ผมอายุ 36 ปี เกิดหลังเหตุการณ์สำคัญในหน้าประวัติศาสตร์การเมืองไทย 4 ปี จึงไม่บังอาจเขียนเรื่อง 6 ตุลาคม 2519 ในแง่มุมของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ใครถูก ใครผิด คงชำระประวัติศาสตร์กันไปบ้างแล้ว
ที่บ้านผมมีหนังสืออยู่หลายเล่ม ที่ต่อมาภายหลัง ผมถึงรู้ว่า มันถูกเรียกเป็น “หนังสือต้องห้าม” ในช่วงก่อนที่ผมจะเกิดไม่กี่ปี เมื่อผมเติบโตขึ้น เปิดตู้เก็บของ ก็ไปเจอหนังสือเก่าๆหลายเล่มพวกนี้ ด้านในล้วนเป็นภาพของความรุนแรงที่เกิดขึ้นระหว่างคนชาติเดียวกัน
มันไม่ใช่แค่ภาพการฆ่ากัน .... แต่ภาพเหล่านั้น มันบอกด้วยตัวมันเองว่า ต้องเป็นการฆ่ากัน ด้วยความเกลียด แค้น ชิงชังอย่างถึงที่สุด ... จึงจะกระทำต่อมนุษย์ด้วยกันแบบนี้ได้ ในสถานที่ที่เรียกว่า “มหาวิทยาลัย”
ในช่วงที่ยังเด็ก ผมนั่งเปิดดูภาพเหล่านั้น ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า และบอกตรงๆว่า ไม่คิดว่ามันเป็นภาพเหตุการณ์จริง
จนกระทั่งได้เริ่มอ่านเรื่องราวพวกนั้นอย่างจริงจัง ทั้งในหนังสือต้องห้ามพกนั้น และในหนังสืออื่น ที่ตีพิมพ์กันในภายหลัง
บอกแล้วว่า ผมไม่บังอาจไปตัดสินความถูกผิดของฝ่ายใด ... แต่ความสงสัย ครุ่นคิด ยังมีอยู่ว่า “อะไร” ทำให้คนเราทำร้ายกันได้ขนาดนั้น ... ทั้งที่ไม่ใช่สงคราม
“Stop Hate Speech” คือ ข้อความที่พวกเราสื่อมวลชนกลุ่มหนึ่ง ไปยืมมาจากการรณรงค์วันเสรีภาพสื่อมวลชนโลก เมื่อประมาณ 3 - 4 ปีก่อน
แน่นอนว่า เราย่อมมีเป้าหมาย ที่เลือกใช้ข้อความนี้เพื่อรณรงค์ เมื่อประเทศไทยกำลังเดินหน้าสู่โหมดการแบ่งขั้วความคิดอย่างถึงที่สุด แน่นอนว่า ความเชื่อ ความศรัทธาเหล่านั้น ไม่ใช่สิ่งผิด .... ต่างฝ่าย ต่างมีข้อมูล และเลือกที่รับข้อมูลที่สนับสนุนความคิดของตัวเองอย่างเต็มที่ จนพัฒนาไปสู่การมอง “คนที่คิดต่าง” เป็นศัตรู
บางครอบครัว เลือกคนละฝ่าย .... ทะเลาะเบาะแว้งกันภายใน
เรื่องการเมือง เป็นสิ่งต้องห้ามพูด ในวงสุรา
นัดเลี้ยงรุ่นเพื่อนเก่า ต้องออกกติกา อย่าถามความเห็นทางการเมืองกัน
ยิ่งเลวร้ายลง เมื่อต่างฝ่ายต่างมีสรรพนามเรียกคนที่คิดไม่เหมือนกัน เป็นชื่อ “สัตว์” ที่แสดงความหมายว่า “ไร้ค่า”
แม้แต่คนที่ไม่ฝักไฝ่ฝ่ายใด ก็โดนถีบไปอยู่อีกฝั่ง
บ้างก็โดนประณามว่า “ไม่มีอุดมการณ์”
“Stop Hate Speech” ที่เรารณรงค์ จึงเป็นเพียง ข้อความเท่ห์ๆ บนหน้าอกเสื้อ ที่ใส่แล้ว ก็ดูสวยดีเท่านั้น
แต่ไร้ประสิทธิภาพอย่างสิ้นเชิง
17 พฤษภาคม 2535
7 ธันวาคม 2551
19 พฤษภาคม 2553
ระเบิดไร้ที่มา กระสุนปืนปริศนา วิ่งใส่ที่ชุมนุมหลายครั้ง ในทุกการชุมนุมทางการเมือง
ความตายที่ไทย – ญี่ปุ่น ดินแดงของทั้งผู้ชุมนุมและเจ้าหน้าที่รัฐ
และอีกหลายความตาย หลายคนเจ็บ
เมื่อคน ... ถูกตีค่า กลายเป็นสัตว์ที่น่ารังเกียจ
เมื่อความเห็นต่าง ... กลายเป็นความผิดไปซะหมดในมุมมองของอีกฝ่าย
เมื่อสื่อทั้งหลาย รวมถึง สื่อออนไลน์ เฟซบุ๊คส่วนตัว ... ถูกใช้เพื่อสร้างความเกลียดชัง
ภาพที่ติดตาที่สุดจาก 6 ตุลาคม 2519 จึงเป็นภาพความตายของชายผู้หนึ่ง ที่ถูกแขวนคอ พร้อมมีคนฟาดเก้าอี้ลงบนร่างไร้ลมหายใจของเขา ..... ภาพนั้นดูน่ากลัว
แต่ที่น่ากลัวกว่า คือ ในภาพนั้นมีคนรุมล้อมดูเหตุการณ์นี้มากมาย และมีเด็กชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง ยืนมองการกระทำนั้น พร้อมรอยยิ้มอันสดใส
รอยยิ้มที่บ่งบอกว่า “เขากำลังคิดว่า นั่นคือสิ่งที่ควรทำ” ในเวลานั้น
ความคิด ที่มาจากการถูกปลูกฝังอย่างต่อเนื่องทุกวัน ทุกวัน ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
และเมื่อกระบวนการผลิตซ้ำความเกลียดชัง ยังคงเกิดขึ้นอยู่ทุกวันต่อเนื่องมา 40 ปี
มันถูกใช้แทนการเจรจา พูดจา ยอมรับฟังความเห็นต่าง
เราจึงเห็นภาพ ... จาก 6 ตุลาคม 2519 ... วนเวียนกลับมาหาเรา ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
ภาพเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 จาก AP
ภาพเหตุการณ์รำลึก 6 ตุลาคม 2559 PPTV Photo : ชาติกล้าสำเนียงแจ่ม
- คอนเทนต์พิเศษ
สำหรับคุณ - TOP ประเด็นร้อน
- วิดีโอยอดนิยม
