหนือ ตั้งแต่รัฐวอชิงตัน ไอดาโฮ และมอนแทนา ผ่านแคนาดาตะวันตกขึ้นไปถึงยูคอนและอะแลสกา โดยมักพบตามเขต Subalpine และ Alpine ที่เต็มไปด้วยหน้าผา โขดหิน และทางลาดชัน
แม้ชื่อสามัญจะมีคำว่า "Goat" แต่สัตว์ชนิดนี้ ไม่ใช่แพะแท้ในสกุล Capra ซึ่งรวมถึงแพะป่าและบรรพบุรุษของแพะบ้าน หากเป็นสัตว์ในกลุ่มที่มักเรียกว่า "Goat-antelope" หรือแพะ-แอนทีโลป และมีความใกล้ชิดกับสัตว์อย่างเลียงผา กอรัล ชามัวร์ และทาคินมากกว่า
ชื่อแพะ แต่ไม่ใช่ "แพะแท้"
แพะภูเขาอยู่ในสกุล Oreamnos และเป็น สมาชิกที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงชนิดเดียวของสกุลนี้ ชื่อ Oreamnos มาจากคำภาษากรีกที่เกี่ยวข้องกับภูเขา และลูกแกะ สะท้อนรูปลักษณ์ขนขาวและวิถีชีวิตบนภูเขาสูงได้อย่างตรงตัว
แม้แพะภูเขากับแพะบ้านจะอยู่ในวงศ์ Bovidae และวงศ์ย่อย Caprinae เหมือนกัน แต่สายวิวัฒนาการแยกออกจากกันมานานหลายล้านปี ญาติที่มีรูปร่างและวิถีชีวิตใกล้เคียงกว่ากลับเป็นสัตว์ภูเขาของเอเชียและยุโรปอย่างชามัวร์ กอรัล เลียงผา และทาคิน
กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า แพะภูเขาเป็นตัวแทนเพียงชนิดเดียวในอเมริกาเหนือของกลุ่มสัตว์กีบภูเขาที่ในอดีตเรียกว่า Rupicaprinae หรือ "Rock Goats" ซึ่งโดดเด่นด้วยเขาที่ค่อนข้างสั้นและความสามารถในการใช้ชีวิตบนพื้นที่ขรุขระ
แม้จะเป็นสัตว์ขนาดใหญ่ที่สะดุดตาด้วยขนสีขาว แต่กลับได้รับการบรรยายทางวิทยาศาสตร์ค่อนข้างช้าในปี 1816 และจนถึงปัจจุบัน กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสกายังจัดให้เป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ของอเมริกาเหนือที่ได้รับการศึกษาน้อยที่สุดชนิดหนึ่ง
ขนขาวสองชั้น ทนหนาวถึง -46°C
การใช้ชีวิตเหนือแนวต้นไม้หมายความว่า แพะภูเขาต้องเผชิญลมแรง หิมะ และอุณหภูมิติดลบเป็นเวลานาน ร่างกายจึงถูกห่อหุ้มด้วย ขนสองชั้น ชั้นในเป็นขนอ่อนละเอียดและหนาแน่นสำหรับกักเก็บความร้อน ส่วนชั้นนอกประกอบด้วยขนที่ยาวกว่าและมีโพรงภายใน ช่วยป้องกันลมและความชื้น
ขนฤดูหนาวสามารถยาวมาก โดยกรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า ขนตามแนวสันหลัง สะโพก ไหล่ และคอบางส่วนยาวได้ถึง 8 นิ้ว หรือมากกว่า 20 เซนติเมตร ส่วนขนยาวตามขาทำให้ดูคล้ายสวมกางเกงขนฟู
ขนเหล่านี้ช่วยให้สัตว์ทนต่ออุณหภูมิฤดูหนาวได้ต่ำถึงประมาณ -46 องศาเซลเซียส และลมแรงถึงประมาณ 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เมื่อฤดูร้อนมาถึง ขนหนากลับกลายเป็นภาระ แพะภูเขาจึงเริ่มผลัดขนตั้งแต่ราวเดือนมิถุนายน โดยมักถูตัวกับก้อนหินและต้นไม้เพื่อกำจัดขนเก่า ก่อนมีขนฤดูร้อนที่สั้นและเรียบขึ้นในเดือนกรกฎาคม และค่อย ๆ สร้างขนฤดูหนาวชุดใหม่จนสมบูรณ์อีกครั้งราวกลางเดือนตุลาคม
ตัวผู้หนักได้กว่า 170 กิโลกรัม แต่ยังยืนบนหน้าผาได้
รูปร่างภายนอกของตัวผู้และตัวเมียค่อนข้างคล้ายกัน ทั้งคู่มีขนสีขาว เคราบริเวณคาง หางสั้น และเขาสีดำเรียวยาวที่โค้งไปด้านหลัง ความแตกต่างสำคัญคือ ขนาด
กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า ตัวเมียโตเต็มวัยมีน้ำหนักเฉลี่ยประมาณ 82 กิโลกรัม ส่วนตัวผู้เฉลี่ยประมาณ 127 กิโลกรัม ในช่วงปลายฤดูร้อน หรือใหญ่กว่าตัวเมียราว 40%
ตัวผู้วัยสมบูรณ์หลายตัวหนักเกิน 136 กิโลกรัม และตัวผู้ขนาดใหญ่ที่สุดที่หน่วยงานเคยชั่งมีน้ำหนักถึง 385 ปอนด์ หรือราว 175 กิโลกรัม
เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกให้ช่วงน้ำหนักโดยรวมประมาณ 45–136 กิโลกรัม และความสูงที่หัวไหล่ประมาณ 3.5 ฟุต หรือราว 1.07 เมตร แต่แม้จะมีน้ำหนักเท่ากับมนุษย์ผู้ใหญ่ 2 คน ร่างกายกลับสามารถทรงตัวบนสันหินที่แคบอย่างน่าทึ่ง
ความลับอยู่ใต้เท้า "รองเท้าปีนเขาจากธรรมชาติ"
หากขนหนาคือเครื่องมือรับมือความหนาว กีบคืออวัยวะที่ทำให้แพะภูเขาครองหน้าผาได้ กีบเป็นแบบแยกออกเป็น 2 นิ้ว และสามารถกางออกจากกันเพื่อเพิ่มพื้นที่สัมผัสพื้น ช่วยกระจายน้ำหนักและรักษาสมดุล
บริเวณขอบกีบมีเคราตินแข็งสำหรับเกี่ยวกับขอบหิน ขณะที่ตรงกลางมี แผ่นเนื้อนุ่มและหยาบ ซึ่งช่วยสร้างแรงเสียดทาน คล้ายพื้นรองเท้าปีนเขาตามธรรมชาติ
กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสกาอธิบายว่า โครงสร้างดังกล่าวทำให้แพะสามารถยึดเกาะแม้แต่รอยแตกเล็ก ๆ บนหินแกรนิต พร้อมกับเพิ่มพื้นที่สัมผัสกับพื้นผิวให้มากที่สุด
นอกจากนั้น ปลายเท้ายังมี Dewclaw ที่ช่วยลดการลื่นไถล ขณะที่กล้ามเนื้อหัวไหล่และคอทรงพลังช่วยดันลำตัวขึ้นทางลาดสูง มีรายงานว่าแพะภูเขาสามารถเคลื่อนตัวบนทางลาดชันมากกว่า 60 องศา และเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกระบุว่าสามารถกระโดดได้ไกลเกือบ 12 ฟุต หรือประมาณ 3.7 เมตร ในครั้งเดียว
หน้าผาไม่ใช่อุปสรรค แต่คือกำแพงป้องกันผู้ล่า
เหตุผลที่แพะภูเขาเลือกพื้นที่ซึ่งดูอันตรายสำหรับสัตว์อื่น ไม่ได้มีเพียงเรื่องอาหาร หน้าผาคือระบบป้องกันตัว ผู้ล่าตามธรรมชาติมีทั้งหมาป่า หมีดำ หมีสีน้ำตาล วูล์ฟเวอรีน ลิงซ์ และพูมา แต่สัตว์เหล่านี้ส่วนใหญ่ติดตามแพะขึ้นไปบนหน้าผาชันได้ยากกว่า
ด้วยเหตุนี้ แพะภูเขาจึงมักหลีกเลี่ยงการลงมายังพื้นที่ต่ำ ยกเว้นเมื่ออาหารขาดแคลน สภาพอากาศบังคับ หรือจำเป็นต้องเดินทางไปยังแหล่งแร่ธาตุ
พูมาเป็นหนึ่งในผู้ล่าที่น่ากลัวที่สุด เพราะทั้งมีพละกำลังมากพอจะจัดการแพะโตเต็มวัย และยังเคลื่อนที่ตามภูมิประเทศหินได้คล่องกว่านักล่าขนาดใหญ่อื่น ส่วนลูกแพะยังอาจตกเป็นเหยื่อของนกล่าเหยื่อขนาดใหญ่ เช่น อินทรีหัวขาวและอินทรีทอง ตัวเมียจึงไม่ได้เพียงพาลูกหนีขึ้นหน้าผาเท่านั้น แต่ยังมีพฤติกรรมยืนต่ำกว่าลูกบนทางลาด เพื่อช่วยป้องกันไม่ให้ลูกพลัดตกลงมา
เขาดำไม่ได้มีไว้ประดับ และทั้งตัวผู้-ตัวเมียมีเหมือนกัน
ต่างจากสัตว์กีบบางกลุ่มที่มีเขาเฉพาะเพศผู้ แพะภูเขา ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีเขา เขามีสีดำ เรียว แหลม และโค้งไปด้านหลัง ความยาวประมาณ 15–28 เซนติเมตร และไม่ผลัดทิ้งในแต่ละปีเหมือนเขากวาง แต่จะเติบโตต่อเนื่องและเกิดวงการเจริญเติบโตซึ่งสามารถใช้ช่วยประมาณอายุได้
เขาของตัวเมียมีความยาวใกล้เคียงตัวผู้ แต่โดยทั่วไปจะเรียวกว่า และช่วงปลายโค้งย้อนหลังมากกว่า ช่วงฤดูผสมพันธุ์ ตัวผู้สามารถใช้เขาต่อสู้กันเพื่อเข้าถึงตัวเมีย และบาดแผลจากเขาสามารถรุนแรงได้ แต่ตัวเมียเองก็ใช้เขาได้อย่างมีประสิทธิภาพไม่แพ้กัน โดยเฉพาะเมื่อต้องปกป้องลูกหรือแข่งขันกับตัวเมียตัวอื่นเรื่องพื้นที่และอาหาร
ความแหลมของเขาทำให้ผู้ล่าก็ต้องระวัง โดยมีกรณีในปี 2021 ที่แพะภูเขาตัวหนึ่งในอุทยานแห่งชาติโยโฮ ประเทศแคนาดา ใช้เขาแทงหมีกริซลีที่เข้าจู่โจมจนตาย
ฤดูร้อนกินหญ้า ฤดูหนาวมีอะไรก็กินตามที่หาได้
แพะภูเขาเป็นสัตว์กินพืช แต่ไม่ได้มีเมนูคงที่ตลอดปี ในฤดูร้อน มันใช้เวลาตามทุ่งอัลไพน์ กิน กก พืชล้มลุก และพุ่มไม้เตี้ย ขณะที่เมื่อฤดูหนาวมาถึงและหิมะปกคลุมพืชบนพื้นที่สูง รูปแบบการกินจะเปลี่ยนจากการเล็มหญ้าไปเป็นการกินใบและกิ่งไม้มากขึ้น
อาหารในฤดูหนาวอาจรวมถึงบลูเบอร์รี เฮมล็อก และไลเคน โดยชนิดอาหารขึ้นอยู่กับสิ่งที่ยังเข้าถึงได้เหนือหรือใต้หิมะ โดยรวมอาหารประกอบด้วยหญ้า พืชล้มลุก กก เฟิร์น มอส ไลเคน รวมถึงใบและกิ่งของพุ่มไม้หรือสนเตี้ย ๆ
บางพื้นที่แพะภูเขาจะเดินทางตามฤดูกาลไปยัง แหล่งดินโป่งหรือ Mineral Lick เพื่อเลียแร่ธาตุ โดยการเดินทางอาจต้องลงจากหน้าผาสูง ข้ามป่า หรือเคลื่อนที่หลายกิโลเมตรไปยังพื้นที่ต่ำกว่า
ฤดูหนาวอาจต้องลงจากภูเขาเพื่อเอาชีวิตรอด
แม้แพะภูเขาจะดูเป็นเจ้าของโลกเหนือแนวต้นไม้ แต่ฤดูหนาวคือบททดสอบครั้งใหญ่ เมื่อหิมะหนามากจนอาหารถูกปกคลุม สัตว์บางประชากรจะเคลื่อนลงจากพื้นที่ Alpine ไปยังระดับต่ำใกล้หรือใต้แนวต้นไม้ เพื่อหาอาหารและพื้นที่ซึ่งช่วยบังลม
ในพื้นที่ชายฝั่งของอะแลสกา แพะภูเขาสามารถลงมาใช้ป่าเก่าแก่ในระดับต่ำเป็นพื้นที่ฤดูหนาว ส่วนประชากรในพื้นที่ตอนในอาจเลือกอยู่บนสันเขาที่ลมพัดแรง เพราะลมช่วยเป่าหิมะออกจนยังสามารถเข้าถึงพืชด้านล่างได้
ความสามารถในการเปลี่ยนระดับความสูงตามฤดูกาลจึงสำคัญอย่างมาก เพราะแม้ร่างกายจะทนหนาวจัดได้ แต่ถ้าหิมะหนาเกินไปจนหาอาหารไม่ได้ การอยู่บนพื้นที่สูงต่อไปก็อาจไม่คุ้มกับพลังงานที่สูญเสีย
กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า ปริมาณหิมะในฤดูหนาวเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่สุดที่กำหนดจำนวนประชากร เพราะฤดูหนาวรุนแรงสามารถลดอัตราการรอดชีวิตของตัวเต็มวัยได้อย่างมาก
ตัวเมียอยู่เป็นฝูง ตัวผู้ส่วนใหญ่อยู่ลำพัง
รูปแบบสังคมของแพะภูเขาแตกต่างกันระหว่างเพศ ตัวเมีย หรือ Nanny มักอยู่รวมกับลูกและสัตว์วัยอ่อน เกิดเป็นกลุ่มอนุบาลที่ในบางช่วงอาจมีสมาชิกจำนวนมาก ขณะที่ตัวผู้ หรือ Billy มักแยกตัวออกมาอยู่เพียงลำพังหรือรวมเป็นกลุ่มตัวผู้ขนาดเล็ก
เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกระบุว่า กลุ่มตัวเมียและลูกอาจมีสมาชิกได้ถึงประมาณ 20 ตัว ส่วนข้อมูลบางพื้นที่พบกลุ่มอนุบาลขนาดใหญ่กว่านั้นได้เช่นกัน
ตัวผู้จะกลับเข้ามาหาตัวเมียมากขึ้นเมื่อเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์ การแข่งขันในฝูงไม่ได้เกิดเฉพาะตัวผู้ เพราะตัวเมียเองมีระบบลำดับชั้นทางสังคมชัดเจนและสามารถต่อสู้เพื่อแย่งอาหารหรือพื้นที่ที่ดี โดยก้มหัวเข้าหากันและใช้เขาเป็นอาวุธ
บางครั้งความก้าวร้าวระหว่างตัวเมียอาจรุนแรงกว่าการปะทะระหว่างตัวผู้เสียอีก เพราะตัวเมียต้องแข่งขันทั้งเรื่องอาหาร พื้นที่ปลอดภัย และทรัพยากรสำหรับลูก
ฤดูรัก ตัวผู้เดินทางไกลเพื่อตามหาตัวเมีย
ฤดูผสมพันธุ์ หรือ Rut เกิดขึ้นตั้งแต่ประมาณ ปลายเดือนตุลาคมถึงต้นเดือนธันวาคม ในช่วงนี้ตัวผู้สามารถเดินทางออกจากพื้นที่ประจำเป็นระยะทางไกลเพื่อค้นหาตัวเมียที่พร้อมผสมพันธุ์ และระบบผสมพันธุ์โดยทั่วไปเป็นแบบ Polygynous คือ ตัวผู้หนึ่งตัวสามารถผสมพันธุ์กับตัวเมียหลายตัว
ตัวผู้วัยประมาณ 5–10 ปี มักมีบทบาทในการสืบพันธุ์มากที่สุด เพราะมีทั้งขนาดร่างกายและประสบการณ์เพียงพอจะแข่งขันกับตัวผู้ตัวอื่น ก่อนผสมพันธุ์ ตัวผู้สามารถจ้องตัวเมียเป็นเวลานาน ขุดพื้นดินเป็นหลุมสำหรับแสดงพฤติกรรมช่วง Rut และแข่งขันกันด้วยการข่มหรือใช้เขาปะทะกัน
แม้เขาจะดูสั้นกว่าสัตว์กีบหลายชนิด แต่ปลายที่เรียวแหลมสามารถสร้างบาดแผลลึกได้ การต่อสู้จึงอาจจบลงด้วยการบาดเจ็บจากเขาในบางครั้ง
ตั้งท้องราว 6 เดือน ส่วนใหญ่คลอดลูกเพียงตัวเดียว
หลังผสมพันธุ์ ตัวเมียตั้งท้องประมาณ 180 วัน หรือราว 6 เดือน เมื่อใกล้คลอดในช่วงกลางถึงปลายเดือนพฤษภาคม ตัวเมียจะแยกตัวออกจากฝูงและเลือกพื้นที่ขรุขระหรือหน้าผาที่ค่อนข้างโดดเดี่ยวสำหรับให้กำเนิดลูก ช่วยลดโอกาสถูกผู้ล่าเข้าถึงได้ง่าย
โดยทั่วไปคลอดครั้งละ 1 ตัว ส่วนลูกแฝดเกิดขึ้นค่อนข้างน้อย ลูกแรกเกิดหนักประมาณ 3 กิโลกรัมกว่า ๆ แต่ไม่มีเวลาสำหรับอ่อนแอนานนัก เพราะเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังเกิดก็เริ่มลุก เดิน วิ่ง และลองปีนตามแม่ได้แล้ว
เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกระบุว่า ลูกต้องยืนได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาทีหลังคลอด เพราะสภาพแวดล้อมบนภูเขาเปิดโล่งและเต็มไปด้วยอันตราย
หลังจากนั้นแม่ที่มีลูกจะกลับมารวมกันเป็นกลุ่มอนุบาล ลูกมักติดตามแม่อย่างใกล้ชิดตลอดปีแรก และบางตัวยังอยู่กับแม่ต่อไปอีกหลายปี ตัวเมียโดยทั่วไปมีลูกตัวแรกเมื่ออายุประมาณ 3–4 ปี ซึ่งถือว่าค่อนข้างช้าเมื่อเทียบกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก
โตช้า ลูกน้อย ทำให้ประชากรฟื้นตัวช้า
รูปแบบการสืบพันธุ์ของแพะภูเขามีผลโดยตรงต่อการอนุรักษ์ ตัวเมียเริ่มสืบพันธุ์ค่อนข้างช้า ใช้เวลาตั้งท้องครึ่งปี และส่วนใหญ่ให้กำเนิดลูกเพียงตัวเดียวต่อครั้ง ดังนั้นเมื่อประชากรสูญเสียตัวเต็มวัยจำนวนมาก ไม่ว่าจะจากฤดูหนาวรุนแรง การล่า หรือการรบกวน การเพิ่มจำนวนกลับขึ้นมาจะใช้เวลาหลายปี
กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า ในบางพื้นที่ซึ่งเผชิญฤดูหนาวรุนแรงติดต่อกัน ประชากรสามารถลดลงอย่างมาก ตัวอย่างเช่นพื้นที่ Lynn Canal ซึ่งงานติดตามพบประชากรลดลงประมาณ 45% ภายในช่วง 5 ปี ที่มีฤดูหนาวหนักหลายครั้ง
อัตราการรอดชีวิตของตัวเมียโตเต็มวัยจึงมีความสำคัญมาก เพราะการสูญเสียแม่หนึ่งตัวไม่ได้หมายถึงเพียงสัตว์หนึ่งตัวหายไป แต่ยังหมายถึงลูกในอนาคตที่ไม่เกิดขึ้นอีกหลายรุ่น
ด้วยเหตุนี้ การจัดการล่าสัตว์ในอะแลสกาจึงให้ความสำคัญกับการจำกัดการล่าตัวเมียเป็นพิเศษ
อายุส่วนใหญ่น้อยกว่า 12 ปี แต่บางตัวอยู่ได้ถึง 18 ปี
เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกให้อายุเฉลี่ยในธรรมชาติประมาณ 9–12 ปี ขณะที่กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า บางตัวสามารถมีชีวิตได้ถึงประมาณ 18 ปี แต่ส่วนใหญ่มีอายุไม่ถึง 12 ปี
ในสัตว์สูงวัย ปัจจัยจำกัดสำคัญอย่างหนึ่งคือฟันที่ค่อย ๆ สึกตามอายุ เพราะการกินพืชหยาบอย่างต่อเนื่องทำให้ประสิทธิภาพการบดอาหารลดลง แต่ก่อนถึงวัยชรา แพะภูเขาต้องผ่านอันตรายอีกมาก ทั้งผู้ล่า หิมะถล่ม ฤดูหนาวรุนแรง และอุบัติเหตุจากภูมิประเทศที่ตัวมันพึ่งพาเพื่อความปลอดภัย
ข้อมูลที่รวบรวมในอะแลสกาพบว่า หิมะถล่มอาจมีส่วนต่อการตายของแพะภูเขาตั้งแต่ 23–65% ในบางพื้นที่ ขึ้นอยู่กับภูมิประเทศและสภาพหิมะ
จึงเกิดความย้อนแย้งว่า หน้าผาที่ช่วยป้องกันมันจากผู้ล่า กลับเป็นสถานที่ซึ่งหิมะถล่มและสภาพอากาศรุนแรงสามารถพรากชีวิตมันได้เช่นกัน
ประชากรส่วนใหญ่ของโลกอยู่แถวอะแลสกาและบริติชโคลัมเบีย
ถิ่นกำเนิดตามธรรมชาติอยู่ตามเทือกเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของอเมริกาเหนือ ตั้งแต่เทือกเขาแคสเคดและร็อกกี ผ่านบริติชโคลัมเบีย อัลเบอร์ตา และยูคอน ไปจนถึงอะแลสกาตะวันออกเฉียงใต้และตอนกลางใต้
กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า แพะภูเขาส่วนใหญ่ของโลกพบในอะแลสกาตะวันออกเฉียงใต้และบริติชโคลัมเบีย เฉพาะในอะแลสกา มีการประเมินประชากรราว 24,000–33,500 ตัว โดยมากกว่า 13,500–20,000 ตัวอยู่ในพื้นที่ตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐ
นอกเขตดั้งเดิม มนุษย์ยังเคยนำแพะภูเขาไปปล่อยในหลายพื้นที่ เช่น โคโลราโด ยูทาห์ เนวาดา โอเรกอน เซาท์ดาโคตา และบางส่วนของวอชิงตัน ทำให้ปัจจุบันพบประชากรนอกถิ่นกำเนิดในหลายรัฐ
บางแห่งประสบความสำเร็จอย่างมาก เช่น ยูทาห์ ซึ่งเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกระบุว่า จากการปล่อยเพียง 6 ตัวในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ประชากรเพิ่มขึ้นจนมีมากกว่า 2,000 ตัว และหน่วยงานต้องจับย้ายบางส่วนไปยังพื้นที่อื่นเมื่อจำนวนมากเกินความสามารถของถิ่นอาศัย
ยังอยู่ในสถานะความเสี่ยงต่ำ แต่ไม่ได้ปลอดภัยทุกพื้นที่
ปัจจุบันแพะภูเขาถูกจัดอยู่ในสถานะ Least Concern (LC) หรือ ความเสี่ยงต่ำ และภาพรวมประชากรโลกถูกประเมินว่าค่อนข้างคงที่ แต่การประเมินระดับโลกไม่ได้หมายความว่าทุกประชากรแข็งแรงเหมือนกัน
กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า ประชากรหลายแห่งมีขนาดเล็กและถูกแยกออกจากกันตามเทือกเขา จึงเปราะบางต่อฤดูหนาวรุนแรงและการล่า โดยแนวโน้มจำนวนสามารถแตกต่างกันอย่างมากระหว่างพื้นที่และแต่ละปี
การทำไม้ในพื้นที่ป่าระดับต่ำสามารถลดถิ่นอาศัยสำคัญช่วงฤดูหนาว ขณะที่กิจกรรมเหมือง ถนน และโครงการไฟฟ้าพลังน้ำอาจรบกวนหรือแบ่งแยกเส้นทางการเคลื่อนที่
อีกปัจจัยหนึ่งที่อาจดูไม่น่าจะเกี่ยวข้องคือ เฮลิคอปเตอร์ กรมประมงและสัตว์ป่าอะแลสการะบุว่า แพะภูเขามีความไวต่อการรบกวนจากกิจกรรมอุตสาหกรรมมากกว่าสัตว์ป่าหลายชนิด ทั้งเสียงระเบิดและเที่ยวบินเฮลิคอปเตอร์ รวมถึงกิจกรรมท่องเที่ยวแบบชมวิวและเฮลิสกี
เมื่อสัตว์ตกใจและหนีออกจากพื้นที่ให้อาหารหรือที่พักในฤดูหนาว นั่นหมายถึงการสูญเสียพลังงานในช่วงเวลาที่อาหารมีจำกัดอยู่แล้ว
ที่มา: U.S. Fish & Wildlife Service / National Geographic / Alaska Department of Fish and Game